Έρωτας

 Απόψε θ αποκοιμηθώ

επάνω σ' ένα άστρο

που έχει τ' όνομά σου

Σαν έρθει η δεύτερη νυχτιά

προστάτιδα του ύπνου

θα διώξω τα σύννεφα

και θ' αγρυπνώ

την πρώτη ηλιαχτίδα

να προφτάσω

να τη δαμάσω

να την στρέψω

και να ρθω μ' αυτήν 

κοντά σου

σιμά σου

να πλέξω μες τον ήλιο αυτόν

τον πρωινό

τα σκούρα τα μαλλιά σου

κι ο άνεμος δε θαμαι πια

μα μόνο φιλί θάμαι

κι ο έρωτας 

εκεί μέσα στων ματιών σου τον κήπο

θα σου φανερωθώ

Στρέφομαι

 Στρέφω το βλέμμα 

και βλέπω

πολύχρωμες τέντες

και παιδιά να παιζουν χαρούμενα

να τρέχουν σε διαδρόμους 

μιας εποχής αλλοτινής

ανθρώπους με χαμόγελο

να μαζεύουν κάθε πεσμένο λουλούδι

Γυρνώ κι αντικρύζω 

ποτάμια 

από βουνά ψηλά να κατηφορίζουν

κι όλους τους ήλιους 

όλα τα ξημερωματα μαζί

τις νύχτες τις απαλές 

σα το βελούδο τις οσμίζομαι

Όταν το σπασμένο ρολόι

βρίσκω δίπλα στην πόρτα τη μισογκρεμισμένη

θυμάμαι όλα τα λόγια που θα μου πεις

και όλα τα ηλιοτρόπια που μαζί

θα χαϊδέψουμε κάτω από έναν ήλιο

όμορφο, διστακτικό

που μόνο ζεσταίνει

που μόνο αγαπά

και δε ζητά άλλο

από την ευωδιά

των μαλλιών σου

Στρέφω τη ματιά μου

και παντού εσένα βλέπω

και ήλιος γίνομαι 

με ένα φως τρυφερό

μέσα στο δικό σου βλέμμα

στρέφομαι

Σε βρήκα

 Σε βρήκα εκεί που οι δυό γραμμές

γίνονται ένα

της θάλασσας και τ' ουρανού

Εκεί σε απάντησα

έγινα για σένα τραγούδι

αεράκι που σε δροσίζει

βροχή που έρωτα σου κάνει

αχτίδες πρωινές 

που τρυφερότητα χύνουν

στον κόρφο σου

Κι εσύ για μένα έγινες

φάρος και φιλί

του έρωτα οδηγός

και η θάλασσα η απέραντη

όπου πάντα ψάχνω

το πιο όμορφο κύμα

Σε βρήκα

κι αυτό το πρωινό

να κολυμπάς μέσα στα άστρα

από το νυχτέρι το προηγούμενο

που ο ήλιος σε λίγο θα φωτίσει

θα το κάνει από έρωτα

αγάπη 

Παιδί

 Ένα παιδί απέναντι

με κοιτούσε επίμονα πολύ

και κατάλαβα

η ψυχή σου ήταν

που κατέβηκε από εκεί

που πηγάζουν τα πιο κρύα δάκρυα 

να μου πει ένα τραγούδι

που τον κόσμο γυρνά

ξανά και ξανά

και όλες τις ξαστεριές του χειμώνα

χτίζει

και όλα τα φεγγάρια του καλοκαιριού

γεμίζει

να μου εξηγήσει πώς φτιάχτηκε

αυτός ο κόσμος

και πώς είναι δυνατόν

τόση ομορφιά 

να κλείνουν

τα μάτια τα δικά σου

και πόσα τραγούδια ακόμα

η ψυχή μου μπορεί να τραγουδήσει

για τη δική σου την ψυχή

και το άλικο στόμα σου

που το φιλώ με κάθε ανάσα

για να μπορεί

να ξημερώσει ξανά

Έρημος

 Μέσα στη λευκή έρημο

βρήκα τα βήματα που έκανα ξανά

διαβάτης στα αστέρια

τα θρυμματισμένα

για να καταφέρω σε κύκλους

της γης τον άξονα να γυρνώ

πιο γοργά να μπορέσω 

τη νύχτα να τη διώξω

πιο σύντομα τις πρώτες ηλιαχτίδες

να φέρω στο πρόσωπό σου

για να κάνει η θωριά σου

άδειο το τοπίο μπροστά μου

να μείνεις εσύ μόνο

για να αρχίσω ξανά

