Αυτή

 Η ανάσα μας χώρια

και τα φιλιά από χθες

ευωδιάζουν ακόμα

Αυτή η κρυφή υπόσχεση 

που είχαμε δώσει

με κλειδί την όμορφη σιωπή

να σε ψάχνω κάθε μέρα

σε εκείνα τα ερειπωμένα σαλόνια

με τις βελούδινες κουρτίνες

και να σε βρίσκω ξανά

και ξανά

Αυτή η υπόσχεση

κρατήθηκε από τους μίσχους

των ηλιοτροπίων

και το απέραντο γαλάζιο

και να που γίναμε 

φιλί του φθινοπώρου

και ψωμί αλειμμένο τρυφερότητα

μουσικές σου μιλώ τις λέξεις

και έρωτας είμαστε

μες τα λουλούδια

άνοιξη χειμωνιάτικη

σε ακούω να γελάς μονάχα

χαρά γίνεσαι

κι εγώ ευτυχία

Αυτή η αγάπη ένας χάρτης είναι

γραμμένος με αόρατη μελάνη

κι όταν τα μάτια σου 

σηκώνεις να με κοιτάξεις

φανερώνεται

Τότε το μπαλκονάκι

γίνεται λιμάνι

και το ταξίδι το δικό μας

καράβι δε χρειάζεται

μόνο τα χέρια σου

μόνο τα χέρια μου

αγκαλιασμένα

να τ' οδηγούν 

με δυο αστέρια στον ουρανό

που σβήνουν τον ήλιο

με τη λάμψη τους

αυτή που κάθε ημέρα

κάθε νύχτα

γυαλίζει στα μάτια σου

αυτή που κάνει την καρδιά μου

να χτυπά με το ρυθμό

της μελωδίας 

των κυμάτων σου

Αυτή που αγαπώ

Αυτή

Αυτή

τη δική σου μουσική

το γέλιο σου

τη φωνή σου 

Νίκη

 Έχουμε σύμμαχο κάθε μικρό δέντρο

φυτεμένο στο εκκλησάκι

Κάθε κύμα που σκάει στα βράχια

τα παγερά πρωινά

Κάθε φύλλο στρωμένο χαλί

του φθινοπώρου εκείνου

Κάθε σταλιά βροχής

που ήπιαμε μαζί

Έχουμε σύμμαχο

τα φιλιά που δεν έχουμε δώσει ακόμα

και τα όμορφα μπαλκονέτα

με τα κάγκελα τα γυριστά

το τραπεζάκι με τις δυο καρέκλες

και τον καφέ που αχνίζει

τα γράμματα που έχουμε στείλει

σαν τρένο ερωτικό σε αέναο ταξίδι

Έχουμε σύμμαχο

την αγάπη μας

που τη λένε σαν εσένα

που τη λένε σαν εμένα

Και νίκη μας

η αγκαλιά σου

η αγκαλιά μου

Ο κόσμος όλος

Δώσε μου

 Δώσε μου ακόμα ένα φιλί

πριν πέσει το σκοτάδι

Αγάπησέ με σ' εκείνο το σοκάκι

μέσα στη νύχτα που στενάζει

Το λαιμό σου γείρε σαν μίσχο

για να γεμίσω με κρασί την καρδιά μου

Γύμνωσε την πλάτη σου ξανά

και ξανά και ξανά

να ακουστεί η μελωδία εκείνη

ακατάπαυστη στ' αυτιά μου

Φέρε τον αφαλό σου

στα χείλη μου 

όπως ένα λουλούδι

το πιο όμορφο του δειλινού

στην πλάση μέσα

Τον ύπνο μην αφήνεις 

να με πάρει μακριά σου

καθυστέρησέ τον με το βλέμμα σου

Και σαν αρχινίσουμε τον έρωτα

τότε μόνο φώναξε τ' όνομά μου

γιατί το δικό σου 

κραυγή έχει γίνει

μέσα μου

Λευκό τραπεζομάντηλο

 Σε μια φωτογραφία

ασπρόμαυρη σε είχα δει

και όλες οι ημέρες 

έγιναν εσύ

Το πρόσωπό σου

η δική μου προσευχή

κάτω από το πιο μικρό δεντράκι

έψαχνα την καρδιά σου

Η φωνή σου μυστική

σαν πόρτα κλειστή σκαλισμένη

κι η δική σου η μελωδία

απ το παράθυρο έμπαινε κάθε πρωί

Τα βραδυνά αργά 

σαν έσβηνα το φως

τα ρούχα μου διπλωμένα

κρύβανε τ όνομά σου

Κι όλη η φλόγα που χω

άναψε τότε με μιας

σαν το χαμόγελό σου

το θυμήθηκα ένα απόγευμα

που έκανε κρύο πολύ

Και αν αυτό δε λέγεται έρωτας

θα του βρω ενα όνομα καλύτερο

γιατί μονάχα έρωτας δεν είναι

όπως και το κλειδί πάνω στην πόρτα

από τις δυο μεριές ανοίγει

Αν αυτό δε λέγεται έρωτας

θα το πω αγάπη

σαν το λουλούδι αφημένο στο τραπέζι

δίπλα σε ένα πιάτο ζεστό φαί

πάνω στο λευκό τραπεζομάντηλο

της καρδιάς σου

Φως μες τη ματιά σου

 Με ένα λεπτό μονάχα

να απομένει

κάτω από τον ήλιο

σκέφτηκα εσένα

Μία ανάσα μου έμενε ακόμα

πριν έρθει η νύχτα

με όλα της τα άγρια φερσίματα

και σκέφτηκα εσένα

Τίποτα δε με χώριζε πια

από το βαθύ ύπνο

που τα γαλάζια λουλούδια δυναμώνει

και όρθια σε είδα μέσα στο κύμα

Οι καρέκλες αδειανές

και το τραπεζάκι μοναχό του στέκει

αλλά γεμίζεις την καρδιά μου

με θάλασσα μέχρι επάνω

και λαίμαργα το ρολόι

τρώει κάθε λεπτό

αλλά ξέρω τώρα πως δεν έχει σημασία

γιατί σε αγαπώ

και ο χρόνος πεθαίνει

ξανά και ξανά

με κάθε σου κύμα

ακτίνα γίνομαι

και φως μές τη ματιά σου

Τραγούδια

 Κάθησα στην ακρη του κόσμου

πάνω σ εκείνα τα βράχια

και έγινες η σκέψη μου

Πήγα στους ακρινούς τους λόφους

της ερήμου 

και το λουλούδι ήσουν που θυμόμουνα

στην όαση

Κοίταξα μες το σκοτεινό πηγάδι

κι έγινες το νερό που κελάρυζε 

κάτω στην πέτρα

Χάιδεψα την άμμο

και σαν κοχύλι σε βρήκα

τέλειο στη μορφή και στο σχήμα

έτοιμο να πάρει εκδίκηση απ το χρόνο

Άνοιξα το στόμα μου να μιλήσω

και μόνο τραγούδια μπορώ να λέω πια

για τα μαλλιά σου 

που χύνονται στα χέρια μου

όταν σ αγκαλιαζω

τα μάτια σου που λογίζουν τον ουρανό

οταν με κοιτάζεις

Μόνο τραγούδια μπορώ να λέω

για έναν έρωτα 

που αγάπη έγινε

τόσο απλά 

σαν τη φλούδα του πορτοκαλιού

που μοσχοβολά πάνω στη σόμπα

Φλόγα

 Θα παραδεχθώ

ότι όλα τα βράχια που είναι σπαρμένα

εκεί στην άκρη

περιμένουν τον έρωτα της θάλασσας

και τα φιλιά της

Θα παραδεχθώ

πως κάθε λιμάνι στον κόσμο

καθρέφτης είναι

που χωράει μόνο των ερωτευμένων τις ψυχές

Τότε μόνο

Θα πάρω ανάσα στα μαλλιά σου επάνω

και το λαιμό σου θα φιλήσω λαίμαργα

κάτω από τα σεντόνια

γιατί κι ο χρόνος 

καθρέφτης είναι

μιας βάρβαρης τελειότητας

που αρπάζει τα φρούτα από 

κάθε μικρό και μεγάλο δέντρο

για να τα κάνει φιλιά

Θα παραδεχθώ

πως κοιτώ μέσα από τις γρύλλιες

για να δω το όνειρο

υποψιασμένος

ότι η φωνή σου γυμνή

θα κείτεται

εκεί στην άκρη

Θα φτιάχνει ψιθύρους

μέσα στο παρεκκλήσι

όπου ποτέ δεν τολμώ να κάτσω πολύ

από φόβο μήπως ακούσω

εκείνη τη σονάτα ξανά

να τρεμοπαίζει σα φλόγα κεριού

που την έσπειραν

να κάνει το χωράφι γόνιμο

και αυτή έγινε φωτιά

που όλο τον κόσμο κατάπιε

Θα παραδεχθώ

ότι αυτή η φλόγα

ο παράδεισός μου είναι

και της αγάπης σου 

το ζυμωτό ψωμί

που μου δίνεις να φάω

Θα παραδεχθώ

ότι έχω γίνει πια αγάπη κι εγώ

κι έχεις παγώσει κάθε λεπτό μου

με μια κίνηση

που τον δείκτη των δευτερολέπτων

σπάει

μια κίνηση ασταμάτητη

ακαταμάχητη

τον χτύπο της καρδιάς σου

τη βοή της θάλασσας

τον αχό των κυμάτων

των δικών σου

την ηχώ των ασμάτων

των δικών μου

Θα παραδεχθώ ότι

η θάλασσα πια

κι ο ουρανός

μας ανήκουν

Αντίκρυ

 Μέσα στα χέρια μου 

το πρόσωπό σου

Μες την αναπνοή μου

τα φιλιά σου

Στη θύμησή μου

τα βήματά σου στην άμμο

Στα αυτιά μου 

το τραγούδι της θάλασσας

η φωνή σου

Και σαν το βλέμμα ρίχνεις επάνω μου

η βροχή δυναμώνει

ξημερώνει η ευτυχία

Κύμα

 Ο ήλιος δε μας άφησε να κρίνουμε

θολός μες το κατακαλόκαιρο

είχε σκορπίσει κάθε σύννεφο

με μία αύρα γαλανή

Ήταν και η σελήνη εκείνη

που άστραφτε πάνω στο βαθύ

το μαύρο του διαστήματος

και τα μάτια μας μάγεψε

Τώρα μές το χειμώνα

η θάλασσα άγρια 

μόνο αλήθεια λέει

κι εκείνα τα βράχια τώρα

τα δέρνει άνεμος βορινός

και η βροχή σαρώνει

η θάλασσα μόνο αλήθεια λέει

και τραγουδά όλα τα τραγούδια μας

ξανά και ξανά

με κάθε κύμα

μαζί τώρα αναπνέουμε

με κάθε κύμα

λέει 

Σε αγαπώ

και ξημερώνει η βαθιά νυχτιά

κι άνοιξη ο χειμώνας γίνεται

με κάθε κύμα

Νερό

 Ήμασταν εμεις που φιληθήκαμε

εκείνο το βράδυ

κι ο ουρανός

γέμισε αστέρια

Τα ποδια μας γυμνά

κι αχόρευτα

μοιάζανε με λουλούδια

φυτεμένα 

Ήτανε τα στόματά μας έρωτας

και τα στολίδια του

τα βλέμματά μας

Τα χέρια σου όταν κράτησα

πρώτη φορά

μες τα δικά μου

ακούστηκε 

εκείνη η μελωδία

που τώρα απ' έξω την ξέρουμε

κι οι δύο

γιατί

τραγούδι γίναμε

και αγκαλιά

που μόνο χωράει εσένα

που μόνο χωράει εμένα

γιατί

κάτω απ' τα αστέρια 

γινήκαμε έρωτας

και πλάι στη θάλασσα

γινήκαμε αγάπη δυνατή

σαν της βροχής το νερό

που επίμονα τρυπάει το βράχο

Σκοτάδι

 Την ημέρα σε είδα που

έψαχνες κοχύλια στην άμμο

και έρωτας έγινα ξανά

με ένα άγγιγμά σου

Την ημέρα νύχτα έκανες

βαθιά μέσα στα σύννεφα μ έκρυψες

μ ενα φιλί πάνω στο βράχο

να σε ξαναβρώ

Τον ήλιο αφάνισες

μέσα στην αγκαλιά σου

κι αυτό το σκοτάδι το αγαπώ

γιατί είναι το δικό σου

Ούτε φεγγάρι χρειάζομαι πια

τα μάτια σου έχω

που φωτίζουν όλα τα βότσαλα

στην αμμουδιά

ένα προς ένα

Το χειμώνα έκανες καλοκαίρι

για πάντα

για ηλιοτρόπια

τώρα την καρδιά μου δίνω

Το φως έκανες το πρωινό

μεσονύχτι

και τα λεπτά μετρώ που θα σε δω

ένα προς ένα

βήματα ξυπόλητα

πάνω στην άμμο

Πόσο ακόμα

 Πόσο ακόμα να περιμένω

να δω τα βήματά σου

ξυπόλητη πάνω στην άμμο

νασαι

Πόσο ακόμα για ν' ακούσω

τον ήχο του θεόρατου ωκεανού

μέσα στ' αυτιά μου να βοά

της καρδιάς σου τους χτύπους

Πόσο ακόμα ως το βλέμμα σου

ν' αντικρύζω που χτίζει τον κόσμο

τα βρεμμένα μαλλιά σου

χάδι πάνω στο γιόμα της σελήνης

να δω

Πόσο ακόμα την ανάσα σου

για να την κάνω δική μου μόνο

με το πρώτο φιλί 

που όλα τα άλλαξε

Πόσο ακόμα

για να ξημερώσει

να δω την αγάπη μου

εσένα

εσένα

Σε θέλω

 Μέσα στη νύχτα 

τόσο σε πόθησα

όπως η γη το νερό

το καλοκαίρι ζητά

Χάιδευα κάθε σου λεξη

και άκουγα τη μελωδία της φωνής σου

από την άκρη της θάλασσας

το χειμώνα

Μέσα στη νύχτα

τόσο σε θέλησα

όπως το φεγγάρι γεμίζει κόκκινο

το φθινόπωρο

Μύριζα τα μαλλιά σου

ως τις παρυφές του λαιμού σου

λίγο πριν φτάσω

στο όμορφο κύμα 

του στήθους σου

εκεί 

στην καρδιά σου

που τώρα με βοηθά

ξανά να αναπνεύσω

πάλι να σε αγαπώ

Μέσα στη μέρα

Μέσα στη νύχτα

πάλι να σε θέλω

Ποδήλατο

 Όπως ήρθε το κρύο πρωινό

διέκοψε το ρεμβασμό μου

πάνω από τα μαλλιά σου

και στο χώρισμα της πλάτης σου

σταμάτησε το χάδι μου.

