Κάθε

 Κάθε σύννεφο στον ουρανό

το έχω ζωγραφίσει εγώ

Τις σκιές που σε δροσίζουν

από τα βλέφαρά μου τις δανείστηκα

Κάθε χαραγματιά που βλέπεις

στα τοιχάκια, στα πεζοδρόμια

το χαμόγελό μου θαναι

Κάθε ρωγμή ένα όνειρο

που χτίζω σιγά σιγά

Και κάθε ποτάμι, λίμνη, ωκεανός

την ψυχή μου να γεμίσει

πάλι τη θάλασσα τη δική σου

στα πέρατά της δεν τη φτάνει

Κάθε αεράκι που θα σε δροσίσει

θαναι η ανάσα μου

και όλα τα φιλιά μου θα τα χω

φυλαγμένα σ' ένα στεφάνι από ρόδα

Πάντα βλέπω κομμάτια του κόσμου

στις γραμμές τις τυχαίες σε βρίσκω

κι απο κει ξεκινώ να βαδίζω

στο δρομάκι αυτό ξανά 

που πάντα στο παράθυρό σου με φέρνει

Και όταν πολύ αποκάμω

στη βροχερή σου λίμνη

σκύβω να ξεδιψάσω

και αντικρύζω τον έρωτα

και νιώθω την αγάπη 

τη βροχή σου 

μέσα μου

Άνθος

 Και αυτό το τελευταίο ρόδο

που απέμεινε

το πληγώσαν οι άνεμοι

τα λεπτά το ξεριζώναν

οι λάμιες νύχτες το εξευτέλιζαν 

Και αυτό το έσχατο μέσα

στην έρημό μου λουλούδι

το μαστιγώναν βροχές

το έπνιγαν οι παλίρροιες του φόβου

και καθε μαύρο κύμα το σκέπαζε

Οι φανερές κατάρες όλων 

των μαγισσών στόχο

το είχαν βάλει

και η σιωπή να το ξεράνει ήθελε

μυστικά

Μα ένα τέτοιο άνθος

έχει ρίζες που φτάνουν

μέχρι την μέσα καρδιά

αυτήν που την ψυχή κινεί

κι όχι το σώμα

Σύμμαχο έχει τους αγγέλους

και κάθε νύχτα που ενας φτωχός

τα χέρια ύψωσε στο Θεο να προσευχηθεί

και κάθε ημέρα που ένα άρρωστο παιδί

έγινε καλά

κάθε δειλινό που ένα κορίτσι

περπατούσε στην ακροθαλασσιά με τον έρωτα φυλαχτό

Εκεί θα μείνει

Όρθιο

Το μόνο άνθος

να σκορπά ευωδία

στην έρημό μου

τον παράδεισό μου

Ζήλια

 Ζηλεύω όλα τα βλέμματα

που σε κοιτούν

να κινείσαι, να αναπνέεις

ενώ εγώ κλεισμένος

μέσα στο αδαμάντινο βουνό

επιζώ με μια ηχώ σου μακρινή

Ζηλεύω κάθε χαλίκι που είναι

στο διάβα σου κάθε πετραδάκι

κάθε σύννεφο που περνά

από πάνω σου

κάθε κύμα που στα πόδια σου πεθαίνει

Ζηλεύω κάθε ποτήρι απ το οποίο πίνεις

κάθε μπουκιά που τρως

κάθε σταγόνα νερού που από τον ουρανό

κυλάει πάνω σου

Κάθε πνοή ανέμου που τα μαλλιά σου

ανακατεύει

Ζηλεύω το κρεβάτι σου που σε υποδέχεται στην αγκαλιά του

ακόμα και τα στρωσίδια ζηλεύω

που σε τυλίγουν μια κρύα νύχτα

ή ένα ψυχρό πρωινό

Ζηλεύω το νησί σου και κάθε δέντρο του

που σκιά σου κάνει

κάθε παραλία που περπατάς

κάθε θάλασσα που τη νύχτα κολυμπάς

κάθε χαμόγελο που σου στέλνουν τα λουλούδια.

