Δευτέρα 10 Νοεμβρίου 2014

not much



not much to do
just picking fragments of reality
vastly instituted in pain
in order to luminate the skies

taking a stroll
in a dark alley again

not much to do
just harnessing the celestial spheres
wasting some dying galaxies
preparing the unavoidable

buying some bread and butter
from the local store

not much to do
just exploring time in a behavioral way
to make it appealing
to death

anxiously talking to some friends
amidst laughter

not much to do
just writing words depicting life
so that we are not frightened
by the mirror

the music died
media player has stopped working

not much to do
before the end
that draws near

Κυριακή 9 Νοεμβρίου 2014

Eternity

what are our chances
that we may not be dead
that we may live
forever

under a warm blanket
in company of a soothing suntan
grasping a nice glass of fine wine
vomiting words in the most common languages

inside a digital screen
upon a bed struggling with fear and excitement
deep thinking about the unthinkable
surrounding the mess with toys

feeding a marble angel
making art of the advertisement
stoning a criminal
laughing with inner hatred

what are our chances
that we may live
forever
chances are
really

zero

only thing to do is

care
offer
smile

fight

that we may live
really

Σάββατο 7 Ιουνίου 2014

Ακινησία - Stilness

Ακινησία πλέον
Δεν κάνω βήμα

μερικές λέξεις τις έριξα στο συρτάρι
κάποιες άλλες τις έβαλα κάτω από ένα λουλούδι

μερικές τις άφησα στην πέτρα
κάποιες άλλες τις σκόρπισε ο άνεμος

Και πάλι όμως είμαι γεμάτος
από αυτά που θέλω να σου πω
μα δεν τολμώ, δε βγάζω άχνα

που να χωρέσω τόσες λέξεις, κόμματα, τελείες

μερικές λοιπόν τις χάρισα στο φεγγάρι
άλλες τις έκρυψα ανάμεσα στα χρώματα του ουράνιου τόξου
η θάλασσα μου πήρε μακριά καμπόσες

Και πάλι όμως είμαι γεμάτος
από αυτά που δε θέλω να σου πω

Ακινησία

Κάτω από έναν ήλιο βάσανο
η ερημιά μου έγινε τραγούδι
έγινε όλη ένα επίμονο βλέμμα
μόνη χάρις
μόνη δρόσος
μόνη λύτρωσις

το βλέμμα το δικό σου

Κάτω από έναν ουρανό θολό και μαύρο
μονάχος στέκω
θέλω να βρέξει δυνατά

σαν σύννεφο βαρύ
η σκιά μου μανδύας
με τυλίγει, με αφανίζει

μόνη οδός
μόνη φυγή
μόνη ανάγκη πλέον

να σε θωρώ όλη μέρα κι όλη νύχτα

Ακινησία

μόνες λέξεις που μου απέμειναν
κι αυτές τις χάρισα σε δυο λευκά περιστέρια

σε αγαπώ

------------------------------------------------
I stand still
Not a step further

some words I threw in a drawer
some others I kept under a flower

some I left on the stone
some others were wind blown

Still I am full
of things I want to say to you
but I dare not speak a sound

Where to put such a pile of words, kommas and stops

some I gave away to the moon
others I hid inside the colors of a rainbow
the sea took away some from me

Still I am full
of things I do not want to say to you

Stilness

Under a tormenting sun
my desert became a song
became a staring glance
only pardon
only coolness
only redemption

your staring eyes

Under a black and morbid sky
alone I stand
I desire heavy rain to fall upon me

like a cloud
my shadow as a cloak
surrounds me, vanishes me

only road
only exit
only need now

to stare at you day and night

Stilness

only words left
gave them away to two white pigeons

I love you

Παρασκευή 9 Μαΐου 2014

Πεφταστέρι (Shooting Star)