Αν το ξανακάνεις αυτό ήλιε

μόνο το φεγγάρι θ' αγαπώ

που τον έρωτα φωτίζει

και στα μάτια της μαγικά φώτα φτιάχνει

μες το σκοτάδι

Μόνο το φεγγάρι θα προτιμώ

ένα μικρό ποδήλατο

που γύρω γυρνά

από την ευτυχία μου

που τ' όνομά της έχει.

Στην άκρη

 Το σκοτάδι γίνεται ζεστά φιλιά

τα χέρια μου ψηλαφούν

το λευκό σου λαιμό

και στεναγμοί που σβήνουν 

τα χάδια γίνονται

Παλεύουμε μέσα στον έρωτα

χανόμαστε μέσα στ αγγίγματα

μα εκεί σε βρίσκω

που αρχίζει η αγάπη

Την πλάτη σου ποθώ

στα μακριά μαλλιά σου

την αρμύρα μυρίζω

από χίλιες νύχτες στο ακρογιάλι

στη θάλασσα σου αυτή

νέα κύματα βλέπω

Το σκοτάδι μας μιλά

τα όνειρα πραγματικά 

Παλεύουμε στην άκρη της αγκαλιάς

τα χέρια μας αφημένα

άνθη πορτοκαλιάς μες το συρτάρι

Οι φωνές μας τραγουδούν

σαν το νερό που σκάει στα βράχια

και τα σώματά μοσχοβολάν κανέλλα

ξάφνου τότε

ξανά καλοκαίρι με βροχή

μες το δωμάτιο μυρίζει

εκεί που αρχίζει η αγάπη

μονάχα εκεί

στην άκρη των χειλιών σου

στο δικό μας ακρογιάλι

σε βρίσκω

Δε χρειάστηκε

 Δε χρειάστηκε τίποτα

από τους θεούς να κλέψω

ούτε τα στολίδια τ' ουρανού

μήτε τις χρυσοφόρες ακτίνες

Μέσα στο όμορφο σκοτάδι

μόνο ξεσκέπασα το κορμί σου

και η λευκότητά του

έγινε το πρώτο φως 

Έφερε την ημέρα ξανά

οι ώμοι σου σκιρτήσανε

διώξανε των σεντονιών τα υπολλείματα

και το ποτάμι των μαλλιών σου φάνηκε

να χύνεται μπροστά μου

Μαζί με την ανάσα

το χαμόγελο ξέφυγε

από τα χείλη σου

σαν σε αγκάλιασα

τότε άρχισα να σε αγαπώ

κι έγινα γέλιο παιδικό μαζί σου

και τραγούδι

τόξο ουράνιο 

Βροχή

 Στα μπαλκόνια είχαν μείνει απλωμένες

κάποιες λέξεις από χθες που ειπώθηκαν

Στο ρυθμό της νύχτας ακόμα

έπαιζε το ραδιόφωνο 

το νεαρό ζευγάρι χόρευε

με δυο φετες ψωμί πρωϊνό στα χέρια

στο διπλανό δωμάτιο

πλάι σε ένα παράθυρο

καθώς τα τζάμια του ρόδιζαν

από το πρώτο φως της μέρας

Οι ηλικιωμένοι στον καφενέ

ένιωθαν νεότεροι με τις φωνές 

και την αντάρα

ο χρόνος βέβαια γελούσε

αόρατος

Πέρα δώθε από τις γάτες πέρναγε

που πηγαινοέρχονταν στις αυλές

με του Ιανού τη μάσκα

Οι νέοι βόλταραν αμέριμνοι

καθώς το κάθε δευτερόλεπτο

μαστίγωνε το πλακόστρωτο

με κάθε μια χαραυγή να γελά

ανάμεσα από τις πέτρες

Τα σοκάκια που περπατούσα

ίδια έμοιαζαν όλα χωρίς εσένα

αλλά ήξερα πως 

μέσα στις μπουκαμβίλιες

ήσουν κρυμμένη

και στα ρόδα

Κοίταξα ψηλά

κι είδα τον εαυτό μου

γεμάτο σύννεφα 

τα μάτια σου είδα

πίσω από την κρυφή τη λάμψη 

του σκεπασμένου ήλιου

Άρχισε μια βροχή δειλά

να πέφτει 

τόσο διάφανη

που μπορούσα καθαρά 

να σε θωρώ πια

πίσω από τις σταλίδες

Μετά έγινε δυνατή

σαν έρωτας 

Μετά πιο δυνατή

σαν την αγάπη έγινε

Έπεφτε

Έπεφτε ασταμάτητα

Πέφτει 

Πέφτει και τώρα

Βρέχει τους δρόμους όλους

ο ουρανός ο δικός μας

Βρέχει και σ' αγαπώ

Και όλη αυτή η βροχή

τη θάλασσά σου 

μέσα μου φέρνει

Υπόσχεση

 Το χαμόγελό σου

χωρίζει τη νύχτα από τη μέρα

και των μαλλιών σου τους βόστρυχους

έχω εγώ για μαξιλάρι

Σε παρακαλώ

μην αφήνεις αυτές τις αχτιδες

του πρωινού φωτός

την ευτυχία μου αυτή να κλέψουν

Άσε με λίγο ακόμα

στη σκοτεινιά του κόρφου σου

το στήθος σου να φιλώ

φτιάχνοντας έρωτα με τα χείλη

Και θα μαι εγώ

που θα σου φέρω την αυγή

και μέσα στην καρδιά σου

τη νέα ημέρα θα ξημερώσω

Κανένας

 Πίνω το κρασί

και αυτό στο πάτωμα χύνεται

Κανένας δεν το πίνει

Κι ο κανένας ο Δυσσέας είναι

κι ο Δυσσέας είμ' εγώ

Στο πέλαγο το βαθύ αρμενίζω

και χάνομαι και βρίσκομαι 

μόνος παρέα με όλους

και την αγάπη της θάλασσας 

τη δική σου 

τον έρωτα των χιλίων νησιών

και του μεγάλου λιμανιού

που λέω αγκαλιά μου

που είναι η αγκαλιά σου

Όταν την πλάτη σου φιλώ

μια νύχτα ξαστεριάς ξεδιπλώνει

δεν τα προλαβαίνω να μετρήσω

μα δεν έχει σημασία

 