Και τη ζήλια αυτή σκοτώνω επίμονα

κάθε μέρα

την κάνω με ρυθμό δωρικό

μια συνεχή γραμμή, 

μια σκάλα μουσική

την κάνω αγάπη

και σε φτάνω

Τραγούδι

 Μέσα στη νύχτα

σαν το διαμάντι λάμπεις

κι οι ψίθυροί μου

ένα δάσος που σκέπη σου είναι

Μες το σκοτάδι 

κι όμως σε βλέπω

και η λαχτάρα μου

μια μουσική που κορυφώνει

και η ψυχή μου

τη δική σου γροικά

και η ψυχή μου

τη δική σου αποζητά

Όπως το πουλί τον ουρανό

Όπως ο διαβάτης τη στράτα

Όπως το στόμα τη φωνή

Όπως τα δειλινά το σκοτάδι

Όπως η μέλισσα το άνθος

Όπως τα χέρια μου τα χέρια σου

Όπως τα χείλη μου τα χείλη σου

Κι ο έρωτάς μου φωνή είναι

Και η φωνή μου έρωτας είναι

Και κάπως έτσι φτιάχνεται ο στεναγμός

Και κάπως έτσι το δάκρυ γεννιέται

Μα το χαμόγελο

το μυστικό σου

Να, τώρα που παίρνεις

Το χαμόγελό μου θα γίνει ξανά

Και κάπως έτσι η ζωή

τραγούδι γίνεται

με σένα

Εκκλησάκια

 Υπάρχουν κάτι εκκλησάκια

ερημικά

χωρίς τοίχους

μόνο πέτρες και βράχια 

σπαρμένα στην ακροθαλασσιά

Εκεί προσεύχονται κορίτσια

με πάνινα παπούτσια

που το κύμα τα βρέχει

μέχρι μέσα στην καρδιά

Σ' αυτά προσέρχονται

με λυγμούς αυτοί που αγαπούν

με λόγια που δεν ξεστομίζουν

μιλάνε στη βροχή

κι αυτή καταλαβαίνει

Σε τέτοια πηγαίνουνε

κι οι ποιητές

να ξαποστάσουνε απ' το βαρύ φορτίο

που κανένας άνθρωπος δε μπορεί να δει

εκεί το αποθέτουν 

για λίγο 

και έρωτα κάνουνε με τη θάλασσα

Σε αυτά φυτρώνουν κάτι λουλούδια

πολύ πολύ πολύ

σπάνια

Ναι;

Σπάνια και δυσεύρετα συνάμα

που με δάκρυα τρέφονται

αλλά όταν ανθίσουν

οι άγιοι κατεβαίνουνε

από τον Παράδεισο

το άρωμά τους να μυρίσουν

κι η ομορφιά τους

το σχέδιο του Θεού είναι

Αγάπη

 Έτσι σε αγαπώ

όπως ο ήλιος ανατέλλει

και δύει το φεγγάρι

όπως το σφυρί καρφώνει

κι η μέλισσα κεντρίζει και πεθαίνει

Έτσι σε λατρεύω

Σαν ένας καταρράκτης

Μια υδροροή σε μία μέρα βροχερή

Σαν του φιδιού το δηλητήριο που διαχέεται στο αίμα

Σαν μια πυγολαμπίδα που καίγεται

Έτσι σε θέλω

Σαν ένα λουλούδι που έχει ανάγκη τον ήλιο

Σαν το ρολόι που γυρίζει

και τους αιώνες μετρά

Σαν την λάμια που καταδικασμένη είναι να νικηθεί από έναν ήρωα

Έτσι 

όπως παίζουν τα παιδιά

όπως το νερό τις λίμνες γεμίζει

σαν το ρυάκι που το φθινόπωρο 

με κίτρινα φύλλα σπέρνεται

Έτσι 

σαν το πρώτο ξημέρωμα

την τελευταία νύχτα

το αίμα που έσταξε

κάθε αθώου πλάσματος

Έτσι θα διαλυθώ

και θα ξαναγεννηθώ

μέσα σε εσένα

από την αγάπη σου

Έτσι θα γίνεις

Ο κεραυνός που

κάθε καταιγίδα σκοτώνει

Ημέρα

 Όταν μαζεύτηκαν οι ώρες

οι μεγάλες κι οι μικρές

για να χορέψουν

το σπίτι είχε φορέσει

μια παλιά όμορφη δαντέλα

και μια γάτα

από αυτές που δε νιαουρίζουν ποτέ

έγλειφε το γλυκό

που στο πάτωμα είχε πέσει.

Σηκώθηκες και άρχισα πάλι να αναπνέω.

Μην προσπερνάς αυτό το δέντρο

έχει μεγαλώσει στην καταχνιά

και δίχως φροντίδα πάλι τα φύλλα του

πράσινα είναι βλέπεις.

Ακούμπα το κεφάλι σου επάνω του

και αφουγκράσου τους στίχους που τιτιβίζουν τα πουλιά.

Μην αφήνεις αυτό το φράχτη

με τα λευκά ξύλα 

να διαλυθει.

Κλείνει μέσα του το τραγούδι όλου

του κόσμου.

Η μητέρα κινεί αργά το μύλο

για το αλεύρι.

Κάθε σπόρος που πατιέται

ένα λεπτό που θα ζήσουμε ακόμα

και το πηγάδι γεμίζει με γάλα.

Χάιδεψε κάθε σπαρτό ξεχωριστά

κάθε στάχυ με τα χέρια σου πέρνα

το αξίζει 

Χόρεψε μέσα στο δρομάκι

και τραγούδα 

όλοι οι άγιοι σε παρακαλούν.

Με τη φωνή σου βλέπεις

φωτίζονται όλα τα μικρά ξωκλήσια,

με μιας τα κεράκια τους ανάβουν

Ρίξε τα μαλλιά σου μες το νερό

μήπως καταφέρω να κοιμηθώ

αφού ετσι μόνο το πρόσωπό σου

δε θα μπορώ να βλέπω.