τα μαλλιά σου είναι μια θάλασσα

απλώνονται

ανάμεσα σε δύο τεράστιους βράχους

όρθιους στο πέλαγος

η μαύρη τους όψη
μουρμουρίζει λόγια σκοτεινά

τα μάτια σου θυμώνουν
με κάθε άστρο που πέφτει

το γέλιο σου ακούγεται μέσα σε άδειες κάμαρες

τα λόγια σου τα λέει κάπου μακριά
ένα μικρό κορίτσι  λίγο πριν ξημερώσει

κι αρχίσει να παίζει πάλι το αγαπημένο τραγούδι

η φωνή σου
η φωνή σου



η φωνή σου μουρμουρίζει λόγια σκοτεινά

το μαύρο τους τραγούδι
με πνίγει κάθε μέρα

ανάμεσα σε δύο βράχους μια άγρια θάλασσα γίνεται

τα μαλλιά σου ανοίγουν ένα πέρασμα

ο χρόνος σταματά

με κάθε άστρο που πέφτει


με κάθε δάκρυ σου


//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
Shooting Star
/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
Your hair are a sea

They stretch

between two giant rocks

amidst the ocean

their black view
murmurs dark words

your eyes dim and anger rules them
with each shooting star

your laughter is heard inside empty champers

your words are spoken
by a little girl just before dawn

the loving song starts playing again
your voice
your voice



your voice murmurs dark words

their black song
holds me in its grip each and every day

between two giant rocks 
a rough sea it becomes
your black hair open a passage

time stops

with each shooting star

with every tear of yours


Παρασκευή 11 Απριλίου 2014

Παράδεισος

Αυτός είναι ο παράδεισος

μία ώρα χωρίς σύνορα
μια θύμηση του γέλιου σου
μίας φιγούρας θαμπής
βιαστικής
που χάνεται πίσω από κίτρινες πόρτες

Αυτός είναι ο παράδεισος

ένας χορός για έναν άνθρωπο
που χαμογελά από μέσα του
χαρούμενος γιατί σε βλέπει
κάθε μέρα ξανά
ντυμένη στα μαύρα

Αυτός είναι ο παράδεισος

μέσα στη σκέψη μου
μια θάλασσα χωρίς τέλος
επάνω στέκουνε τα πλοία σα σε γυαλί λες
δίχως βάρος
ένα νερό γαλάζιο
που γίνεται πιο βρώμικο
πιο μαύρο
όσο το κύμα πλησιάζει

Αυτός είναι ο παράδεισος

μια πεταλούδα που σηκώνεται μ' ένα μικρό αεράκι
ένα μικρό παιδί που τρέχει γελώντας μες το δωμάτιο
η στιγμή εκείνη που σε κοίταξα
σαν να μη σ' είχα ξαναδεί
τα δευτερόλεπτα που μου πιασες τα χέρια

Αυτός είναι ο παράδεισός μου

εσύ

Θάλασσα

Ξέρω πως είμαι τρελλός
μα τι να κάνω

Το μόνο που με νοιάζει είναι η θάλασσα
εκείνη εκεί η θάλασσα
που ξεκινάει απ' το λαιμό σου
και συνεχίζει χαμηλά
πάνω στο στήθος σου
κι απλώνεται σαν άνεμος
επάνω στην ψυχή μου

το στόμα σου μικρό
κι οι λέξεις σου
γεμίζουν σαν ποτάμι το δωμάτιο
δεν προλαβαίνω να σβήσω το τσιγάρο μου
δεν προλαβαίνω να σ' ακούσω να χάνεσαι
στους άψυχους διαδρόμους

το μόνο που με νοιάζει είναι η θάλασσα
εκείνη εκεί η θάλασσα
που ξεκινάει απ' τα μαλλιά σου
και δεν τελειώνει πουθενά

ξέρω πως είμαι τρελλός
μα τι να κάνω
μάταια προσπαθώ
να χωρέσω σε λέξεις
το γέλιο σου
την ομορφιά σου
την αρρώστια μου

το μόνο που με νοιάζει είναι η θάλασσα
εκείνη εκεί η θάλασσα
που ξεκινάει από τα μάτια σου