γιατί τα δύο αστέρια 

που το ταξίδι οδηγούν

πετράδια είναι στη ζώνη

που μου χάρισες

καβάλα στον άνεμο

τα πανιά φουσκώνει

του Κανένα που σε αγαπά

η ατίθαση ματιά σου

Αυτή μονάχα

τον έρωτα οδηγεί

κι όλη τη θάλασσα

κρασί την κάνει

που μαζί το πίνουμε

μέχρι το κύμα το μεγάλο

που λέγεται φιλί

που το στέρνο καίει

κι όλη τη θάλασσα

φωτιά την κάνει

δίχως τέλος

Βοή

 Ένα πρωινό 

που αρχίσαμε να μιλάμε

ήρθε η φωνή σου

σα μυστική βοή

μέσα από το πέλαγος

και με σήκωσε ψηλά

έγινα σύννεφα κι ουρανός

τη ματιά μου δάνεισα στα πουλιά

κι αυτά μου δώσανε τα φτερά τους

έτσι απέμεινα τυφλός

μα είχα προλάβει τυχερός

να σε θωρήσω

Και η δική μου η λαλιά

άσμα χαλκόχρυσο έγινε

για σένα

Το τραγούδι που δένει

τ' άλογα στο άρμα του ήλιου

Μ' ενα μαΐστρο δικό μου

ξεκινά να σ' αφυπνίσει

ν ακούσεις των γλάρων τη φωνή

που έχουν τη ματιά μου

με το φιλί μου

ακόμη πάνω στα χείλη σου

να δεις τη νέα μέρα

που σε αγαπώ

Ποτάμι

 Και αυτό το ποτάμι

που βλέπεις μπροστά σου

γεμάτο είναι με όλα τα άσματα

που κανένας άγγελος δεν τόλμησε

ποτέ να τραγουδήσει

Κι η ορμή του είναι

η φωνή η δική σου

η δύναμή του

η ανάσα σου είναι

το σθένος του

τα χείλη σου είναι

Απλώνεται σαν τα μαλλιά σου

κι αγγίζει τα χέρια σου

αγγίζει τη θάλασσα που έχεις γίνει

την πανώρια

Σα μέλι χύνεται στα πόδια σου

να προυπαντήσει τη χαρά κάθε λεπτού

που θαρθει

Αυτό το ποτάμι που ακούς

εγώ είμαι 

και κατεβαίνω σε σένα

με χίλιους διαφορετικούς ήχους

που κρύβονται μέσα στα λουλούδια

τ' αδέρφια τα δικά σου

με όλους τους τρόπους που ξεκινά

μια νύχτα να γίνεται υπέροχη

μια ημέρα να φαντάζει θαυμαστή

ένα δείλι να είναι έρωτας

και χύνομαι μέσα σου

θάλασσά μου

γιατί μόνο εκεί

να καταλήγω ξέρω 

στην αγκαλιά τη δική σου

που χτίζει τον ουρανό

το δικό μας

Όνειρο

 Όταν έρχεσαι 

μέσα από κάθε ονειρο

που δεν έχω ακόμα δει

δεν είσαι σκιά ποτέ

μονάχα φως

και λαμπύρισμα του αιγιαλού

αύρα πάνω από σπάνια λουλούδια

που φυτρώνουνε στην άμμο

σε κάθε πείσμα

σαν σκίρτημα είσαι

μιάς ηλιαχτίδας καλοκαιρινής

που λάμπει μες το χειμώνα

σαν ξημέρωμα λαμπερό

μέσα στην πιό βαθιά νύχτα

σαν άνεμος είσαι

του φθινοπώρου

που όλα τα φύλλα ρίχνει

και τα κάνει λέξεις μες το μπουκάλι

που στη θάλασσα ταξιδεύει

άχρονα

σαν ηλιοβασίλεμα

που με ανατολή μοιάζει

και με βήμα πάνω στην άμμο

που χαραγμένο μένει

γιατί εκεί 

πάτησε η αγάπη

Ταξίδι

 Τούτο το πρωινό

δεν είμαι η αυγή

ούτε ο άνεμος

μήτε ο ήλιος

Μόνο είμαι

ο άνθρωπος που σε αγαπά

και λαχταρά

κάτω απ τον άνεμο

την αυγή

στον πρωινό τον ήλιο

να σε φιλήσει

να σου πει

καλημέρα

Και το πανί το λευκό

να ξεκρεμαστεί 

να γίνει πανί για τη βάρκα

που ευτυχία δική μας θαναι

που ευτυχία δική μας είναι

με το όνομα Αγάπη 

θα ταξιδεύουμε

Μυστήριο

 Εξήγησέ μου τον κόσμο

μα μη μιλήσεις

μόνο στάσου να σε δω

η πλάτη σου θα μου δείξει

δέκα χιλιάδες αστέρια πώς γεννιούνται

κι ο κόσμος μες από τα σφυρά σου

θα γίνει θρύμματα ξανά

τα μαλλιά σου θ απλώσουν το σκοτάδι

των ονείρων το υλικό

οι καμπύλες των ώμων σου

θα γίνουν εκκλησάκια στο νησί 

Τα στήθη σου μια ευτυχία θα πουν

πώς καμώνεται μέσα στην αγκαλιά σου

και μελωδία ο λαιμός σου λευκή

θα στέργει κάθε λουλούδι

Αλλά το πιο μεγάλο μυστήριο

τα χείλη σου σα μοισανοίξουν

όλες τις εξηγήσεις θα σβήσουν μεμιας

και το χαμόγελο εκείνο που δείχνεις

Θα με κάνουνε από την αρχή

να θέλω να σε βλέπω

ξανά και ξανά

σαν τραγούδι που από το παραθύρι

ακούγεται 

ένα κυριακάτικο απόγευμα

που μοσχοβολά το γιασεμί

όταν ψελλίζεις

σε αγαπώ

Άνεμος

 Όταν σηκωθεί κι αυτός ο ήλιος

πάλι να σε φωτίσει

και τον ύπνο να διώξει

τα βλέφαρά σου σα ρόδα 

σαν ανοίξουν 

και το πρώτο βλέμμα ρίξεις ξανά

δες που μέσα από

την ομίχλη περνά το δάσος

που λέω αγάπη

και να σε κρύψει θέλει 

μέσα στα χιλιάδες φύλλα του

γιατί την ομορφιά σου

ο κόσμος δεν την αντέχει

να στέκεται ίδια φωνή αγγέλου

νότα ασημένια που δείχνει 

από που φυσάει ο έρωτας

ο δικός μου άνεμος

που ξεσηκώνει

αυτό το βλέμμα το δικό σου

μία σου μικρή ραψωδία των ματιών σου

κάθε ημέρα κάθε νύχτα

που κεντά της ζωής μου το υφάδι

με κάθε σου ανάσα

με κάθε σου βήμα 

προς εμένα

Ζωγραφιά

 Αν από κάθε αυγή

έπαιρνα λίγο κόκκινο

και το πορτοκαλί της

Αν από τον ουρανό

έκλεβα το γαλάζιο

και από τα σύννεφα εκείνα

το κίτρινο το απαλό

όταν ξημερώνει

κι όταν βραδιάζει

που φανερώνεται

το μαύρο του διαστήματος

αν ήταν στο χέρι μου

και το μωβ των αγριολούλουδων

που αγαπάς τόσο

Πάλι εγώ θα σε ζωγράφιζα

ξανά και ξανά

γιατί ποτέ δε μου φτάνει το χρώμα

το μελί των ματιών σου να κάνω

το άλικο από τα χείλη σου

το γαλανό των φλεβών σου

Ποτέ δε μου φτάνει να σε κοιτώ

πάλι εγώ θα σε ζωγράφιζα

σαν τραγούδι να σε βλέπω

σαν εικόνα να σε ακούω

Αύριο

 Και αυτή η ανατολή

γεννιέται

σαν αγκαλιά της ημέρας που θαρθει

σαν το φιλί κάτω απ το φάρο

που πάντα είναι το πρώτο

σα βροχή σιγανή που σ' αρέσει τόσο

σαν το μικρό παιδί που σεργιανάει

τον κόσμο μπαλονάκι στο χέρι

κάθε πρωινό σε αγαπώ πιο πολύ

και όσο ο ήλιος τη γη ξημερώνει

η νύχτα μου είσαι εσύ

και η ημέρα η αυριανή

της αιώνιας άνοιξης

η αγκάλη μου είναι

που τα χέρια μου σου γνώρισαν

η αγάπη σου είναι

που τα μάτια σου μου δείχνουν 

Χορός στη βροχή

 Στη βροχή μέσα θα σε χορέψω

σαν μικρός ωκεανός

οι ψυχές μας θα είναι ένα

και καρδιές θα ν το μυαλό

Στα μπαλκόνια θα χει λουλούδια

στο τραπέζι το παλιό

και τα χερια σου θα ναι δικά μου

δικό σου καθε φιλί γλυκό

Θα σε χορεύω, θα σε χορευω

για ν ανθίζεις απ τη βροχή

το χαμογελό σου ο κόσμος

κι η αγαπή σου η αρχή

Εισαι για μένα

Ειμαι για σένα

οτι είναι η χαραυγή

καθε νύχτα θα σε προσμένω

έχω γίνει μια φωνή

Μια φωνή που τραγουδάει

μες τ' αστέρια αντηχεί

στα μαλλιά σου βάζω λουλούδια

κι η αγάπη μου ανθεί

Θα σε χορεύω, θα σε χορεύω 

μες την όμορφη νυχτιά

στης βροχής το κομπολόι

θα μαστε μια αγκαλιά

Και τα όμορφά σου μάτια

που στην άκρη τους σταθώ

το χαμόγελό σου δείχνουν

που πολύ το αγαπώ

Στη βροχή μέσα θα σε χορέψω

σα γαλάζιος ουρανός

και τα κύματά σου θα χω

στην ψυχή μου πέλαγος

Ήσουν

 Κι ησουν εσύ από την αρχή

αυτή που έψαξα

αυτή που βρήκα

να κάνει όλες τις ημέρες φιλιά

και άνεμο ερωτικό

Αυτή

Αυτή

Αυτή

που χάραζα επάνω στα τετράδια

και κάθε βήμα της μια χαρακιά ακόμα

για ένα δρόμο που δεν τελειώνει

και μέσα στο τελευταίο καγκελάκι

από το μπαλκόνι πιάνεται

και γίνεται λουλούδι

γίνεται άνθος στριφογυριστό

υπέροχο

γίνεται σιγά σιγά

το χαμόγελό σου

που από την αρχή 

έψαχνα

και τώρα το βλέπω

σα ν' αντικρύζω τον ήλιο

που μέσα στα μαλλιά σου κρύβεις

Έρωτας

 Απόψε θ αποκοιμηθώ

επάνω σ' ένα άστρο

που έχει τ' όνομά σου

Σαν έρθει η δεύτερη νυχτιά

προστάτιδα του ύπνου

θα διώξω τα σύννεφα

και θ' αγρυπνώ

την πρώτη ηλιαχτίδα

να προφτάσω

να τη δαμάσω

να την στρέψω

και να ρθω μ' αυτήν 

κοντά σου

σιμά σου

να πλέξω μες τον ήλιο αυτόν

τον πρωινό

τα σκούρα τα μαλλιά σου

κι ο άνεμος δε θαμαι πια

μα μόνο φιλί θάμαι

κι ο έρωτας 

εκεί μέσα στων ματιών σου τον κήπο

θα σου φανερωθώ

Στρέφομαι

 Στρέφω το βλέμμα 

και βλέπω

πολύχρωμες τέντες

και παιδιά να παιζουν χαρούμενα

να τρέχουν σε διαδρόμους 

μιας εποχής αλλοτινής

ανθρώπους με χαμόγελο

να μαζεύουν κάθε πεσμένο λουλούδι

Γυρνώ κι αντικρύζω 

ποτάμια 

από βουνά ψηλά να κατηφορίζουν

κι όλους τους ήλιους 

όλα τα ξημερωματα μαζί

τις νύχτες τις απαλές 

σα το βελούδο τις οσμίζομαι

Όταν το σπασμένο ρολόι

βρίσκω δίπλα στην πόρτα τη μισογκρεμισμένη

θυμάμαι όλα τα λόγια που θα μου πεις

και όλα τα ηλιοτρόπια που μαζί

θα χαϊδέψουμε κάτω από έναν ήλιο

όμορφο, διστακτικό

που μόνο ζεσταίνει

που μόνο αγαπά

και δε ζητά άλλο

από την ευωδιά

των μαλλιών σου

Στρέφω τη ματιά μου

και παντού εσένα βλέπω

και ήλιος γίνομαι 

με ένα φως τρυφερό

μέσα στο δικό σου βλέμμα

στρέφομαι

Σε βρήκα

 Σε βρήκα εκεί που οι δυό γραμμές

γίνονται ένα

της θάλασσας και τ' ουρανού

Εκεί σε απάντησα

έγινα για σένα τραγούδι

αεράκι που σε δροσίζει

βροχή που έρωτα σου κάνει

αχτίδες πρωινές 

που τρυφερότητα χύνουν

στον κόρφο σου

Κι εσύ για μένα έγινες

φάρος και φιλί

του έρωτα οδηγός

και η θάλασσα η απέραντη

όπου πάντα ψάχνω

το πιο όμορφο κύμα

Σε βρήκα

κι αυτό το πρωινό

να κολυμπάς μέσα στα άστρα

από το νυχτέρι το προηγούμενο

που ο ήλιος σε λίγο θα φωτίσει

θα το κάνει από έρωτα

αγάπη 

Παιδί

 Ένα παιδί απέναντι

με κοιτούσε επίμονα πολύ

και κατάλαβα

η ψυχή σου ήταν

που κατέβηκε από εκεί

που πηγάζουν τα πιο κρύα δάκρυα 

να μου πει ένα τραγούδι

που τον κόσμο γυρνά

ξανά και ξανά

και όλες τις ξαστεριές του χειμώνα

χτίζει

και όλα τα φεγγάρια του καλοκαιριού

γεμίζει

να μου εξηγήσει πώς φτιάχτηκε

αυτός ο κόσμος

και πώς είναι δυνατόν

τόση ομορφιά 

να κλείνουν

τα μάτια τα δικά σου

και πόσα τραγούδια ακόμα

η ψυχή μου μπορεί να τραγουδήσει

για τη δική σου την ψυχή

και το άλικο στόμα σου

που το φιλώ με κάθε ανάσα

για να μπορεί

να ξημερώσει ξανά

Έρημος

 Μέσα στη λευκή έρημο

βρήκα τα βήματα που έκανα ξανά

διαβάτης στα αστέρια

τα θρυμματισμένα

για να καταφέρω σε κύκλους

της γης τον άξονα να γυρνώ

πιο γοργά να μπορέσω 

τη νύχτα να τη διώξω

πιο σύντομα τις πρώτες ηλιαχτίδες

να φέρω στο πρόσωπό σου

για να κάνει η θωριά σου

άδειο το τοπίο μπροστά μου

να μείνεις εσύ μόνο

για να αρχίσω ξανά

τα άστρα να θρυμματίζω

λευκή σκόνη να τα κάνω

κι έρωτα

πάνω κει να βαδίζω

κοιτώντας εσένα

Πέρλες

 Σαν μάζεψε ο ωκεανός

τις μικρές ώρες από το χέρι

τις περπάτησε στην άκρη της νύχτας

κι αυτές γινήκανε πέρλες 

στο χρώμα του φεγγαριού

μπήκανε κάτω απ' το μαξιλάρι σου

για να φτιάξουν τα όνειρα της επόμενης

ημέρας

ανάκατα με ηλιανθούς και γιασεμί

άρχισαν να ευωδιάζουν

κι αυτή η ευωδιά

τα μάτια σου άνοιξε

και είδες εμένα

να είμαι έρωτας ξανά

και την ανάσα σου να θέλω

φιλί να την κάνω

παντοτινό

Πλάση

 Ένα φιλί θέλησε να σου δώσει

ο ήλιος ο πρωινός

μα εσύ ήθελες το φιλί μου

Ένα χάδι ο άνεμος στα μαλλιά σου

πέρασε

μα εσύ ήθελες το χάδι το δικό μου

Το φεγγάρι όλο το βράδυ σε αγνάντευε

μα εσύ τα μάτια μου ήθελες να σε κοιτούν

Κι έγινα εγώ αυτός ο ήλιος

και σπάρθηκα σαν τον άνεμο

μες τη νυχτιά και το κρύο, φεγγάρι ήμουν

για σένα ψυχή μου

για σένα

γιατί το φιλί σου θέλω

και το χάδι σου ζητώ

τα μάτια σου να λάμπουν μες τα δικά μου

Ο κόσμος όλος και η πλάση

γίνηκε το χαμόγελό σου

κι η νύχτα τέλειωσε

η μέρα κίνησε για να μας βρει

σαν ευτυχία σπαρμένη στο χώμα

Σ' αγαπώ

 Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ

της βροχής οι στάλες μου λένε

οι ανάσες μου κάθε λεπτό

στεναγμοί για σένα που καίνε

Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ

σα λουλουδι μικρό σε κρατώ

μες το στήθος μου σ' έχω βαλμένη

βηματίζω μες το στενό

κι η θωριά σου εκεί παραμένει

Σ' είχα δει τότε παλιά

σ' ένα απόγευμα ίδιο με τώρα

και από τότε η δική μου η ζωή

έγινε έρωτας μ' όλη τη φόρα

Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ'αγαπώ

μες τα μάτια σου είν' η καρδιά μου

το ρολόι χτυπά το παλιό

κάθε ώρα σε θέλω δικιά μου

είμαι εγώ ο ουρανός

όλη σ' έχω αγκαλιά μου

και την καρδιά μου γλυκαίνεις

άρμυρα θάλασσά μου

Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ'αγαπώ

στα πορτόνια από πίσω σ' αγγίζω

και στο κάγκελο το γυριστό

το άνθος σου να δω γυρίζω

Στα μπαλκόνια όλα σε βλέπω

με το φόρεμα εκείνο τ' απλό

μες το δρόσο σου να ξαποσταίνω

μέσα στον κόρφο σου να σε φιλώ

Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ

της βροχής οι στάλες σου λένε

οι ανάσες σου κάθε λεπτό

στεναγμοί για μένα που καίνε

Σεργιάνι

 Μέσα σε όλες τις παιδικές τις στράτες

περπάτησα με εκείνα τα παπουτσια

τα βυσσινί 

τα άβολα

και μ' έναν ήλιο αδύναμο του

δειλινού για συντροφιά

άρχισα να σε αγαπώ