τα άστρα να θρυμματίζω

λευκή σκόνη να τα κάνω

κι έρωτα

πάνω κει να βαδίζω

κοιτώντας εσένα

Πέρλες

 Σαν μάζεψε ο ωκεανός

τις μικρές ώρες από το χέρι

τις περπάτησε στην άκρη της νύχτας

κι αυτές γινήκανε πέρλες 

στο χρώμα του φεγγαριού

μπήκανε κάτω απ' το μαξιλάρι σου

για να φτιάξουν τα όνειρα της επόμενης

ημέρας

ανάκατα με ηλιανθούς και γιασεμί

άρχισαν να ευωδιάζουν

κι αυτή η ευωδιά

τα μάτια σου άνοιξε

και είδες εμένα

να είμαι έρωτας ξανά

και την ανάσα σου να θέλω

φιλί να την κάνω

παντοτινό

Πλάση

 Ένα φιλί θέλησε να σου δώσει

ο ήλιος ο πρωινός

μα εσύ ήθελες το φιλί μου

Ένα χάδι ο άνεμος στα μαλλιά σου

πέρασε

μα εσύ ήθελες το χάδι το δικό μου

Το φεγγάρι όλο το βράδυ σε αγνάντευε

μα εσύ τα μάτια μου ήθελες να σε κοιτούν

Κι έγινα εγώ αυτός ο ήλιος

και σπάρθηκα σαν τον άνεμο

μες τη νυχτιά και το κρύο, φεγγάρι ήμουν

για σένα ψυχή μου

για σένα

γιατί το φιλί σου θέλω

και το χάδι σου ζητώ

τα μάτια σου να λάμπουν μες τα δικά μου

Ο κόσμος όλος και η πλάση

γίνηκε το χαμόγελό σου

κι η νύχτα τέλειωσε

η μέρα κίνησε για να μας βρει

σαν ευτυχία σπαρμένη στο χώμα

Σ' αγαπώ

 Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ

της βροχής οι στάλες μου λένε

οι ανάσες μου κάθε λεπτό

στεναγμοί για σένα που καίνε

Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ

σα λουλουδι μικρό σε κρατώ

μες το στήθος μου σ' έχω βαλμένη

βηματίζω μες το στενό

κι η θωριά σου εκεί παραμένει

Σ' είχα δει τότε παλιά

σ' ένα απόγευμα ίδιο με τώρα

και από τότε η δική μου η ζωή

έγινε έρωτας μ' όλη τη φόρα

Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ'αγαπώ

μες τα μάτια σου είν' η καρδιά μου

το ρολόι χτυπά το παλιό

κάθε ώρα σε θέλω δικιά μου

είμαι εγώ ο ουρανός

όλη σ' έχω αγκαλιά μου

και την καρδιά μου γλυκαίνεις

άρμυρα θάλασσά μου

Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ'αγαπώ

στα πορτόνια από πίσω σ' αγγίζω

και στο κάγκελο το γυριστό

το άνθος σου να δω γυρίζω

Στα μπαλκόνια όλα σε βλέπω

με το φόρεμα εκείνο τ' απλό

μες το δρόσο σου να ξαποσταίνω

μέσα στον κόρφο σου να σε φιλώ

Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ

της βροχής οι στάλες σου λένε

οι ανάσες σου κάθε λεπτό

στεναγμοί για μένα που καίνε

Σεργιάνι

 Μέσα σε όλες τις παιδικές τις στράτες

περπάτησα με εκείνα τα παπουτσια

τα βυσσινί 

τα άβολα

και μ' έναν ήλιο αδύναμο του

δειλινού για συντροφιά

άρχισα να σε αγαπώ

άνοιξα το παλιό ντουλάπι

με τις δαντέλες στο τζάμι

και μέσα οι κούπες του καφέ

και δυο χάντρες που έπαιζες μικρή

κάτω από τους μεντεσέδες

στης αυλής την πόρτα έχουν φυτρώσει

δυο λουλούδια από αυτα που σ' αρέσουν

κάθε μέρα τη φροντίδα σου θέλουν

Εκεί στην άκρη στο παλιό πηγάδι