μέσα σ' αυτά τα δάκρυά σου
θέλω να διαλυθώ
να σβήσω

ξέρω πως είμαι τρελλός
αλλιώς δε θα σε αγαπούσα έτσι

Παρασκευή 21 Μαρτίου 2014

Τραγουδιστό

μέρες και νύχτες στη σειρά
είναι οι ώρες του Θεού
 ανοιγοκλείνει τη ματιά
κι εμείς θα έχουμε πεθάνει

μέρες και νύχτες στη σειρά
οι ώρες που σε αγαπώ
και μόλις κάθομαι εδώ
μες το μυαλό μου πάλι μένεις

ένα ανθρώπινο στενό
είν' η αγάπη μου για σένα
δεν ξέρω πώς να σου το πω
δεν το τολμώ όταν σε βλέπω

σε ήλιο μέσα ή σε σκιά
το πρόσωπό σου λαμπυρίζει
η ομορφιά σου είναι αυτή
που στο μυαλό μου τριγυρίζει

στο στέρνο μου μία ευθεία
γεμάτη από τη θύμισή σου
που κόβει την καρδιά στα δυο
και το κορμί και το μυαλό

δεν έχω άλλο να σου πω
ένα ανθρώπινο στενό
ο πόνος ίδιος έχω γίνει

στο στέρνο μου μία ευθεία
γεμάτη από τη θύμισή σου
και ο λαιμός σου ο γλυκός
ας σκεπαστεί με το φιλί μου

μέρες και νύχτες στη σειρά
δε φτάνουν να σου τραγουδήσω
όμορφο συ μελαχρινό

γλυκό πουλί του παραδείσου

Δευτέρα 17 Μαρτίου 2014

Ερωτικό

γυρίζω σελίδα
και είσαι εκεί

σπρώχνω μια πόρτα
και είσαι εκεί

ανοίγω τα μάτια
και είσαι εκεί

πέφτει η νύχτα
και είσαι εκεί

σε βλέπω
ημέρα ηλιόλουστη
ημέρα βροχερή
ξανά και ξανά
οι ώρες χορεύουν στο ρολόι τρελά
πρωΐ, μεσημέρι, βράδυ
να πατάς κουμπιά
και να συνοφρυώνεσαι
και να χαμογελάς ειρωνικά

σε βλέπω
να κάνεις όλα αυτά που μου αρέσουν χωρίς λόγο
στα μάτια σου μισό λεπτό μια ώρα ολόκληρη

είσαι μία μαύρη τρύπα
που θέλω να χαθώ
ο λαιμός σου ξεχωρίζει λίγο μέσα από εκείνο το παλτό
σ' ακούω
κάθε λέξη μία βελόνα μικρή
τα χέρια σου να πιάνουν χαρτιά
αντί για τα δικά μου

να είσαι εκεί
και να μην είσαι εδώ
τα μάτια σου να με κοιτούν
όταν δε σε κοιτώ
τα μάτια μου να σε κοιτούν
όταν δε με κοιτάς

να μην καταλαβαίνω πια
πώς μπορώ να σε βγάλω από μέσα μου
τι να κάνω να ξεριζώσω την ευτυχία

με έχεις διαλύσει
σιγά σιγά με τρως
μία σκουριά γλυκιά

φύγε
φύγε μακριά
σε μία μωβ θάλασσα
δε γίνεται τίποτα πια
δεν ξέρω τι να κάνω πια
λέξεις δεν υπάρχουν
μόνο κουρασμένες σκέψεις
μισοφαγωμένα όνειρα
και η εικόνα σου
που κάθε μέρα κρεμάει τον ουρανό στο ταβάνι

φύγε μακριά
κι εσύ
και τα μικρά σου χέρια
και η ανάσα σου
και ο τρόπος που προφέρεις κάθε λέξη
και η φωνή σου
φύγε
φύγε

