Ημέρες Πολέμου

και ήταν οι μέρες φοβερές

ανήλιες
γεμάτες φόβο και αίμα
και τα σύννεφα γεμίζαν τις καρδιές μας
με μολύβι

και ήταν οι νύχτες δίχως αγάπη
τρυφερές από έρωτα
γεμάτες από θάνατο
τα χέρια μας δεν έβρισκαν πια το πρόσωπό μας
και ο καπνός σωνότανε

ο εχθρός μας κοίταζε κατάματα
κάθε ημέρα
όλο και πιο βαθιά
όλο και πιο υπομονετικά
από απέναντι

και ήταν οι μέρες απλές
χωρίς μουσική
χωρίς δέντρα και χώμα
με συρματόπλεγμα τυλιγμένα τα παράθυρα
περίμεναν τον αέρα να τα ζωντανέψει

και ήταν οι νύχτες άσκεπες
σαν εραστές που σταματάνε στα πρώτα φιλιά
τα όπλα μας κείτονταν σπασμένα
σαν τον τάφο του μεσσία
χωρίς την ανάσταση

και ο εχθρός μας κοίταζε κατάματα
κάθε πρωϊνό

στον καθρέφτη

όλο και πιο βαθιά
όλο και πιο υπομονετικά
μας υπενθύμιζε
ότι αυτές

ήτανε μέρες πολέμου

Νυχτώνει

Νυχτώνει ξανά

και ότι και να πω

δε θα αλλάξει

αυτό που έρχεται

ένα δάκρυ

και ένα κλάμα

ο αέρας εκείνη την ημέρα

στα μαλλιά σου

και ο ήλιος στα μάτια σου

ότι και να πω

δε θα το αλλάξει

και ένα ακόμα δάκρυ που ανακάλυψα

ανάμεσα στον καπνό των τσιγάρων

ένα ακόμα που δεν είχα δει

εκεί βαθιά μέσα στην παλιά φωτογραφία

ανάμεσα σε αγάλματα αθανάτων

πιασμένοι από τα κάγκελα

είχαμε ήδη πεθάνει

και εγώ και εσύ

ο αέρας εκείνη την ημέρα 

μας πήρε μακριά

ότι και να δω

δε θα το αλλάξει

νυχτώνει ξανά

και μόνη ελπίδα

ότι και να νιώσω

να σε ξαναδώ

το πρωΐ