άνοιξα το παλιό ντουλάπι

με τις δαντέλες στο τζάμι

και μέσα οι κούπες του καφέ

και δυο χάντρες που έπαιζες μικρή

κάτω από τους μεντεσέδες

στης αυλής την πόρτα έχουν φυτρώσει

δυο λουλούδια από αυτα που σ' αρέσουν

κάθε μέρα τη φροντίδα σου θέλουν

Εκεί στην άκρη στο παλιό πηγάδι

δίπλα στα στηρίγματα 

για τις κληματαριές 

έλουσες τα μαλλιά σου

και το νερό έγινες

και η θάλασσα έγινες εσύ

εκείνο το καλοκαίρι που χάσαμε

που θα το ξαναβρούμε στις αμμουδιές

που παίζαμε μικρά

εκεί στο μαντέμι επάνω

άφησα δυο όνειρά μου

κι αυτά πυρώσαν τόσο

που γίναν ίδια με τα μάτια σου

Μέσα σε όλες τις παιδικές τις στράτες

σεργιάνησα με βήμα σαν το δικό σου

ελαφρύ

μα μόνο μες την καρδιά μου

σε βρήκα

μόνο εκεί σ' αντάμωσα

Πρόσωπο

 Αν τραβούσα όλες τις γραμμές

ανάμεσα στα αστέρια 

θα εφτιαχνα το πρόσωπο

ενός μικρού κοριτσιού

που παίζει μουσική με τον αυλό

τον ουρανό κοιτα συχνά

τις σκέψεις της μοιραζεται

με τη θάλασσα

φοράει παπούτσια με στιχάκια

στη φόδρα

έχει για δάκρυ το χαμόγελο

φοράει μικρά καπέλα χρωματιστά

να ξεγελάει τον άνεμο

και όταν περνά αυτό το λεπτό

και το επόμενο

και τ' άλλο

η αγάπη μου είναι

όταν τη θωρώ

ξημερώνει

κι ας είναι νύχτα

κι ας είναι ακόμα σκοτάδι

γιατί το πρόσωπό της

από αστέρια είναι φτιαγμένο

Καρδιά

 Αυτό τ' ολόγιομο φεγγάρι

θα το κατεβάσω

να το βάλω στην τσέπη μου

να κάνω τη νύχτα άπλετο σκοτάδι

σαν των μαλλιών σου το σκότος

που μέσα του κοιμάμαι

και ξαποσταίνω

Να ονειρευτώ μια αυγή

που δε θα χω μιλιά

γιατί θα μου την έχει πάρει

η ομορφιά η δική σου

που δε θα έχω καρδιά

γιατί θα την έχω στον ουρανό δοσμένη

να βάψει τον ήλιο κόκκινο

τα μάγουλά σου να ζωηρέψει

αυτό το πρωί που έρχεται

και όλα τ' άλλα πρωινά 

που θα σβήνεις το φως

με το φως των ματιών σου

Άσμα

 Άκουσα πολλά τραγούδια εκεί

στην άκρη της θάλασσας

στα πράσινα βράχια

που στάζουν έρωτα

άλλα χαρούμενα

άλλα λυπητερά

κι όλα γραμμένα 

κάτω απ' τον ήλιο

ή στου φεγγαριού τη λάμψη

οι δικές μου λέξεις όμως

είναι πλεγμένες

σαν τα μαλλιά σου

τις έχω ταιριάσει

με τον άνεμο που σε χαϊδεύει

τις έχω τανύσει να φτάσουν

μες την καρδιά σου

έχουν μία μία διαλεχτεί

φιλιά στα χέρια σου να γίνουν

και ψίθυροι στον κόρφο σου

τη νύχτα αργά

κι η ρίμα που κάνει ηχώ τη φωνή μου

από τα παιδικά τα βήματα κινεί

που σπρώχνουνε τα ξύλινα παιχνίδια

τα παλιά εκείνα

στο γυαλιστερό παρκέ

όπου σαν κάνεις ανάσα

την ψυχή σου βλέπεις μέσα

Άκουσα πολλά τραγούδια εκεί

στην άκρη της θάλασσας

και έπειτα άρχισα κι εγώ 

να της τραγουδώ

η θάλασσα αυτή εσύ είσαι

κι εγώ άσμα έχω γίνει

μόνο για τα κύματα

τα δικά σου

Σελήνη

 Τη νύχτα που ήσουν

κάτω απ' τα σκεπάσματα

το φεγγάρι μισό ήταν

και ωρες πολλές το χάζευα

Γιατί είχε μια λάμψη μαγική

σαν το κρασί το λευκό

της σπονδής στους θεούς

που κάναν οι αρχαίοι

Όταν όμως σε βρήκε 

το πρώτο του ήλιου φως

και άνοιξες τα μάτια

τη λάμψη αυτή του φεγγαριού

είδα ξανά ολόκληρη μπροστά μου

κατάλαβα τότε

τι είναι ο έρωτας

και γιατί σε αγαπώ

κάθε πρωινό περισσότερο

και κάθε βράδυ πιότερο

τα χέρια σου αστέρια γίνονται

και εσύ η ίδια η σελήνη 

φαντάζεις ντυμένη στο λευκό

Ορίζοντας

 Όταν το σκοτάδι απλώνεται

σιγά σιγά 

οι σκιές αφανίζονται

και ο ορίζοντας δεν υπάρχει πια

όμως

υπάρχεις εσύ

Εκεί στην άκρη του κόσμου

στέκεσαι να κοιτάς 

κι εγώ να μη μπορώ

παρά να σε αγαπώ

Οταν τελειώνει η βροχή

κι οι σταγόνες της έχουν όλες

μες το κορμί μου μαζευτεί

σαν έρημος ωκεανός

υπάρχεις εσύ

Εκεί να φροντίζεις το χρόνο

με τα μικρά σου χέρια

εικόνες που έχουν στάξει νερό

να θωπεύεις

τραγούδια να λες

εποχών αλλοτινών

Οταν η νύχτα απλώνει το δίχτυ

η μορφή σου ξανά ξεδιπλώνεται

γίνεται αυτή που πασχίζω να βρω

γινεται αυτή που βρίσκω

κι εγώ δε μπορώ

παρά να σε αγαπώ

γιατί με αυτό το αεράκι

υπάρχεις εσύ

με αυτό το κρύο

υπάρχεις εσύ

σε αυτο τον ορίζοντα

που ξανά ζωγραφίζω

υπάρχεις εσύ

υπάρχει η αγάπη

και ο χορός της αυγής

που το χαμόγελο φέρνει

για την ημέρα που θαρθει

Τι αγαπώ

 Αγαπώ

το βήμα σου το ελαφρύ

τη σβελτάδα σου όταν κάνεις μια δουλειά

τα χέρια σου που είναι μικρά περιστέρια

τον τρόπο που περπατάς δίπλα στα ηλιοτρόπια και τα φροντίζεις κάτω απ' τον ήλιο

Αγαπώ

όπως δίπλα στα λουλούδια χαμογελάς

σαν κάθεσαι εκεί στα βραχάκια και ο άνεμος σε χαϊδεύει

όταν είσαι ξαπλωμένη κάτω απ' την ελιά την ασημένια

τα καπέλα που φοράς

που σ' αρέσουν τα παλιά πορτόνια

και τα μπαλκονέτα με τα σχέδια

Αγαπώ

το στήθος σου όταν προβάλλει απ' τα σεντόνια το βράδυ αργά

τα λακάκια σου που το γέλιο σου συμπληρώνουν

το λαιμό σου, τον υπέροχο δρόμο για τον κόρφο σου

το βλέμμα σου που εκεί στο βάθος του

βρίσκω ένα μικρό κορίτσι

το στραβό χαμογελάκι σου

το γλυκό χωρισματάκι σου

Αγαπώ

τον τρόπο που βρίσκεις λύσεις έξυπνες

σε όλα τα μικρά προβλήματα

τα φρύδια σου που μοιάζουν με μισοφέγγαρα

όταν φοράς τα γυαλιά σου στο κρεβάτι

τη φωνή σου που μοιάζει με μελωδία

όταν χαιρετάς μέσα από το λεωφορείο

τον τρόπο που απαγγέλεις

Αγαπώ

την πλάτη σου τη μικρή οταν τη θωρώ και θέλω πάντα να την αγκαλιάζω

τον τρόπο που τα χείλη σου βγάζουν μουσική μες απ' το φλάουτο

την έμφυτη ευγένειά σου

που αγαπάς τη θάλασσα τόσο

που είσαι μία θάλασσα δίχως τέλος

που γίνεσαι παιδί με τα παιδιά

Αγαπώ

που σ' αρέσουν τα γλυκά του κουταλιού

τα καλοκαιρινά

που έχεις όμορφο τρόπο να γίνεσαι αστεία

τον τρόπο που ντύνεσαι, με φροντίδα

την ανείπωτη τρυφερότητά σου 

το φιλί σου που είναι αρμυρό

και γλυκό συνάμα

τα αστέρια που είναι από πάνω σου

οταν κοιμάσαι

Αγαπώ

κάθε σταγόνα βροχής που 

κυλά στο πρόσωπό σου

κάθε ριπή του ανέμου

που ανακατεύει τα μαλλιά σου 

την αγκαλιά σου 

που μου χαρίζει τον κόσμο

Αυτά αγαπώ

και μύρια άλλα πράγματα

που σε κάνουν

ένα λουλούδι μυστικό

που τραγούδια του λέω

και παρτέρι έχει την καρδιά μου

Αγαπώ εσένα

Ανδρομέδα

 Πέρασα από τον αστερισμό

της Κασσιόπης 

από τα γόνατα προς τους μηρούς σου

ταξιδεύοντας

και έπειτα κερνούσα τα αστέρια νέκταρ

ευτυχισμένος

και από κει στου Ωρίωνα τη ζώνη

έφτασα 

στον αφαλό σου κοντά

και καταρράκτες μες την ψυχή μου

άρχισαν να πέφτουν

αφρίζοντες, σφύζοντας από δροσιά

κι ορμή περίσσια

έφερναν το μπλε και το γαλάζιο

και το πράσινο σιμά

για να γροικήσουν μια μελωδία

που κάνει τον ουρανό όλο ν' ανθίζει

Των δύο άστρων το σύμπλεγμα

στον Προκύωνα

μου δειξε πώς τα στήθη σου 

το φως εκείνο φτιάχνουν

που καίει μέσα στο δικό μου στήθος

Λίγο πιο πάνω 

ο Κύκνος, του Φαέθοντα ο φίλος

το λευκό σου λαιμό ζωγραφίζει

κυλώντας την αστερόσκονη

πάνω στο βαθύ το σκούρο μπλε

Να και ο Αχεμάρ στην άκρη των χειλιών σου στολίδι λαμπερό να στέκει που φιλώ

Και σαν επιτέλους φτάσω

τα πιο φωτεινά αστέρια

τον Ρίγκελ και τον Μπετελγκέζ

τα μάτια σου αντικρύζω επιτέλους

και τότε σβήνει όλος ο ουρανός με μιας

και μέσα στην καρδιά μου

βασιλεύει ο ήλιος ο δικός σου

της Ανδρομέδας ο πιο φλογερός

που την ημέρα ονοματίζει

και την κάνει έρωτα ατόφιο

και χρυσή αγάπη

Ένωση

 Ο ήλιος κρύφτηκε

πίσω από ένα βουνό

Η τελευταία ακτίνα του

μας είπε το μυστικό

πώς να είμαστε ευτυχισμένοι

Και ενώθηκαν ο ουρανός

με τη θάλασσα

χωρίς ορίζοντα να τους χωρίζει πια

Ένα παιδί πάνω στο ποδήλατο

καθώς ερχότανε το σούρουπο

άρχισε με το δικό σου χαμόγελο

να τραγουδά

Κι αγάπησα το παιδί αυτό

που ήξερε όλα τα τραγούδια μου

ακούγονταν η μελωδία της φωνής σου

κάτω από τ' ανθισμένα μπαλκόνια

καθώς έτρεχαν οι ρόδες

κι οι δικές μου οι λέξεις

τις παλιές τις πόρτες στόλισαν

όπου αμέτρητοι εραστές

δώσανε φιλιά

κανένα όμως σαν το δικό σου

κανένα όμως σαν το δικό μου

Ένα σύννεφο γεμάτο αναστεναγμούς

άρχισε δυνατά να ρίχνει τη βροχή

στο πρόσωπό σου

στο πρόσωπό μου

Και ενώθηκαν ο ουρανός

με τη θάλασσα

χωρίς ορίζοντα να τους χωρίζει πια

Κι είμασταν μόνο 

εσύ και εγώ

μια βροχή ατέρμονη

που μύριζε φύλλα κίτρινα 

και ευτυχία

Ανέλιξη

 Ο κόσμος είναι

μια συσκευή ανελίξεως

θυμητική

Πολλές γυναίκες είδα

καθώς καθόμουν εκεί

μια όμορφη ξανθιά

και δύο άλλες ηλικιωμενες

με μπαστούνια

και νέες πολλές και πρόσχαρες

Τριγύρω άνθρωποι ημιμαθείς

κι απελπισμένοι σαν εμένα

όλες οι εκκλησίες όμως

χαμογελούν

σαν η βροχή τις στέγες τους 

αγγίζει

κάθε φανάρι αυτοκινήτου

μια σβησμένη ψυχή το μεσημέρι

κι ο δαίμονας τη νύχτα είναι

Πολλές γυναίκες είδα

μα δεν ήσουν εκεί

να φέρεις τη βροχή της μουσικής

πάνω στις στέγες 

και όλες τις πόρτες

με ορμή ν' ανοίξεις

Ο κόσμος είναι

μια συσκευή ανελίξεως

θυμητική

κι εσύ

η μνήμη τούτη είσαι

και το αύριο

Δε μπορώ

 Δε μπορώ τη σιωπή να τρέφω

να μη σου λέω σ' αγαπώ

να μη σου λέω πως τα μάτια σου

είναι πιο όμορφα κι απ' το σκοτάδι

Δε μπορώ να μη σου πω οτι

μες τη βροχή βλέπω 

θαμπή την καρδιά σου

κι ότι ο ουρανός θα φέρει σύννεφα

κι άλλα 

από αυτά που σ' αρέσουν

Δε μπορώ όλα αυτά να μη στα πω

γιατί σ' έχω δει μικρή 

σε αλάνες να παίζεις

να τρέχεις στα στενά τα δρομάκια

όλο άγχος

και να γεμίζεις στενοχώρια

για πράγματα απλά

που ένα φιλί τα διορθώνει

το δικό μου

Δε μπορώ να μη σου πω

ότι σε λατρεύω αληθινά

γιατί σε βλέπω κάθε ημέρα

να πασχίζεις με μικρές ανάσες

να κρύψεις τον ήλιο

και να θλίβεσαι για πράγματα δόλια

που καταρρέουν σαν τα χαρτιά

με μια αγκαλιά

η δική μου

Δε μπορώ να κρύψω τον έρωτά μου

δε χωρά πιά πουθενά

μόνο μες την καρδιά σου

όπου γροικώ την αγάπη

τη δική σου

σαν το δροσερό νερό απ' το λαγήνι

με ξεδιψάς

σαν τον ουρανό με τη βροχή μου

την πηγή σου γεμίζω

δε μπορώ να μη σου πω

ότι τα βήματά σου μετρώ κάθε μέρα

και κάθε νύχτα τις ανάσες σου

δε μπορώ

γιατί απλά σ' αγαπώ

My Love

 My love for you

is a thin red line

that comes from above

onto an angel' s back

splits his wings

into a bloody tear

that pours slowly in a glass

covers a white pearl and other desires

transforms them

into a memory

of tomorrow

A cry in the desert

that unbuttons a summer shirt

my love is

whispers down your neck

and serves the breakfast

with diligence

on a sunny morning of spring

A thought into a child's mind

my love is

a heaven coming from the dark alley

a balloon sunk in a lake

to brighten its bottom

My love for you 

is a thin red line

drawn on a whiteboard

the frontier of the galaxy is

where we stand 

like two stars sole

that keep dancing 

on a thin red line

the fabric of my heart

Αντηχώ

 Είσαι το φθινόπωρο

ντυμένο άνοιξη

τα φύλλα τα πεσμένα

που μαρτυρούν για τη βροχή που θαρθει

και μια πεδιάδα πράσινη

λουσμένη στην ομίχλη 

του τελευταίου ψιθύρου

μιας επίμονης μελωδίας

Είσαι μια λίμνη δίχως τέλος

όπως μια θάλασσα 

και οι ακτές σου

γνωστές μόνο σε λίγους

και εγώ στη μέση στέκομαι

των ματιών σου

εκεί κολυμπώ μές το φως

ψάχνοντας το σκοτάδι σου

που λυτρώνει

που θέλω

σαν έρχεται το βράδυ

και όλοι οι λυγμοί μαζεύονται

τραγουδώ δυνατά και τους τρομάζω

και τους αδειαζω στην καρδιά μου

γιατί αγάπη είμαι

ντυμένη έρωτας

ένα κανάλι σε μια πόλη

όπου μόνο ύμνοι ακούγονται

με ταξιδεύει

κάτω από τις πράσινες καμάρες

που όλο το νερό φιλοξενούν

και εραστές 

με αντανακλάσεις θαρρείς γεννά

κάτω από τις πράσινες καμαρες

στέκομαι

για ν' αντηχεί η ψυχή μου

τ' όνομά σου

Σαν

 Και οταν τα λουλούδια εκείνα κοιτάζεις

λουλούδι είσαι

κι άρωμά σου είμαι

Και σαν τη θάλασσα αγναντεύεις

θάλασσα είσαι

και κύμα σου είμαι

Και όταν περπατάς

κάθε βήμα σου ο χτύπος της καρδιάς

της δικής μου

Σαν τον έρωτα πίνεις

φιλί είσαι

φιλί είμαι

Τον χρόνο σαν γονατίζεις

με ένα των γοφών σου γύρισμα

ένα καρτέρι με κάνεις

του κάθε λεπτού

με μια ματιά του λευκού σου λαιμού

μέσα σε μια ανθοδέσμη ανασαίνω

Κι όπως κάναμε τον έρωτα

τόσο όμορφα

τίποτε άλλο δεν ήθελα να σου πω

παρά ένα μονάχα

αλλά ξανά θα στο πω

μες τα μάτια κοιτώντας σε

όταν θαρχεται το πιο ωραίο δειλινό.