δίπλα στα στηρίγματα 

για τις κληματαριές 

έλουσες τα μαλλιά σου

και το νερό έγινες

και η θάλασσα έγινες εσύ

εκείνο το καλοκαίρι που χάσαμε

που θα το ξαναβρούμε στις αμμουδιές

που παίζαμε μικρά

εκεί στο μαντέμι επάνω

άφησα δυο όνειρά μου

κι αυτά πυρώσαν τόσο

που γίναν ίδια με τα μάτια σου

Μέσα σε όλες τις παιδικές τις στράτες

σεργιάνησα με βήμα σαν το δικό σου

ελαφρύ

μα μόνο μες την καρδιά μου

σε βρήκα

μόνο εκεί σ' αντάμωσα

Πρόσωπο

 Αν τραβούσα όλες τις γραμμές

ανάμεσα στα αστέρια 

θα εφτιαχνα το πρόσωπο

ενός μικρού κοριτσιού

που παίζει μουσική με τον αυλό

τον ουρανό κοιτα συχνά

τις σκέψεις της μοιραζεται

με τη θάλασσα

φοράει παπούτσια με στιχάκια

στη φόδρα

έχει για δάκρυ το χαμόγελο

φοράει μικρά καπέλα χρωματιστά

να ξεγελάει τον άνεμο

και όταν περνά αυτό το λεπτό

και το επόμενο

και τ' άλλο

η αγάπη μου είναι

όταν τη θωρώ

ξημερώνει

κι ας είναι νύχτα

κι ας είναι ακόμα σκοτάδι

γιατί το πρόσωπό της

από αστέρια είναι φτιαγμένο

Καρδιά

 Αυτό τ' ολόγιομο φεγγάρι

θα το κατεβάσω

να το βάλω στην τσέπη μου

να κάνω τη νύχτα άπλετο σκοτάδι

σαν των μαλλιών σου το σκότος

που μέσα του κοιμάμαι

και ξαποσταίνω

Να ονειρευτώ μια αυγή

που δε θα χω μιλιά

γιατί θα μου την έχει πάρει

η ομορφιά η δική σου

που δε θα έχω καρδιά

γιατί θα την έχω στον ουρανό δοσμένη

να βάψει τον ήλιο κόκκινο

τα μάγουλά σου να ζωηρέψει

αυτό το πρωί που έρχεται

και όλα τ' άλλα πρωινά 

που θα σβήνεις το φως

με το φως των ματιών σου

Άσμα

 Άκουσα πολλά τραγούδια εκεί

στην άκρη της θάλασσας

στα πράσινα βράχια

που στάζουν έρωτα

άλλα χαρούμενα

άλλα λυπητερά

κι όλα γραμμένα 

κάτω απ' τον ήλιο

ή στου φεγγαριού τη λάμψη

οι δικές μου λέξεις όμως

είναι πλεγμένες

σαν τα μαλλιά σου

τις έχω ταιριάσει

με τον άνεμο που σε χαϊδεύει

τις έχω τανύσει να φτάσουν

μες την καρδιά σου

έχουν μία μία διαλεχτεί

φιλιά στα χέρια σου να γίνουν

και ψίθυροι στον κόρφο σου

τη νύχτα αργά

κι η ρίμα που κάνει ηχώ τη φωνή μου

από τα παιδικά τα βήματα κινεί

που σπρώχνουνε τα ξύλινα παιχνίδια

τα παλιά εκείνα

στο γυαλιστερό παρκέ

όπου σαν κάνεις ανάσα

την ψυχή σου βλέπεις μέσα

Άκουσα πολλά τραγούδια εκεί

στην άκρη της θάλασσας

και έπειτα άρχισα κι εγώ 

να της τραγουδώ

η θάλασσα αυτή εσύ είσαι

κι εγώ άσμα έχω γίνει

μόνο για τα κύματα

τα δικά σου

Σελήνη

 Τη νύχτα που ήσουν

κάτω απ' τα σκεπάσματα

το φεγγάρι μισό ήταν

και ωρες πολλές το χάζευα

Γιατί είχε μια λάμψη μαγική

σαν το κρασί το λευκό

της σπονδής στους θεούς

που κάναν οι αρχαίοι

Όταν όμως σε βρήκε 

το πρώτο του ήλιου φως

και άνοιξες τα μάτια

τη λάμψη αυτή του φεγγαριού

είδα ξανά ολόκληρη μπροστά μου

κατάλαβα τότε

τι είναι ο έρωτας