μέχρι το επόμενο πρωΐ
που θα σε ξαναδώ
να κάθεσαι
επάνω στη μαύρη πέτρα
δίπλα στο μωβ ωκεανό

που είναι η ψυχή μου

--------------------------
EROTIKON

I turn a page
there you are

I push a door
there you are

I open my eyes 
there you are

night is young
and so are you

I see you
in a sunny day
in a rainy day
again and again
hours dance around the clock with craze
morning, noon, night
pushing buttons
getting all frowned up
smirking so loud

I see you
doing all these things I love for no reason
in your eyes half a minute is an hour
you are the black hole
I wanna be consumed by
your neck sticks out of that coat
I can hear you
every single word of yours a tiny needle

your hands grasping papers
and not my hands

to be there
and not to be here
you eyes to look
when I do not
my eyes to look
when you do not

I do not understand anymore
how is it possible to drain you out
how to crush this happiness

you take me apart
eat me bit by bit
sweet and mellow rust

go
go away
into a purple sea
nothing goes anymore
nothing to do anymore
no words left to speak
only tired thoughts
half-eaten dreams

and your image
that hangs the sky by the ceiling every day

go away

you
and your little hands
your breath
your attitude with words
your voice
go
go

till next morning
I will see you
standing
on a black rock
besides the purple ocean
my soul




Τετάρτη 12 Μαρτίου 2014

Το ποδήλατο

Βρήκα το ποδήλατό σου
κάτω από την παλιά σκάλα.

Ήταν θαμπό και λίγο σκουριασμένο.

Ανέβηκα

και άρχισαν οι μέρες να τρέχουν
κάτω από τις ρόδες,
μπήκα στο δρομάκι που τραγουδάνε τα πουλιά όλη μέρα

κι άρχισα εκεί ν' ακούω το γέλιο σου
ανάμεσα στις πεταλιές

μια όμορφη μουσική

και άρχισα ν' ακούω τη φωνή σου
που μου' λεγε τα πάντα
εκτός απο το σ' αγαπώ

και άρχισαν οι μέρες να φεύγουν
πίσω απ' τη σέλα μου,
μια προς τα μπρος
μια προς το χθες

τα ονόματα του κόσμου 
έγιναν όλα μικρά,
μπήκα στην αλέα που ευωδιάζουν τα λουλούδια όλη μέρα

βρήκα το ποδήλατό σου
παρατημένο στον τοίχο μιας εκκλησιάς,
την ώρα που ένας άνθρωπος φτωχός
προσπερνούσε σκυφτός το μεγάλο κόκκινο ήλιο

τα μυστήρια του κόσμου
έγιναν όλα απλά, 

μία όμορφη μουσική

Ανέβηκα

μπήκα στο δρόμο γεμάτο φως
όπου αντηχούσε μονάχα τ' όνομά σου
σαν προσευχή
ανάμεσα στις πεταλιές

έκλεισα τα μάτια μου για λίγο

βρήκα το ποδήλατο σου
πεσμένο στην αμμουδιά, δίπλα στη μεγάλη θάλασσα
ήταν το τιμόνι στραμμένο στον ουρανό

λες κι ήξερα από πάντα 
ότι σε αγαπούσα

                                                                                                                                              

Τετάρτη 5 Μαρτίου 2014

ο κόσμος

κοιτώ το ταβάνι
στους τοίχους κυλάνε δάκρυα
οι φωτογραφίες μαυρίζουν
καμένος ο ουρανός μπουκώνει το δωμάτιο καπνό
τα στυλό γεμάτα με αίμα
τα πλακάκια σηκώνονται γεμάτα οργή από το πάτωμα
το χαλί μία θάλασσα από βρύα και μούχλα

αυτός είναι ο κόσμος

αστέρια δεν υπάρχουν πλέον
μαύρα πουλιά γεμίζουν τις γειτονιές
τα πρωινά μοιάζουν με νύχτες
ο ήλιος πήγε για ύπνο
και η βροχή φουσκώνει τα μάτια