Me and you

 What of this dream 

that comes into 

the senses

distills in a drop of blood in my veins

and keeps the rhythm 

on a solemn drum

It nurtures a beat

that matches my heart

in the valley of your dark hair

my soul rests now

in the garden of your eyes

I have utterly retreated

What of this dream

of me and you

that fits every window

of tomorrow

and turns the morning coffee

into a pile of ash and flowers

sucks the morning sun

of all its glory 

melts it on the pavements

to brighten your step

reigns in the dark corridor

that constitutes the day 

and the night

stains its red carpet

with songs from another world

that angels have never sang

nor they will ever do

What of this reality now

Of me and you

That is commonly called

Love

Devourer of time

Eros invictus

we have become

Είσαι

 Είσαι η καρδιά μου

που έχω αφήσει εκεί

δίπλα στη θάλασσα

Μέσα στη βροχή θα χορέψουμε

Είσαι τα μάτια μου

που θωρούν τον ωκεανό

και τον γαλανό ουρανό

Μέσα στο χιόνι θα βρεθούμε

Είσαι τα χείλη μου

που άνθη φιλούν

τα δικά σου λουλούδια

Μέσα στην άνοιξη θα ξαναγεννηθούμε

Είσαι τα χέρια μου

που ξαναπλάθουν τη μορφή σου

κάθε νύχτα

Μέσα στον ήλιο θα αγαπηθούμε

Είσαι η σκιά μου

που το σκοτάδι φέρνει

κάθε απόγευμα

και ξαναρχίζει

την αγάπη

και τον έρωτα θεριεύει

κι εγώ ένα δάκρυ

που κυλά πάνω

σ' ένα άγαλμα από βασάλτη

προς τον κόρφο σου

Αγάπη

 Κι όλη η βροχή δε μου φτασε

για να προφέρω τ' ονομά σου

κάθε νύχτα

θέλω ημέρα να την κάνω

όταν μές τα λουλούδια περπατώ

που θα σου δώσω στα χέρια

κάθε ουρανό

δικό μου τον έχω 

μές στη θωριά σου

όλα τα σύννεφα κλείνω

Οι φίλοι μου πάντοτε

έμεναν σε ανηφόρες

κάθε χαρτί μπροστά μου τώρα

απλώνεται ως τον ορίζοντα

Οι καρέκλες όλες άδειες

τα τραπέζια στρωμένα

για κανέναν 

οι νέοι τραγουδούν στο μπαλκόνι

τα ποτήρια γεμάτα μέχρι επάνω

με κρασί που χει πάρει φωτιά

και οι κρίνοι ζωγραφιές 

σκορπούν το άρωμα

Κάθε θάλασσα εσύ

Κάθε θάλασσα

δική μου την κάνω

μέσα στην αγκαλιά μου

κάθε πιθαμή σου

όλα τα κύματά χωράω πια

Κι όλη η βροχή δε μου φτασε

για να προφέρω τ' όνομά σου

αντί γι αυτό 

λέω αγάπη

Έβρεχε

 Έβρεχε δυνατά

και οι νεοι από απέναντι

φωναζαν σ' αγαπώ με όλη τη φωνή 

που είχαν

κι αυτό αλήθεια έγινε

και ο άνεμος χαμογελούσε

και φούσκωνε τα μάγουλά του

να καθαρισει όλο το χθες

στη θάλασσα οι βάρκες χόρευαν

Συνάντησα τυχαία μες το δάσος

τον προφήτη

κι αφού με κοιταξε καλά

με προσπερασε και πήγε

άλλο δεντρο να φροντίσει

Κι αυτό αλήθεια είναι

Τι να μου πει δεν ήξερε

αφού στα μάτια τον κοίταξα

και είχαμε την ίδια ηλικία

και άρχισα να τραγουδώ ξανά

Οι δρόμοι μετά μ' αγκάλιασαν

άνοιξα το βήμα μου μες τα πεσμένα φύλλα

και όλα τα πουλιά μές το κεφάλι μου

μπήκαν

και κατάλαβα ότι σε αγαπώ

σαν τη δροσοσταλίδα το φύλλο

κι όπως ο ουρανός τη θάλασσα

κι αλήθεια είναι

Ευτυχία

 Ώστε έτσι είναι η ευτυχία

όπως η καμπύλη του γαλάζιου

γράφει το λευκό στο σύννεφο

κι αέρας δυνατός σηκώνεται

και μια νότα ξεπηδά

μέσα από τη θάλασσα

με έναν ήχο παλιό αγαπημένο

γίνεται η μουσική

Ώστε έτσι είναι η ευτυχία

Μια λίμνη όπου τσαλαβουτούν τα πουλιά

κελαηδώντας τα τραγούδια μου

κι η αφή της καθρεφτης ακυμάτιστος

που μέσα κλείνει το βλέμμα το δικό σου

τα δέντρα τριγύρω στα βουνά

να περιμένουν το χάδι τ' απαλό σου

το τελευταίο σκοτάδι από τις άκρες

των μαλλιών σου να τα κοιμήσει

Ώστε έτσι είναι η ευτυχία

Σαν ένας δρόμος που μαζεύεται

και λιγοστεύει 

κι ανθίζουν γύρω του λουλούδια

αριστερά και δεξιά

παράδεισος γίνεται

Ένα μικρό παιδί

που ρθε όλες τις νύχτες

μετράει ως το άπειρο

κι έφερε τα πρωινά όλα κόκκινα

τον περπατά μες το γαλάζιο

Ώστε έτσι είναι η ευτυχία

Σαν ένα ηλιοβασίλεμα

που θα το δω μαζί σου

Απόχρωση

 Και επιτέλους

ήρθε η νύχτα που σε φίλησα

και το σούρουπο που σε αγκάλιασα

Ήρθε η βροχή σιμά

και η θάλασσα αρμύρωσε

την αγάπη 

Μα δε μου φτάνει το σκοτάδι

 

πάντα θα το διώχνω

την αυγή να σου φέρνω

τη γλυκειά

που σε ημερεύει

και την ομορφιά σου 

από την αρχή την ξεκινά

με κάθε νέο ήλιο

με κάθε απόχρωση του κόκκινου

που εσένα δείχνει

την αγάπη μου

Όλοι

 Μαζεύτηκαν όλοι

όλοι

Όλοι

και ήταν τυφλοί

Δε βλέπαν τον ουρανό

πώς χρύσιζε

Τα σύννεφα πώς είχαν

μπαλώματα από χρώμα

Ούτε μπορούσαν ν' αντικρύσουν

τη χαρά των παιδιών

που έπαιζαν παραπέρα

στην παλιά αλάνα

Με τις στριγκές φωνές τους

καταδίκασαν τις πεταλούδες

εις θάνατον

Σε κιγκλιδώματα έβαλαν

όλο το κίτρινο

και το κόκκινο

ο κόσμος να μην τα ξαναδεί

Είχανε διώξει όλα τα τρένα

του ουρανού

αυτά που φέρνουν το ψωμί

των φτωχών ανθρώπων

Και όταν τις ετυμηγορίες έριξαν

στο μπουκάλι με τη χολή

διάλεξαν ξανά

να γίνουν σκιές

Όμως με ξεχάσαν

για κακή τους τύχη

κάτω από ένα πράσινο φύλλο

κι εγώ μπόρεσα

με ένα βουνό από κρυστάλλινα λόγια

Να τους στείλω σε ένα ανήλιαγο στενό

Με σένα έρωτα κι οδηγό

Μπόρεσα

την αγάπη ν' αναστήσω

Μάτια

 Σε είδα μέσα στη νύχτα

ένα ένα κατέβαινες τα σκαλοπάτια

και με τη φωνή σου

θώπευες τον αέρα της νύχτας

τον γλύκανες πιότερο

Το μαύρο σου φόρεμα

παρέσυρε τα λουλούδια

κι αυτά ευτυχισμένα 

τους αστραγάλους σου 

και τα υπέροχα σφυρά 

κοσμήσανε γιρλάντες

Τα χέρια σου δανείσανε στην Αφροδίτη

Και το λαιμό σου στη Διδώ

Στην Αμφιτρίτη έδωσαν τα μαλλιά σου

Και μια βασίλισσα στην Αίγυπτο το στήθος σου είχε

Τα μάτια σου όμως καμμιά τους δεν τα είχε, ούτε άλλη θα τα χει ποτέ

Να ξαποστάσω θέλω μεσα τους

Τον ήλιο μου που κάθε πρωινό το κορμί σου θα φωτίζει

Να τον κρύψω θέλω μες το σκοτάδι τους

Σε αυτή την καταχνιά του έρωτα

Τη βροχή που δε σταματά ποτέ

Με την άγρια λάμψη του κεραυνού

εκεί στην άκρη της φωτιάς

μια γαλάζια φλόγα είμαι

σε αγαπώ

Θα κάνουμε

 Θα κάνουμε μαζί

αυτό που ζητούν τα λουλούδια από τον ήλιο

ένα χάδι

αυτό που η αυγή στα βλέφαρα φέρνει

ένα φιλί

αυτό που σέρνει τα σύννεφα βαριά

μια καταιγίδα

αυτό που είναι κρυμμένο

στο βάθος της κληματαριάς

μια αγκαλιά

αυτό που στα βουνά φωνάζει ελεύθερα

μια ανάσα

αυτό που τα μάτια ζητούν

αυτό που τα χείλη θέλουν

Σώπα

τα φύλλα άρχισαν να πέφτουν

άκου

οι σταγόνες γεμίζουν την ψυχή

Μέχρι επάνω

Και θα τις πιούμε

Μαζί

Έρημος

 Η χθεσινή μέρα

έκρυβε τη βροχή

σε έναν ουρανό

διστακτικό

Τα περιστέρια έπιναν

το βρώμικο νερό

απ' το οδόστρωμα

με πατερίτσες ένας νέος

σκεφτόταν την αγάπη

Η μουσική ακουγόταν

μα κανείς δεν άκουγε

ένα παιδί μονάχο

χόρευε χαρούμενο

κι ήσουν εσύ

Ενιωθα τα σύννεφα

δικά μου σαν παλέτα 

τη ζωγραφιά των ματιών σου 

ν' αρχίσω ξανά

Ήταν αντίλαλος 

κάθε λεπτό της προσμονής μου

ροκάνιζε όλα τα δέντρα στην αυλή

κι ας παρακαλούσαν 

να μην τα ρίξει

Έρημο θα κάνω το τοπίο

Μία ωραία συλλογή από ευθείες

κι αχανείς ορίζοντες

Τίποτα πια δε θέλω

να σε κρύβει

απ' τη ματιά μου

Αφρός

 Ήρθαν τα πουλιά ένα ένα

και τα γράμματα μου κελαηδούσαν

απο τ' ονομά σου

Και μετά ήπια ένα ποτήρι βροχή

και μπροστά μου σε είδα

τα μάτια σου να ατενίζουν

την ελευθερία του έρωτα

και κάθε μικρό παράθυρο να μεγαλώνει

Έστειλες τότε τη φωνή σου

μ' ένα τραγούδι

και όλα τα χαρτιά μπροστά μου

γέμισαν νότες

κι ο αέρας έγινε μουσική

Τη θάλασσα άκουγα

εσένα έρωτά μου

Τη θάλασσα έβλεπα

εσένα αγάπη μου

κι όταν από τα βράχια σηκώθηκα

πήρα μαζί μου ότι φορούσες

και το έκανα λουλούδι

στην τσέπη το έβαλα

με ένα χάδι

Στείλε καταιγίδα κι άλλη βροχή

Την αγάπη θέλω να πιω

Την αγάπη θέλω να πω

Την αγάπη θέλω να τραγουδήσω

Αφρός να γίνω

στη θάλασσά σου

Πρέπει

 Κάθε νύχτα να είναι

στο βαθύ μπλέ ντυμένη

και η ψυχή το φεγγάρι να πίνει

μέχρι τέλους πρέπει

Όλα τα μικρά σφυρίγματα

μια σημαία παρδαλή να γίνονται

και τα πλακόστρωτα 

να ηχούν από τη χαρά

Η τελευταία των ημερών

ποτέ να μην έρθει πρέπει

και τα μικρά παιδιά

να ζωγραφίζουν όλο το σπίτι

με χαμόγελα

Στα δέντρα να κρεμάμε τα λεπτά

σαν στολίδια

και στις αυλές να ακούγεται

η μελωδία η γλυκιά του φλάουτου

σαν ευωδία να σκορπάει

Πρέπει κι οι άνδρες να γυρνούν αργά

μες τα σοκάκια με το βλέμμα γυρισμένο

στο χθεσινό που είδαν όνειρο

και οι γυναίκες πρέπει

το όνειρο αυτό να είναι

Και όλα τα ρόδα να μαραίνονται

και να ξανανθίζουν

ένα κάθε ημέρα

τα λουριά που αιχμαλώτους δένουν

κορδέλες να γενούν πολύχρωμες πρέπει 

Έτσι πρέπει στον έρωτα

Έτσι η αγάπη

προστάζει

Μαζί

 Θα κάνουμε μαζί

αυτό που ζητούν τα λουλούδια από τον ήλιο

ένα χάδι

αυτό που η αυγή στα βλέφαρα φέρνει

ένα φιλί

αυτό που σέρνει τα σύννεφα βαριά

μια καταιγίδα

αυτό που είναι κρυμμένο

στο βάθος της κληματαριάς

μια αγκαλιά

αυτό που στα βουνά φωνάζει ελεύθερα

μια ανάσα

αυτό που τα μάτια ζητούν

αυτό που τα χείλη θέλουν

Σώπα

τα φύλλα άρχισαν να πέφτουν

άκου

οι σταγόνες γεμίζουν την ψυχή

Μέχρι επάνω

Και θα τις πιούμε

Μαζί

Αναζήτηση

 Σε άδειους δρόμους σε ψάχνω

μα δε μπορώ να σε βρω

σε όλα τα στενά κρύβεσαι

στις τσέπες σου χαρτάκια

τραγούδια που δεν έχω πει ακόμη

Σε όλη τη βουή σε αναζητώ

και όλες οι ημέρες δε μου φτάνουν

κι οι νύχτες ποτέ δεν περισσεύουν

σε όλους σε έχω φυλάξει

τους αναστεναγμούς

Στα ήρεμα νερά των λιμνών

προστρέχω στο ακρογιάλι

μήπως εκεί η βροχή μου

σ' εντοπίσει και δώρο σου κάνω

ένα υγρό φιλί

Πάλι και πάλι 

δε σε βρίσκω πουθενά

και όταν στη σκεψη μου είσαι

κάθε παιδί που γυρνά

με το βλέμμα του Θεού με κοιτάζει

Ξανά και ξανά σε αποζητώ

στο μικρό μουράγιο

που τώρα άδειο στέκει 

και μόνο εκεί αφού κοιτάξω

επάνω στα βράχια απιθωμένη

την καρδιά μου

επιτέλους σε βρίσκω

Τότε μονάχα

ο τελευταίος ήλιος με σβήνει

σαν κόκκινη σκιά

και η αγάπη μου

Καρφί στο μάτι του χρόνου

Θρύψαλλα κάνει κάθε δευτερόλεπτο

Χωρίς βιάση, με αργή μανία

Τότε μονάχα

Ο έρωτάς μου στέκει νικητής

Σε βρίσκω

Και το φιλί μου σκοτώνει το χρόνο.