και γιατί σε αγαπώ

κάθε πρωινό περισσότερο

και κάθε βράδυ πιότερο

τα χέρια σου αστέρια γίνονται

και εσύ η ίδια η σελήνη 

φαντάζεις ντυμένη στο λευκό

Ορίζοντας

 Όταν το σκοτάδι απλώνεται

σιγά σιγά 

οι σκιές αφανίζονται

και ο ορίζοντας δεν υπάρχει πια

όμως

υπάρχεις εσύ

Εκεί στην άκρη του κόσμου

στέκεσαι να κοιτάς 

κι εγώ να μη μπορώ

παρά να σε αγαπώ

Οταν τελειώνει η βροχή

κι οι σταγόνες της έχουν όλες

μες το κορμί μου μαζευτεί

σαν έρημος ωκεανός

υπάρχεις εσύ

Εκεί να φροντίζεις το χρόνο

με τα μικρά σου χέρια

εικόνες που έχουν στάξει νερό

να θωπεύεις

τραγούδια να λες

εποχών αλλοτινών

Οταν η νύχτα απλώνει το δίχτυ

η μορφή σου ξανά ξεδιπλώνεται

γίνεται αυτή που πασχίζω να βρω

γινεται αυτή που βρίσκω

κι εγώ δε μπορώ

παρά να σε αγαπώ

γιατί με αυτό το αεράκι

υπάρχεις εσύ

με αυτό το κρύο

υπάρχεις εσύ

σε αυτο τον ορίζοντα

που ξανά ζωγραφίζω

υπάρχεις εσύ

υπάρχει η αγάπη

και ο χορός της αυγής

που το χαμόγελο φέρνει

για την ημέρα που θαρθει

Τι αγαπώ

 Αγαπώ

το βήμα σου το ελαφρύ

τη σβελτάδα σου όταν κάνεις μια δουλειά

τα χέρια σου που είναι μικρά περιστέρια

τον τρόπο που περπατάς δίπλα στα ηλιοτρόπια και τα φροντίζεις κάτω απ' τον ήλιο

Αγαπώ

όπως δίπλα στα λουλούδια χαμογελάς

σαν κάθεσαι εκεί στα βραχάκια και ο άνεμος σε χαϊδεύει

όταν είσαι ξαπλωμένη κάτω απ' την ελιά την ασημένια

τα καπέλα που φοράς

που σ' αρέσουν τα παλιά πορτόνια

και τα μπαλκονέτα με τα σχέδια

Αγαπώ

το στήθος σου όταν προβάλλει απ' τα σεντόνια το βράδυ αργά

τα λακάκια σου που το γέλιο σου συμπληρώνουν

το λαιμό σου, τον υπέροχο δρόμο για τον κόρφο σου

το βλέμμα σου που εκεί στο βάθος του

βρίσκω ένα μικρό κορίτσι

το στραβό χαμογελάκι σου

το γλυκό χωρισματάκι σου

Αγαπώ

τον τρόπο που βρίσκεις λύσεις έξυπνες

σε όλα τα μικρά προβλήματα

τα φρύδια σου που μοιάζουν με μισοφέγγαρα

όταν φοράς τα γυαλιά σου στο κρεβάτι

τη φωνή σου που μοιάζει με μελωδία

όταν χαιρετάς μέσα από το λεωφορείο

τον τρόπο που απαγγέλεις

Αγαπώ

την πλάτη σου τη μικρή οταν τη θωρώ και θέλω πάντα να την αγκαλιάζω

τον τρόπο που τα χείλη σου βγάζουν μουσική μες απ' το φλάουτο

την έμφυτη ευγένειά σου

που αγαπάς τη θάλασσα τόσο

που είσαι μία θάλασσα δίχως τέλος

που γίνεσαι παιδί με τα παιδιά

Αγαπώ

που σ' αρέσουν τα γλυκά του κουταλιού

τα καλοκαιρινά

που έχεις όμορφο τρόπο να γίνεσαι αστεία

τον τρόπο που ντύνεσαι, με φροντίδα

την ανείπωτη τρυφερότητά σου 

το φιλί σου που είναι αρμυρό

και γλυκό συνάμα

τα αστέρια που είναι από πάνω σου

οταν κοιμάσαι

Αγαπώ

κάθε σταγόνα βροχής που 

κυλά στο πρόσωπό σου

κάθε ριπή του ανέμου

που ανακατεύει τα μαλλιά σου 

την αγκαλιά σου 

που μου χαρίζει τον κόσμο

Αυτά αγαπώ