αυτός είναι ο κόσμος τώρα

ανέραστοι άνθρωποι προστάζουν θάνατο
και τα παιδιά φοβούνται δίχως γωνίες να κρυφτούν να κλάψουν
τα όνειρα απαγορεύτηκαν με διάταγμα
στην κουζίνα η βρύση τρέχει μαυρόνερο
τα ποτήρια θαμπά από ξινό κρασί
ξεράσματα δαιμόνων

αυτός είναι ο κόσμος, βλέπεις;

πεθαίνω ξανά και ξανά κάθε μέρα και λεπτό
χωρίς ανάσταση μπροστά
και η μάχη ένα φως λαμπερό που σε τυφλώνει για πάντα
δεν ξέρω τι να τραγουδήσω πια
και τα πουλιά δε βοηθάνε και αυτά

αυτός είναι ο κόσμος μου

η φωτιά καίει τους ανθρώπους από μέσα
αλλά τα μάτια σβηστά
οι νέοι γεράσανε και αυτοί
χωρίς φωτογραφία του πατέρα μες το σπίτι
η μάνα τρελή σαν τη Μήδεια
τριγυρίζει στις γειτονιές
τραγουδώντας ξεχασμένες άριες

αυτός είναι ο κόσμος μας

τα βιβλία στρατιώτες στη σειρά, εχθροί που δε μιλούν
και έρεβος το τζάκι, καθρέφτης της μνήμης

η φωτιά καίει τους ανθρώπους από μέσα
και λέγεται απληστία
και λέγεται φόβος
και λέγεται μίσος

κοιτώ το ταβάνι
και βλέπω τη γη μας
χέρσα και χορταριασμένη


αυτός είναι ο κόσμος 
που έχουμε φτιάξει

Δευτέρα 24 Φεβρουαρίου 2014

Ξανά και ξανά



Σε βλέπω πίσω απ' το φεγγάρι
ανάμεσα στις σελίδες των βιβλίων
κρυμμένη σα σκέψη βαθιά χαραγμένη
που τη σβήνει η αυγή
και την αναγεννά μια καλημέρα

ανάμεσα από χιλιάδες όνειρα
εσένα ξεχωρίζω
ξανά και ξανά
σε βλέπω μπροστά από τον ήλιο
κρυμμένη σα γέλιο πνιχτό 
που τη σιωπή δεν την αντέχει άλλο

εσένα ξεχωρίζω
ξανά και ξανά
ανάμεσα σε χίλια και δυο μυριάδες άστρα
που φωτίζουν το σκοτάδι
και φοβούνται 
το κερί της ψυχής μου
που ανάβεις κάθε πρωΐ

εσένα ξεχωρίζω
ξανά και ξανά
σε μια σιωπή τραγουδιστή
κρυμμένη καλά
μες στο μυαλό μου
ανάμεσα σε χίλια και δυο μυριάδες άστρα

Τρίτη 14 Ιανουαρίου 2014

Δώσε μου




Δώσε μου ένα χαρτί

και θα γράψω τ'  όνομά σου

δώσε μου λίγο ουρανό

και θα δω τα μάτια σου

δώσε μου μία στιγμή

ν' ακούσω την ανάσα σου

δείξε μου μια σκιά

να δω το χαμόγελό σου

δείξε μου ένα λιβάδι

για ν' ακούσω το γέλιο σου

δώσε μου ένα λουλούδι

για να νιώσω το δέρμα σου

άσε με ν' αναπνεύσω

ν' ακούσω πώς περπατάς

δώσε μου λίγο χρόνο
παραπάνω

δε μου φτάνει το πρωΐ μονάχα
να σου πώ
το σ' αγαπώ

δε μου φτάνει η νύχτα
να σου γράψω
σε θέλω

δε μου φτάνει μια ζωή
να σε κοιτάω
να σε βλέπω

δώσε μου ένα χαρτί
να σε τραγουδήσω

για πάντα