 

Ουρανός και θάλασσα

 Είμαι ο ουρανός

μία απόλαυση αχανής για το μάτι

τα χρώματά μου μύρια είναι

μα το αγαπημένο μου το μπλε

Όταν καθρεφτίζομαι σε εσένα

το αγαπημένο χρώμα

είσαι εσύ

η θάλασσα γίνεσαι

Οι άνεμοί μου σε χαιδεύουν

γεννούν τα κύματά σου

που τα ιστιοφόρα σπέρνουν

προς τα λιμάνια στέλνουν

Είμαι ο ουρανός

Η θάλασσα είσαι

Κάθε τρικυμία σου

θέλει τα σύννεφά μου

Είμαι η θάλασσα

Ο ουρανός είσαι

Καθε καταιγίδα μου

τα κύματά σου αφρίζει

Είμαι ο ουρανός

Είσαι η θαλασσα

Μαζί είμαστε ένα γαλανό 

το χρώμα του έρωτα

Είμαι η θάλασσα

Είσαι ο ουρανός

Μαζί κάνουμε ένα μπλε

βαθύ της αγάπης

Και ο ορίζοντας

που τα παιχνίδια μας χωρίζει

μέσα στη νύχτα σβήνει

και τότε κάτω από τ' αστέρια

είμαστε ένα

Είμαι ο ουρανός

Είσαι η θάλασσα

είμαστε ένα

Φαέθοντας

 Ξεκίνησε ο Φαέθοντας

το άρμα να ζέψει 

και ξάφνου σε ειδε

αποκαμωμένη ακόμα

Τότε ντράπηκε τέτοιας ομορφιάς

ενόχληση να γίνει

και πήρε τη μεγάλη απόφαση

να κυβερνήσει η νυχτα

όλη την ημέρα

έρωτας για σένα συνεχής

να γίνει και αρχάγγελος

κι έτσι όταν ξύπνησες

στο πέπλο αυτό τυλιγμένη

ο ήλιος ήτανε πια

μια αντανάκλαση της νύχτας

Κι εγώ ευτυχισμένος

ήπια όλη την άνοιξη

κι έγινα το φως που λάμπει

μέσα στα μάτια σου 

όταν χαμογελάς

122 μ.Χ.

 Λουτσία σε λέγανε τότε.

Μόλις είχες τελειώσει τον χορό σου

και κουρασμένη αποσύρθηκες

στην τέντα σου

Άφησες τα πέπλα να πέσουν

και τον αυλό 

στο σκαλιστό τραπέζι ακούμπησες.

Η σκλάβα σου αφαίρεσε

από τα σφυρά τα κύμβαλα

από τα χέρια τα χρυσά πλουμίδια

και τις κορδέλες από τα μαλλιά

Το λιβάνι άναψε

και με μύρο άρχισε 

να αλοίφει το κορμί σου

και με λάδι

Και όταν για τον έρωτα

σε είχε ετοιμάσει

φώναξαν τον άτυχο, εμένα,

τον Εύβουλο

ζεστό νερό να φέρω

στα πόδια σου να απιθώσω

Και όταν ο ατμός κατακάθισε

το λάθος έκανα ο ταπεινός

και σήκωσα τα μάτια

όπως σε δούλο δεν αρμόζει

για τ' όνομά μου ειρωνία

το δικό σου συνάντησα το βλέμμα

διαμάντι που την ψυχή χαράζει

και από τότε

Το 122 μετά Χριστόν

έρωτας είμαι για σένα

σε αγαπώ ακόμα

Κήπος

 Στο μακρινό νησί

όταν ο ήλιος βάφει ξανά

την ελιά ασημένια

μέσα στον κήπο της

Την βλεπω να στέκεται

και το χαμόγελό της

να είναι το χάδι του ήλιου

κι η ανάσα της

κάθε αεράκι που λυγά τους μίσχους

με τα λευκά δάκτυλα αυτά 

που έχουν σκορπίσει μουσική

που έχουν νιώσει σιωπή

που έχουν αγκαλιάσει μοναξιά

με τα χείλη της

που έχουν γίνει από ότι απέμεινε

από την καρδιά ενός μικρού παιδιού

και έχουν κάνει με τέχνη

άνδρες να δακρύσουν

αγγίζει κάθε λουλούδι ξεχωριστά

διαλέγει τα στολίσματά της

τους βασιλικούς κορφολογάει

και κοροϊδεύει το χρόνο

και ανοίγει το δρόμο

Να ήμουν ένα μόνο

από τα άνθη αυτά

οποιοδήποτε

κι ας ήτανε του Αυγούστου 

η τελευταία ημέρα

απλά να με ακραγγίξει

με το μετάξι της ψυχής της

μόνο ν' ακούσω τη μελωδία

από ένα μακρινό φλάουτο

κι όλο το βλέμμα της

επάνω μου να ρίξει

για ν' ανθίσω 

με ένα χρώμα που κανείς

δεν έχει ξαναδεί

και που ποτέ κανείς

ξανά δε θα δει

το χρώμα του έρωτα

που στη σκιά της κληματαριάς

κρύβεται

σ' ένα παλιό όμορφο μπαλκονάκι.

Κάθε

 Κάθε σύννεφο στον ουρανό

το έχω ζωγραφίσει εγώ

Τις σκιές που σε δροσίζουν

από τα βλέφαρά μου τις δανείστηκα

Κάθε χαραγματιά που βλέπεις

στα τοιχάκια, στα πεζοδρόμια

το χαμόγελό μου θαναι

Κάθε ρωγμή ένα όνειρο

που χτίζω σιγά σιγά

Και κάθε ποτάμι, λίμνη, ωκεανός

την ψυχή μου να γεμίσει

πάλι τη θάλασσα τη δική σου

στα πέρατά της δεν τη φτάνει

Κάθε αεράκι που θα σε δροσίσει

θαναι η ανάσα μου

και όλα τα φιλιά μου θα τα χω

φυλαγμένα σ' ένα στεφάνι από ρόδα

Πάντα βλέπω κομμάτια του κόσμου

στις γραμμές τις τυχαίες σε βρίσκω

κι απο κει ξεκινώ να βαδίζω

στο δρομάκι αυτό ξανά 

που πάντα στο παράθυρό σου με φέρνει

Και όταν πολύ αποκάμω

στη βροχερή σου λίμνη

σκύβω να ξεδιψάσω

και αντικρύζω τον έρωτα

και νιώθω την αγάπη 

τη βροχή σου 

μέσα μου

Άνθος

 Και αυτό το τελευταίο ρόδο

που απέμεινε

το πληγώσαν οι άνεμοι

τα λεπτά το ξεριζώναν

οι λάμιες νύχτες το εξευτέλιζαν 

Και αυτό το έσχατο μέσα

στην έρημό μου λουλούδι

το μαστιγώναν βροχές

το έπνιγαν οι παλίρροιες του φόβου

και καθε μαύρο κύμα το σκέπαζε

Οι φανερές κατάρες όλων 

των μαγισσών στόχο

το είχαν βάλει

και η σιωπή να το ξεράνει ήθελε

μυστικά

Μα ένα τέτοιο άνθος

έχει ρίζες που φτάνουν

μέχρι την μέσα καρδιά

αυτήν που την ψυχή κινεί

κι όχι το σώμα

Σύμμαχο έχει τους αγγέλους

και κάθε νύχτα που ενας φτωχός

τα χέρια ύψωσε στο Θεο να προσευχηθεί

και κάθε ημέρα που ένα άρρωστο παιδί

έγινε καλά

κάθε δειλινό που ένα κορίτσι

περπατούσε στην ακροθαλασσιά με τον έρωτα φυλαχτό

Εκεί θα μείνει

Όρθιο

Το μόνο άνθος

να σκορπά ευωδία

στην έρημό μου

τον παράδεισό μου

Ζήλια

 Ζηλεύω όλα τα βλέμματα

που σε κοιτούν

να κινείσαι, να αναπνέεις

ενώ εγώ κλεισμένος

μέσα στο αδαμάντινο βουνό

επιζώ με μια ηχώ σου μακρινή

Ζηλεύω κάθε χαλίκι που είναι

στο διάβα σου κάθε πετραδάκι

κάθε σύννεφο που περνά

από πάνω σου

κάθε κύμα που στα πόδια σου πεθαίνει

Ζηλεύω κάθε ποτήρι απ το οποίο πίνεις

κάθε μπουκιά που τρως

κάθε σταγόνα νερού που από τον ουρανό

κυλάει πάνω σου

Κάθε πνοή ανέμου που τα μαλλιά σου

ανακατεύει

Ζηλεύω το κρεβάτι σου που σε υποδέχεται στην αγκαλιά του

ακόμα και τα στρωσίδια ζηλεύω

που σε τυλίγουν μια κρύα νύχτα

ή ένα ψυχρό πρωινό

Ζηλεύω το νησί σου και κάθε δέντρο του

που σκιά σου κάνει

κάθε παραλία που περπατάς

κάθε θάλασσα που τη νύχτα κολυμπάς

κάθε χαμόγελο που σου στέλνουν τα λουλούδια.

Και τη ζήλια αυτή σκοτώνω επίμονα

κάθε μέρα

την κάνω με ρυθμό δωρικό

μια συνεχή γραμμή, 

μια σκάλα μουσική

την κάνω αγάπη

και σε φτάνω

Τραγούδι

 Μέσα στη νύχτα

σαν το διαμάντι λάμπεις

κι οι ψίθυροί μου

ένα δάσος που σκέπη σου είναι

Μες το σκοτάδι 

κι όμως σε βλέπω

και η λαχτάρα μου

μια μουσική που κορυφώνει

και η ψυχή μου

τη δική σου γροικά

και η ψυχή μου

τη δική σου αποζητά

Όπως το πουλί τον ουρανό

Όπως ο διαβάτης τη στράτα

Όπως το στόμα τη φωνή

Όπως τα δειλινά το σκοτάδι

Όπως η μέλισσα το άνθος

Όπως τα χέρια μου τα χέρια σου

Όπως τα χείλη μου τα χείλη σου

Κι ο έρωτάς μου φωνή είναι

Και η φωνή μου έρωτας είναι

Και κάπως έτσι φτιάχνεται ο στεναγμός

Και κάπως έτσι το δάκρυ γεννιέται

Μα το χαμόγελο

το μυστικό σου

Να, τώρα που παίρνεις

Το χαμόγελό μου θα γίνει ξανά

Και κάπως έτσι η ζωή

τραγούδι γίνεται

με σένα

Εκκλησάκια

 Υπάρχουν κάτι εκκλησάκια

ερημικά

χωρίς τοίχους

μόνο πέτρες και βράχια 

σπαρμένα στην ακροθαλασσιά

Εκεί προσεύχονται κορίτσια

με πάνινα παπούτσια

που το κύμα τα βρέχει

μέχρι μέσα στην καρδιά

Σ' αυτά προσέρχονται

με λυγμούς αυτοί που αγαπούν

με λόγια που δεν ξεστομίζουν

μιλάνε στη βροχή

κι αυτή καταλαβαίνει

Σε τέτοια πηγαίνουνε

κι οι ποιητές

να ξαποστάσουνε απ' το βαρύ φορτίο

που κανένας άνθρωπος δε μπορεί να δει

εκεί το αποθέτουν 

για λίγο 

και έρωτα κάνουνε με τη θάλασσα

Σε αυτά φυτρώνουν κάτι λουλούδια

πολύ πολύ πολύ

σπάνια

Ναι;

Σπάνια και δυσεύρετα συνάμα

που με δάκρυα τρέφονται

αλλά όταν ανθίσουν

οι άγιοι κατεβαίνουνε

από τον Παράδεισο

το άρωμά τους να μυρίσουν

κι η ομορφιά τους

το σχέδιο του Θεού είναι

Αγάπη

 Έτσι σε αγαπώ

όπως ο ήλιος ανατέλλει

και δύει το φεγγάρι

όπως το σφυρί καρφώνει

κι η μέλισσα κεντρίζει και πεθαίνει

Έτσι σε λατρεύω

Σαν ένας καταρράκτης

Μια υδροροή σε μία μέρα βροχερή

Σαν του φιδιού το δηλητήριο που διαχέεται στο αίμα

Σαν μια πυγολαμπίδα που καίγεται

Έτσι σε θέλω

Σαν ένα λουλούδι που έχει ανάγκη τον ήλιο

Σαν το ρολόι που γυρίζει

και τους αιώνες μετρά

Σαν την λάμια που καταδικασμένη είναι να νικηθεί από έναν ήρωα

Έτσι 

όπως παίζουν τα παιδιά

όπως το νερό τις λίμνες γεμίζει

σαν το ρυάκι που το φθινόπωρο 

με κίτρινα φύλλα σπέρνεται

Έτσι 

σαν το πρώτο ξημέρωμα

την τελευταία νύχτα

το αίμα που έσταξε

κάθε αθώου πλάσματος

Έτσι θα διαλυθώ

και θα ξαναγεννηθώ

μέσα σε εσένα

από την αγάπη σου

Έτσι θα γίνεις

Ο κεραυνός που

κάθε καταιγίδα σκοτώνει

Ημέρα

 Όταν μαζεύτηκαν οι ώρες

οι μεγάλες κι οι μικρές

για να χορέψουν

το σπίτι είχε φορέσει

μια παλιά όμορφη δαντέλα

και μια γάτα

από αυτές που δε νιαουρίζουν ποτέ

έγλειφε το γλυκό

που στο πάτωμα είχε πέσει.