και μύρια άλλα πράγματα

που σε κάνουν

ένα λουλούδι μυστικό

που τραγούδια του λέω

και παρτέρι έχει την καρδιά μου

Αγαπώ εσένα

Ανδρομέδα

 Πέρασα από τον αστερισμό

της Κασσιόπης 

από τα γόνατα προς τους μηρούς σου

ταξιδεύοντας

και έπειτα κερνούσα τα αστέρια νέκταρ

ευτυχισμένος

και από κει στου Ωρίωνα τη ζώνη

έφτασα 

στον αφαλό σου κοντά

και καταρράκτες μες την ψυχή μου

άρχισαν να πέφτουν

αφρίζοντες, σφύζοντας από δροσιά

κι ορμή περίσσια

έφερναν το μπλε και το γαλάζιο

και το πράσινο σιμά

για να γροικήσουν μια μελωδία

που κάνει τον ουρανό όλο ν' ανθίζει

Των δύο άστρων το σύμπλεγμα

στον Προκύωνα

μου δειξε πώς τα στήθη σου 

το φως εκείνο φτιάχνουν

που καίει μέσα στο δικό μου στήθος

Λίγο πιο πάνω 

ο Κύκνος, του Φαέθοντα ο φίλος

το λευκό σου λαιμό ζωγραφίζει

κυλώντας την αστερόσκονη

πάνω στο βαθύ το σκούρο μπλε

Να και ο Αχεμάρ στην άκρη των χειλιών σου στολίδι λαμπερό να στέκει που φιλώ

Και σαν επιτέλους φτάσω

τα πιο φωτεινά αστέρια

τον Ρίγκελ και τον Μπετελγκέζ

τα μάτια σου αντικρύζω επιτέλους

και τότε σβήνει όλος ο ουρανός με μιας

και μέσα στην καρδιά μου

βασιλεύει ο ήλιος ο δικός σου

της Ανδρομέδας ο πιο φλογερός

που την ημέρα ονοματίζει

και την κάνει έρωτα ατόφιο

και χρυσή αγάπη

Ένωση

 Ο ήλιος κρύφτηκε

πίσω από ένα βουνό

Η τελευταία ακτίνα του

μας είπε το μυστικό

πώς να είμαστε ευτυχισμένοι

Και ενώθηκαν ο ουρανός

με τη θάλασσα

χωρίς ορίζοντα να τους χωρίζει πια

Ένα παιδί πάνω στο ποδήλατο

καθώς ερχότανε το σούρουπο

άρχισε με το δικό σου χαμόγελο

να τραγουδά

Κι αγάπησα το παιδί αυτό

που ήξερε όλα τα τραγούδια μου

ακούγονταν η μελωδία της φωνής σου

κάτω από τ' ανθισμένα μπαλκόνια

καθώς έτρεχαν οι ρόδες

κι οι δικές μου οι λέξεις

τις παλιές τις πόρτες στόλισαν

όπου αμέτρητοι εραστές

δώσανε φιλιά

κανένα όμως σαν το δικό σου

κανένα όμως σαν το δικό μου

Ένα σύννεφο γεμάτο αναστεναγμούς

άρχισε δυνατά να ρίχνει τη βροχή

στο πρόσωπό σου

στο πρόσωπό μου

Και ενώθηκαν ο ουρανός

με τη θάλασσα

χωρίς ορίζοντα να τους χωρίζει πια

Κι είμασταν μόνο 

εσύ και εγώ

μια βροχή ατέρμονη

που μύριζε φύλλα κίτρινα 

και ευτυχία

Ανέλιξη

 Ο κόσμος είναι

μια συσκευή ανελίξεως

θυμητική

Πολλές γυναίκες είδα

καθώς καθόμουν εκεί

μια όμορφη ξανθιά

και δύο άλλες ηλικιωμενες

με μπαστούνια

και νέες πολλές και πρόσχαρες

Τριγύρω άνθρωποι ημιμαθείς

κι απελπισμένοι σαν εμένα

όλες οι εκκλησίες όμως

χαμογελούν

σαν η βροχή τις στέγες τους 

αγγίζει

κάθε φανάρι αυτοκινήτου

μια σβησμένη ψυχή το μεσημέρι

κι ο δαίμονας τη νύχτα είναι

Πολλές γυναίκες είδα

μα δεν ήσουν εκεί

να φέρεις τη βροχή της μουσικής

πάνω στις στέγες 

και όλες τις πόρτες

με ορμή ν' ανοίξεις

Ο κόσμος είναι