Σηκώθηκες και άρχισα πάλι να αναπνέω.

Μην προσπερνάς αυτό το δέντρο

έχει μεγαλώσει στην καταχνιά

και δίχως φροντίδα πάλι τα φύλλα του

πράσινα είναι βλέπεις.

Ακούμπα το κεφάλι σου επάνω του

και αφουγκράσου τους στίχους που τιτιβίζουν τα πουλιά.

Μην αφήνεις αυτό το φράχτη

με τα λευκά ξύλα 

να διαλυθει.

Κλείνει μέσα του το τραγούδι όλου

του κόσμου.

Η μητέρα κινεί αργά το μύλο

για το αλεύρι.

Κάθε σπόρος που πατιέται

ένα λεπτό που θα ζήσουμε ακόμα

και το πηγάδι γεμίζει με γάλα.

Χάιδεψε κάθε σπαρτό ξεχωριστά

κάθε στάχυ με τα χέρια σου πέρνα

το αξίζει 

Χόρεψε μέσα στο δρομάκι

και τραγούδα 

όλοι οι άγιοι σε παρακαλούν.

Με τη φωνή σου βλέπεις

φωτίζονται όλα τα μικρά ξωκλήσια,

με μιας τα κεράκια τους ανάβουν

Ρίξε τα μαλλιά σου μες το νερό

μήπως καταφέρω να κοιμηθώ

αφού ετσι μόνο το πρόσωπό σου

δε θα μπορώ να βλέπω.

Λούσε τα και στόλισέ τα με όλα

τα λουλούδια του αγρού

και έλα στο όνειρό μου 

ξανά

σαν την ημέρα.

Χρώματα

 Και όταν οι λέξεις

όλες τελειώσουν

θα ζητήσω από τα ψηλά βουνά

από τις πιό απάτητες κορυφές

να στείλουν το πιό λευκό χιόνι

Από το βάθος των ωκεανών

θα αντλήσω όλο το μπλε

το γαλανό από τη μεσόγειο

το τυρκουάζ από το νησί σου

Απ τους αγρούς που έπαιζες μικρή

μερικά αγριολούλουδα θα μου δώσουνε

το κίτρινο 

η κορδέλα που φόρεσες μια μέρα

στα μαλλιά το βεραμάν

και το κόκκινο από μια αγκαλιά τουλίπες

που βαστούσα τότε αμέριμνος

Το πορτοκαλί από την Άπω Ανατολή

και μια γιαπωνέζικη κερασιά τα άνθη της για το ροζ

Το πράσινο από τα πυκνά δάση καθε φύλλο θα στίψω

Το καστανό από το φλοιό μιας όμορφης βελανιδιάς

Λίγο ασημένιο από την ελιά στην αυλή σου

Χρυσό δε θα βρω πουθενά.

Μόνο στην καρδιά σου, μα δεν την πειράζω.

Όταν οι λέξεις όλες τελειώσουν

Μέσα στο σκοτάδι μου θ αρχίζω να σκαλίζω, να ζωγραφίζω

μέχρι το φως να δω ξανά.

Εσένα.

Τούτων δε μείζων η αγάπη

 Τούτων δε μείζων η αγάπη

Απο τα βουνά ασύγκριτα πιο υψηλή

Από τους ωκεανούς βαθύτερη

Από το στερέωμα πλέον αχανής

Πυκνότερη από τα μαύρα δάση

Κι από τον φωτοδότη φωτεινότερη

Τούτων δε μείζων η αγάπη

Και τα λουλούδια πλέον ανθίζουν μόνα τους μέσα από την άσφαλτο

Η άκρη της γης σε ένα όνειρο καταλήγει

Μέσα στη θάλασσα όλα τα καράβια χάρτινα

και η άδεια καρέκλα που χθες καθόταν

βωμός ιερός

Τούτων δε μείζων η αγάπη

Το σπίτι ένα παράθυρο απ' όπου οι άγγελοι τριγυρνούν

Και η βροχή πάντα μέσα μου κάνει ρυάκια

Τα μαλλιά της κρύβουνε αμέτρητες χαραυγές

Και όταν περπατά ο χρόνος κάνει στην άκρη και για λίγο ξαποσταίνει

Τούτων δε μείζων η αγάπη

Η μουσική από τον ίδιο τον Απόλλωνα

όλη συμπυκνωμένη τρομακτικά

στην άκρη των χειλιών της

όταν στη σκέψη εκείνη

ξεκινά το χαμόγελό της

να σχηματίζεται

σαν δέκα εκατομμύρια ήλιοι

έτοιμοι να εκραγούν

μπροστά στα μάτια μου

Δεν

 Δεν ξέρετε τι θα πει

να μιλάει το φως

και μια χαραγματιά στον τοίχο

τα μαλλιά της να γίνεται.

Δε γνωρίζετε τίποτα

για τα φιλιά της.

Σε άνεμο έχουν μεταμορφωθεί

που πάνω στο καράβι

το πρόσωπό μου μαστιγώνει.

Δε μπορείτε εσείς 

τα βήματά της να βρείτε

εγώ τα βλέπω μόνο

να σχηματίζονται στην άμμο

το μεσημέρι.

Ούτε ποτέ σας εχετε δει

τη ρότα του πλοίου με τον αφρό

τα γλυκά της φρύδια 

να ζωγραφίζει στη θάλασσα

τόσο καθαρά.

Που είναι δε βλέπετε

τα δάκτυλά της

επάνω στα βραχάκια αυτά

που έγραφε

εγώ τα είδα

Τα δάκρυά της

μην τα ψάχνετε άδικα

Σ' ένα ξωκλήσι τα μάζεψα

από μια παλιά εικόνα

της Παναγιάς

Όσο για τα μάτια της

ποτέ σας δε θα τα βρείτε

εγώ εύκολα τα ξεχωρίζω

μές το νυχτερινό ουρανό

δύο αστέρια

Δε μπορείτε 

Δε μπορείτε σας λέω

Όχι γιατί δεν ξέρετε 

μεγάλος έρωτας τι είναι

Το μικρό 

μυστικό αυτό λουλούδι

για χίλιους ακόμα λόγους

δε θα γνωρίσετε ποτέ σας.

Πριν

 Η μορφή σου 

ταξίδεψε ξανά

σμαραγδένια λάμψη 

τον ουρανό

και μάζεψε βροχή

στα μάτια μου την έστειλε

και μάζεψε χαρά

που έγινε το χαμόγελό μου

και μάζεψε από τους ανέμους πνοή

που την καρδιά μου ξανάστησε σε ρυθμό

Πριν 2 ώρες 

κοιτούσα με αγάπη

Πριν 4 ώρες 

χάιδευα με τα μάτια μου

Πριν 8 ώρες 

λάτρευα την εικόνα

Πριν

Πριν

Πριν

Πριν

Και σε όλα μου τα πριν η φωτογραφία σου να γεμίζει το δωμάτιο, το ταβάνι, τους τοίχους, το πάτωμα, το δρόμο

τον ίδιο τον ουρανό.

Και κάθε ώρα που περνά πιό όμορφη γίνεσαι.

Εγώ είμαι

 Εκατσα στην άκρη της σιωπής

και άρχισα να στρώνω το χώμα

εκεί θα φύτευα τα πιο όμορφα λουλουδια

με μέθοδο και αγάπη

για εσένα

Ξαπόστασα εκεί που σταματά η οργή

και όλες οι κραυγές έχουν πεθάνει

και την πιο όμορφη γαλαρία ετοιμασα

με χρώμα λευκό 

να ζωγραφίσω την εικόνα σου

ξανά

Σταμάτησα στον τοίχο

ενός περιβολιού

και το αυτί μου έστησα

ν' ακούσω μια πορτοκαλιά τι είχε να μου πει για τον καημό σου

Ρώτησα τον ουρανό ποιά είσαι

και δεν ήξερε

Άκουσα όμως τη φωνή σου 

που ερχόταν μές απ' τη θάλασσα 

και κατάλαβα

Είσαι η μουσική

Κι ο αέρας που σηκώνεται ξάφνου μες το λιβάδι

Η μυρωδιά από τα στάχυα είσαι

Και ο λίβανος που χύθηκε στο πάτωμα απ το παιδί

Είσαι η τελευταία στο ποτήρι σταγόνα

και η πικροδάφνη που ταράζεται από τη βροχή

Μια λαμπάδα της Λαμπρής είσαι

Κι εγώ είμαι 

Ο ουρανός

Ο αέρας

Ο άγγελος

Το νερό

Κι εκείνο το μισάνοιχτο συρτάρι που δε μπορεί κανείς ποτέ να κλείσει

Ευχή

 Το φως έπεσε επάνω σου

σα βροχή. 

Αποτίναξε από πάνω σου τη λαχτάρα και σε έκανε ξανα

αυτή που αγαπώ.

Ας ήμουν ο ήλιος Θεέ μου.

Μόνο για ένα πρωινό. 

Στο βάθος εσύ

 Αεροδρόμια, τρένα, καράβια

βαλίτσες

στο βάθος εσύ

Μες το τασάκι σβησμένα τσιγάρα

καρέκλες στη σκάλα

στο βάθος εσύ

Δωμάτια άδεια, σεντόνια στρωμένα

κλειδιά αφημένα

στο βάθος εσύ

Η θάλασσα όλη στην αγκαλιά μου

στα μάτια σου βλεπω τα μυστικά μου

φιλιά που δε φτάνουνε

τα ονειρά μου

Στο βάθος εσύ

Το όνομα λέω

ξανά αναπνέω

πουλιά στο μπαλκόνι

η καρδιά μου δαγκώνει

στο βάθος εσύ

Χίλια τραγούδια εκεί στα λουλούδια

κήποι ανθισμένοι τα δυο μου τα χείλη

χαρτιά και μολύβια

στο βάθος εσύ

Καφές τελειωμένος και ρούχα απλωμένα τα βήματα άδεια

τα μπλε τα λιβάδια 

στο βαθος εσύ

γλυκειά προσμονή μου

τέλος κι αρχή μου

πηγή μυστική μου

στα μάτια μου εσύ

στο στόμα μου εσύ

στο βάθος εσύ

...

Σ' αυτόν το χορό

θέλω να σε γυρναω

σ' αυτο το ρυθμό

και σε κάθε στροφή

θα κρύβεσαι εσύ

στης καρδιάς μου το βάθος 

το δικό μου το πάθος

Θα είσαι εσύ

This tender love

 This tender love

what is this feeling

this constant sting

that lurks my soul

This love I feel

runs through my mind

strips time of value

builds on a glance

Like a dagger

drops from the ceiling

each every evening

stabs through my heart

A silent dance

a masked romance

went to the stars

and came back new

A chance of luck

A roll of dice

from paradise

this tender love

is feeling true

It is a feeling

that still carries on

It is a constant 

reminder of dawn

It is a bus that

can find no stops

It is my love

Give me your hand

Give me your hand

There is nothing there

to understand

This tender love

is only pouring 

It has no sharks

It knows no darks

With no ends

and no beginnings

these tender arms

embrace you

No need to cry

No need for laughter

This tender feeling 

Is me and you

Just me and you

And its all true

This tender love

This tender love

I feel for you

Παναγιά

 Όταν σιγείς

θεία η ομορφιά σου

απλώνεται στους πράσινους κάμπους

μεστώνει το δειλινό

κι αν είναι ώρες μικρές

κάθε κόμπο αποτινάζει της νύχτας

Όταν σιωπάς

οι άγιοι προσεύχονται

άφεση δίνει η μυστική σου ανάσα

σε ότι έγινε και θα γίνει

κορφή ενός βουνού απάτητου 

η καρδιά σου 

Σα δε μιλάς

ημερεύουν οι άνεμοι

οι θύελλες καταλαγιάζουν

στα αέναα πελάγη στρώνουν χαλί 

για τα πλοία που σε πιστεύουν

Όταν ψιθυριστά τα λόγια πεις

Κάθε αρρώστια γιάνει

καημοί ξεχνιούνται μεμιας

και οι φτωχοί γιορτάζουνε ξανά

τραγουδούν τ' όνομά σου

Μαντόνα σε λένε

και Παναγιά αειπάρθενο

μεγάλη είναι θαυματουργή η δύναμή σου

Μάνα του Κόσμου 

και του Λόγου πηγή

αιώνια είσαι

Ζητιάνα

 Άνοιγε μια πόρτα

κι ήσουν εσύ

εσύ

και τα παραθυρόφυλλα της καρδιάς μου

διάπλατα άνοιγαν κι αυτά

Μόνο η φωνή σου

η όμορφη φωνή σου

μου ήταν αρκετή

οι ψίθυροί της κάθε βράδυ

με βοηθούσαν την ημέρα

ν' αναπνέω με ηδονή.

Τι άλλο να ζητήσω τώρα

από το να την ακούσω ξανά

τι άλλο να ζητήσω από τα πρώτα

μέχρι τα τελευταία φιλιά

Τι άλλο να ζητήσω εκτός

από εκείνο το βράδυ

εκείνο το χάδι

εκείνο το τραγούδι που έγραφαν

τα χέρια σου επάνω μου

και γινόμουν όλη μουσική

Τι άλλο να ζητήσω εκτός

από τα δάκρυα που μου χάρισες

αλλά να τα ξανάβρω δε μπορώ

Τι άλλο για να δω

Τι άλλο από το βλέμμα σου

που τώρα δε θωρώ

Γιατί

Γιατί

Γιατι;

Κατέβηκες από τον ουρανό

άγγελέ μου

και χάθηκες στη γη

μαζί και οι αγκαλιές σου

οι αγκαλιές μου

οι αγκαλιές μας

που τώρα

που πριν

που χθες

που αύριο

ζητώ

ξαναζητώ

απαιτώ

επαιτώ

ζητιανεύω

Μια ζητιάνα έχω γίνει

άγγελέ μου 

μια ζητιάνα

της πρώτης και της τελευταίας

αγκαλιάς σου

Μια ζητιάνα

που πάντα

δίπλα στη θάλασσα

ξυπόλητη

θα σε αναζητώ 

θα σε αγαπώ

Ομορφιά

 Η πιο ωραία ώρα

είναι λίγο πριν έρθει το ξημέρωμα

όταν ο δρόμος σε προσμένει

και από το λουτρό του Μορφέα

έχεις μόλις βγει

τινάζοντας τις τελευταίες του ύπνου

σταγόνες

Εκείνη την ώρα προστάζεις

τη νυχτα να φύγει

και την αυγή να εισέλθει παρθένα

τα όμορφα μαλλιά σου να χτενίσει

από την κλίνη να σηκωθείς

κάνοντας τα σκεπάσματα χθες

Αγγίζεις κάθε δέντρο

με το βλέμμα σου

και κάνεις τα πουλιά να κελαηδούν

και ομως η δική μου φωνή

να τραγουδήσει δε μπορεί

τέτοια ομορφιά σαν αντικρύζω

μέσα στο πρώτο της ημέρας φως

μόνο δάκρυα έρχονται

και η σιωπή της ευτυχίας

Η πιο ωραία ώρα της ημέρας

λίγο πριν έρθεις εσύ είναι

η ομορφιά σου πριν ανθίσει ξανά

το πρώτο 

και το έσχατο φως

Χάρτης

 Περπάτησα εκεί που περπατάς

Ανέπνευσα εκεί που αναπνέεις

Έκλαψα εκεί που έκλαψες κι εσύ

Έγραψα κάτω από το ίδιο δέντρο

Ρώτησα τους ίδιους ανέμους για την αγάπη

Μάζεψα στις χούφτες μου το ίδιο νερό

Τον ίδιο ορίζοντα κοίταξα

Αγνάντευσα την ίδια θάλασσα

Μύρισα την ίδια κρυμμένη βροχή

Φύσηξε μέσα μου το ίδιο άλσος

Ισορρόπησα στις ίδιες πετρούλες

Νότες ξεχασμένες άκουσα από τον αυλό σου

Σημείωσα όλα αυτά σ ένα χαρτί

Σαν μουσική

και να

φάνηκε το στερέωμά σου

αντί γι αστέρια

άνθη το απαρτίζουν

το σύμπαν της καρδιάς σου

που τη δική μου κυβερνά

Ο χάρτης της ψυχής σου

Πάντα χαραγμένος μέσα μου

Πλοηγός δικός μου

για να βρίσκω το φως σου

Χωρίς ανατολή

Χωρίς δύση

με οδηγεί 

σε εσένα

Ανέσπερο φως μου

 

Υλικό

 Έρχεται πάλι η νύχτα

Η ημέρα αποτραβιεται

αποκαμωμένη

ντυμένη σε ένα πορφυρό 

που μόνο τα σφυρά της αποκαλύπτει

υπόσχεση για τον έρωτα της αυγής

Έρχεται πάλι ντυμένη

με αυτά που φοράς

το άρωμά της

το δικό σου είναι

έρχεται με αστέρια

κρεμασμένα στους λοβούς

και με την αύρα της μουσικής σου

της φωνής σου

έρχεται να με κάνει πάλι

τον άντρα που σε αγκαλιάζει

με χέρια φτιαγμένα μόνο

από το φίλντισι

της τρυφερότητας

το δικό σου υλικό

Φως

 Το φως γράφει τη μορφή σου

και μια μηχανή

την ανασυνθέτει μπροστά μου

με τρόπο ψυχρό

Πώς γίνεται

απο ενα τέτοιο μέσο

το αρχικό σου φως

απείραχτο να μένει;

Εκείνο που ξεκινά

σαν λάμψη να φαίνεται

στα μάτια

και οδηγός γίνεται

της απαλής του κατηφοριάς

προς το χαμόγελο σου

που καθε δειλι

τη νυχτα φέρνει ξανά στον κόσμο

και τον ήλιο του μεσονυχτιου

στη δική μου καρδιά.

Ούτε

 Σηκώθηκες από την κλίνη

με τις πρώτες ακτίνες

και το λευκό σου φόρεμα

άφησες να πέσει

Ούτε ο ήλιος

δε μπόρεσε να σβήσει

από το κορμί σου

τη νύχτα και τον έρωτα

Ας

 Ας με κλείσουν

μεσα σε τέσσερα τείχη

ουτε το φεγγαρι να βλέπω

ούτε να θωρω τον ήλιο

δε με ενοχλει

Ας με βασανίζουν

μερα νυχτα

τα σωθικα μου να διαλυουν

τη συνείδηση μου να κανουνε κομματια

δε με νοιαζει

Ας με έχουν δεμένο

στο κατάρτι το μεσιανο

σαν άλλο Οδυσσεα

αλλα τα ματια ανοιχτά

και στα αυτιά μου οι σειρήνες

δε με πειραζει

Ας με μαστιγωνουν ανεμοι φριχτοι

ας με διψανε οι μεγάλες ερημοι

Ας με καθηλωνουν 

τα βαρη ολου του κοσμου

Ας με αφηνουν νηστικό

Ας μη μου δινουνε νερο να πιω

Δε με τυρρανά

Ας μου τρωνε τη σαρκα

Λιγο λιγο

Ας με τραβανε με πονους φρικτους

Ας μου τελειωσουν το χρονο

Ας ξεριζωσουν ολα τα περιβολια απο την ψυχη μου

Ας τσαλαπατήσουν οτι λουλουδι φυτεψα

Ουτε καν με ενδιαφερει

Εσυ θα με θεραπευεις

Εσυ θα με χορταινεις

Εσυ θα με ξεδιψας

Εσυ θα με αποσπας

Εσυ θα με φυλασσεις

Σε εσενα πιστευω

Εσενα προσδοκω

Εσενα θελω

Εσενα αγαπώ

Νανούρισμα

 Ξέχνα για λίγο την αυγή

άστη να ξεμακραίνει

σε άλλους δρόμους

και τα όμορφά σου μαλλιά

το φέγγος της να σβήνει άσε

να το κάνει σκοτάδι αργά αργά

Κοίτα τ αστέρια εκεί ψηλά

για σένα λάμπουν 

οι σκέψεις μου 

κάθε τους ένα σε θωρεί 

ταξίδια σε προσμένουνε 

πολλά ακόμη

Μέσα στην όμορφη νυχτιά

γίνομαι εγώ λεπτός αιθέρας 

απ το παράθυρο θα μπω

γλυκά να φέρνω τον ύπνο

αργά τη σιγαλιά να μαστορεύω

τα βλεφαρά σου να πλανεύω

Πα στο κορμί σου

φυσώ τον ανεμο τον δρόσο

άστεγους, ετερόχρονους 

κάνω τους εφιάλτες

τους ξεμακραίνω

Τον πόθο φτιαχνω για το γλυκασμό

για τα ωραία μονοπάτια

Όλα αυτα τα στενά

τις στράτες που θα δεις

που θα περπατήσεις

που θ αγαπήσεις τόσο

γιατί σε όλα

το φιλί θα σου δώσω

τον έρωτα

θα φέρνω τη νύχτα

και θα ξημερώνει

αγάπη

Σε ψάχνω

 Μες το νησί σου σε ψάχνω

εκεί που σκάει το κύμα της μνήμης

σε κάθε ακρογιάλι

που περπάτησες

και έλουσες το όμορφο κορμί σου

σε κάθε πέτρα

που επιασες στα χέρια σου σε εκείνο

το χειμερινό σου ρεμβασμό

εύκολα τις ξεχωρίζω

στα βότσαλα

που στεγάζουν όλων των εραστών 

τους ψιθύρους

στα πράσινα άλση που

τη φωνή σου προσμένουν

ξανά να ακούσουν

σ' εκείνα τα βουνά τα περήφανα

που σου ταιριάζουν

στην ψυχή την αιθέρια

σε κάθε μικρό σοκάκι

που περπάτησες

με την αγαπημένη σου ζακέτα

πατώντας πάνω στα κίτρινα φύλλα

Ξέρω δε θα σε βρω

μα ξέρω ότι μέσα μου είσαι

και κάθε φορά που σε ψάχνω

το ποτάμι πλημμυρίζει

του έρωτα

και ξανά

ξεκινώ

Μες το νησί σου σε ψάχνω

Ψυχή

 Και αυτό που είδες

στ' όνειρό σου

το μικρό παιδί

η ψυχή μου είναι

Καθε βράδυ στη στέλνω

να φυλάει τα λεπτά που κοιμάσαι

και κάθε λεπτό

ένας αιώνας.

Καθε βράδυ στη στέλνω άσπιλη

εδώ και χιλιετηρίδες

από την πρώτη πρώτη

μέρα που τη μορφή σου αντίκρυσα

τότε

τότε

τότε

τότε

Καθε πρωί την ξαναπαίρνω πίσω

γιατί χωρίς αυτήν

όμορφα λόγια να γράψω δε μπορώ

για την ευγένειά σου 

Και όταν μου έλεγες

να με περιμένεις

εγώ πικρά γελούσα κι ελεγα Ναι

γιατί έχω τόσο περιμένει, τόσο

γιατί ημέρες ήταν τα δευτερόλεπτα

για μένα

τόσον

τόσον

τόσον

τόσον καιρό

που κι ο χρόνος διαλύθηκε μέσα μου

από την πρώτη πρώτη μέρα

που σε είδα

που άρχισα να ζω ξανά

στη χάρη σου βαπτισμένος

που αυτό το παιδί 

με το στόμα γεμάτο λουλούδια

από την τρυφερότητά Σου

γεννήθηκε

Θριαμβευτής

 Αυτό τον έρωτα

που μέσα από το σκοτάδι έρχεται

εκεί θα τον ξαναστείλω.

Θα βάλω ρούχα γιορτινά

όμορφα

να υποδεχθώ τον άλλο

τον Έρωτα τον Μεγάλο

αυτόν που πρέπει

στη μαντόνα 

τη χάρη της, τη γιατρειά της

τον Έρωτα που πράσινα κάνει τα βουνά

και τα νερά ημερεύει

που όμορφη τη μουσική σκορπά

βάλσαμο

που αμαρτία δεν ξέρει τι είναι

και μέσ' από τη σάρκα

και την αγκαλιά

άγιες και αγνές όλες τις ώρες κάνει

Θαύμα ιμερικό του φωτός 

ταξίδι από σώμα σε σώμα

τις ψυχές ενώνει

βγαίνει νικητής

Έρως νικητής

θριαμβευτής

και άλλο δε θα πω

Όνειρο

 Όνειρο είσαι

αληθινό

που το φεγγάρι

και τον ήλιο κρυβει

από τα μάτια μου

Η περπατησιά σου

σκαβει στο χρόνο πληγές

και κάθε άνθος μαραμένο

στο διάβα σου ανασταίνεις

Όταν τα μαλλιά σου λούζεις

άγγελοι μαζεύουν το νερο 

που από τις ακροκορφές τους στάζει 

για να ξεδιψάσω εγώ ο ταπεινός

από το μέγα μεσημέρι

της λάμψης της δικής σου

Τα μάτια σου δύο φεγγάρια

που σαν ενώνονται 

κάθε πρωί

ένα αστέρι γεννιέται ακόμα

και ένας άγιος 

το φωτοστέφανό σου φορά στην κεφαλή

Στα δυό σου χέρια

κρυβεις κύματα μυστικά

και αιθέριο το άγγιγμά σου

τους εραστές εξαγνίζει

και τους τρελούς θεραπεύει

ο παράδεισος στα δάκτυλά σου στέκει

Τα χείλη σου σαν μισανοίξουν

κάθε μουσική σταματά

στα περιβόλια οι καρποί φουσκώνουν

και κάποιο μικρό παιδί κάπου

χαμογελά

Όνειρο είσαι

αληθινό

και όταν επιτέλους

σκύβεις και με φιλάς

την ώρα εκείνη την αγία

κάτω από των χειλιών σου το βάπτισμα

Όνειρο γίνομαι

κι εγώ

ψυχή μου αιώνια

Όνειρο αληθινό

Απόλλων

 Ξεκίνησε ο Απόλλων,

ο Φωτοδότης Θεός

να δώσει αρχή στην ημέρα.

Σ' αντίκρυσε όμως

ο τυχερός

στην όχθη αποκοιμισμένη.

Τότε τα άλογά του ησύχασε

και έκατσε σιμά σου

τη λύρα του γλυκά να παίζει

για να ανοίξεις τα όμορφα 

τα βλεφαρά σου

ήρεμα

και τότε μόνο ο Θεός να τολμήσει 

να φέρει ξανά τον ήλιο

να σε φωτίσει

από της σελήνης τις ακτίνες

και του έρωτα τα χάδια

το κορμί σου να ξεπλύνει

στο φως το ιμερικό της νιότης

να σε βαπτίσει

Έρωτας

 Ο έρωτάς μου 

είναι ένα μικρό παιδί

με βλέμμα χιλίων ετών

που από το στόμα του βγαίνουν λουλούδια

ένας ερημίτης είναι

που σκάβει την άμμο 

για να βρει την καρδιά σου

γνωρίζοντας καλά

πώς αν το καταφέρει ποτέ

εκεί μπροστά της θα ξεψυχήσει

Ο έρωτάς μου είναι 

ένα λευκό άτι

που κάθε αυγή το ζεύουν 

στο άρμα του ήλιου

και κάθε νύχτα 

της σελήνης τη βόλτα υπηρετεί

μα μόνο από το θείο σου χέρι τρώγει

το νέκταρ

Ο έρωτάς μου είναι

ένας όμορφος νέος

δεμένος πισθάγκωνα

μπροστά στην άγρια θάλασσα

και κάθε φορά που τον ορίζοντα ατενίζει

αυτός του κάνει μια ίση χαρακιά αιμάτινη

επάνω στο κορμί του

Ο έρωτάς μου

ειναι ένα ρολόι χωρίς δείκτες

που έχει καταδικάσει σε θάνατο

το χρόνο

και μόνο του έργο είναι

να κτυπά στο ρυθμό της καρδιάς σου

Ο έρωτάς μου

ακατανίκητος είναι,

ακαταμάχητος,

ακατάβλητος

γιατί

Ο έρωτάς μου

είσαι εσύ

Ανεμολόγιο

 Μια μέρα που στην ακροθαλασσιά

θα σταθείς

να ρίξεις το φόρεμά σου

θα προστάξω αμέσως

όλους τους ανέμους

να συντρέξουν

Ο λεβάντες και ο πουνέντες

θα γίνουνε τα δυο μου χέρια 

θα σε χαιδεύουν με ακραγγίγματα

Ο βοριάς, τα χείλη μου

θα μαστιγώνει το κορμί σου

με όλων των ειδών τα φιλιά μου

και ο νοτιάς

ο έρωτάς μου 

θα σε πάρει ορμητικά

θα σου βάλει φτερά στην πλάτη 

θα σε απιθώσει

στα Κύθηρα

στην αγκαλιά μου