μια συσκευή ανελίξεως

θυμητική

κι εσύ

η μνήμη τούτη είσαι

και το αύριο

Δε μπορώ

 Δε μπορώ τη σιωπή να τρέφω

να μη σου λέω σ' αγαπώ

να μη σου λέω πως τα μάτια σου

είναι πιο όμορφα κι απ' το σκοτάδι

Δε μπορώ να μη σου πω οτι

μες τη βροχή βλέπω 

θαμπή την καρδιά σου

κι ότι ο ουρανός θα φέρει σύννεφα

κι άλλα 

από αυτά που σ' αρέσουν

Δε μπορώ όλα αυτά να μη στα πω

γιατί σ' έχω δει μικρή 

σε αλάνες να παίζεις

να τρέχεις στα στενά τα δρομάκια

όλο άγχος

και να γεμίζεις στενοχώρια

για πράγματα απλά

που ένα φιλί τα διορθώνει

το δικό μου

Δε μπορώ να μη σου πω

ότι σε λατρεύω αληθινά

γιατί σε βλέπω κάθε ημέρα

να πασχίζεις με μικρές ανάσες

να κρύψεις τον ήλιο

και να θλίβεσαι για πράγματα δόλια

που καταρρέουν σαν τα χαρτιά

με μια αγκαλιά

η δική μου

Δε μπορώ να κρύψω τον έρωτά μου

δε χωρά πιά πουθενά

μόνο μες την καρδιά σου

όπου γροικώ την αγάπη

τη δική σου

σαν το δροσερό νερό απ' το λαγήνι

με ξεδιψάς

σαν τον ουρανό με τη βροχή μου

την πηγή σου γεμίζω

δε μπορώ να μη σου πω

ότι τα βήματά σου μετρώ κάθε μέρα

και κάθε νύχτα τις ανάσες σου

δε μπορώ

γιατί απλά σ' αγαπώ

My Love

 My love for you

is a thin red line

that comes from above

onto an angel' s back

splits his wings

into a bloody tear

that pours slowly in a glass

covers a white pearl and other desires

transforms them

into a memory

of tomorrow

A cry in the desert

that unbuttons a summer shirt

my love is

whispers down your neck

and serves the breakfast

with diligence

on a sunny morning of spring

A thought into a child's mind

my love is

a heaven coming from the dark alley

a balloon sunk in a lake

to brighten its bottom

My love for you 

is a thin red line

drawn on a whiteboard

the frontier of the galaxy is

where we stand 

like two stars sole

that keep dancing 

on a thin red line

the fabric of my heart

Αντηχώ

 Είσαι το φθινόπωρο

ντυμένο άνοιξη

τα φύλλα τα πεσμένα

που μαρτυρούν για τη βροχή που θαρθει

και μια πεδιάδα πράσινη

λουσμένη στην ομίχλη 

του τελευταίου ψιθύρου

μιας επίμονης μελωδίας

Είσαι μια λίμνη δίχως τέλος

όπως μια θάλασσα 

και οι ακτές σου

γνωστές μόνο σε λίγους

και εγώ στη μέση στέκομαι

των ματιών σου

εκεί κολυμπώ μές το φως

ψάχνοντας το σκοτάδι σου

που λυτρώνει

που θέλω

σαν έρχεται το βράδυ

και όλοι οι λυγμοί μαζεύονται

τραγουδώ δυνατά και τους τρομάζω

και τους αδειαζω στην καρδιά μου

γιατί αγάπη είμαι

ντυμένη έρωτας

ένα κανάλι σε μια πόλη

όπου μόνο ύμνοι ακούγονται

με ταξιδεύει

κάτω από τις πράσινες καμάρες

που όλο το νερό φιλοξενούν

και εραστές 

με αντανακλάσεις θαρρείς γεννά

κάτω από τις πράσινες καμαρες

στέκομαι

για ν' αντηχεί η ψυχή μου

τ' όνομά σου