Λούσε τα και στόλισέ τα με όλα

τα λουλούδια του αγρού

και έλα στο όνειρό μου 

ξανά

σαν την ημέρα.

Χρώματα

 Και όταν οι λέξεις

όλες τελειώσουν

θα ζητήσω από τα ψηλά βουνά

από τις πιό απάτητες κορυφές

να στείλουν το πιό λευκό χιόνι

Από το βάθος των ωκεανών

θα αντλήσω όλο το μπλε

το γαλανό από τη μεσόγειο

το τυρκουάζ από το νησί σου

Απ τους αγρούς που έπαιζες μικρή

μερικά αγριολούλουδα θα μου δώσουνε

το κίτρινο 

η κορδέλα που φόρεσες μια μέρα

στα μαλλιά το βεραμάν

και το κόκκινο από μια αγκαλιά τουλίπες

που βαστούσα τότε αμέριμνος

Το πορτοκαλί από την Άπω Ανατολή

και μια γιαπωνέζικη κερασιά τα άνθη της για το ροζ

Το πράσινο από τα πυκνά δάση καθε φύλλο θα στίψω

Το καστανό από το φλοιό μιας όμορφης βελανιδιάς

Λίγο ασημένιο από την ελιά στην αυλή σου

Χρυσό δε θα βρω πουθενά.

Μόνο στην καρδιά σου, μα δεν την πειράζω.

Όταν οι λέξεις όλες τελειώσουν

Μέσα στο σκοτάδι μου θ αρχίζω να σκαλίζω, να ζωγραφίζω

μέχρι το φως να δω ξανά.

Εσένα.

Τούτων δε μείζων η αγάπη

 Τούτων δε μείζων η αγάπη

Απο τα βουνά ασύγκριτα πιο υψηλή

Από τους ωκεανούς βαθύτερη

Από το στερέωμα πλέον αχανής

Πυκνότερη από τα μαύρα δάση

Κι από τον φωτοδότη φωτεινότερη

Τούτων δε μείζων η αγάπη

Και τα λουλούδια πλέον ανθίζουν μόνα τους μέσα από την άσφαλτο

Η άκρη της γης σε ένα όνειρο καταλήγει

Μέσα στη θάλασσα όλα τα καράβια χάρτινα

και η άδεια καρέκλα που χθες καθόταν

βωμός ιερός

Τούτων δε μείζων η αγάπη

Το σπίτι ένα παράθυρο απ' όπου οι άγγελοι τριγυρνούν

Και η βροχή πάντα μέσα μου κάνει ρυάκια

Τα μαλλιά της κρύβουνε αμέτρητες χαραυγές

Και όταν περπατά ο χρόνος κάνει στην άκρη και για λίγο ξαποσταίνει

Τούτων δε μείζων η αγάπη

Η μουσική από τον ίδιο τον Απόλλωνα

όλη συμπυκνωμένη τρομακτικά

στην άκρη των χειλιών της

όταν στη σκέψη εκείνη

ξεκινά το χαμόγελό της

να σχηματίζεται

σαν δέκα εκατομμύρια ήλιοι

έτοιμοι να εκραγούν

μπροστά στα μάτια μου

Δεν

 Δεν ξέρετε τι θα πει

να μιλάει το φως

και μια χαραγματιά στον τοίχο

τα μαλλιά της να γίνεται.

Δε γνωρίζετε τίποτα

για τα φιλιά της.

Σε άνεμο έχουν μεταμορφωθεί

που πάνω στο καράβι

το πρόσωπό μου μαστιγώνει.

Δε μπορείτε εσείς 

τα βήματά της να βρείτε

εγώ τα βλέπω μόνο

να σχηματίζονται στην άμμο

το μεσημέρι.

Ούτε ποτέ σας εχετε δει

τη ρότα του πλοίου με τον αφρό

τα γλυκά της φρύδια 

να ζωγραφίζει στη θάλασσα

τόσο καθαρά.

Που είναι δε βλέπετε

τα δάκτυλά της

επάνω στα βραχάκια αυτά

που έγραφε

εγώ τα είδα

Τα δάκρυά της

μην τα ψάχνετε άδικα

Σ' ένα ξωκλήσι τα μάζεψα

από μια παλιά εικόνα

της Παναγιάς

Όσο για τα μάτια της

ποτέ σας δε θα τα βρείτε

εγώ εύκολα τα ξεχωρίζω

μές το νυχτερινό ουρανό

δύο αστέρια

Δε μπορείτε 

Δε μπορείτε σας λέω

Όχι γιατί δεν ξέρετε 

μεγάλος έρωτας τι είναι

Το μικρό 

μυστικό αυτό λουλούδι

για χίλιους ακόμα λόγους

δε θα γνωρίσετε ποτέ σας.

Πριν

 Η μορφή σου 

ταξίδεψε ξανά

σμαραγδένια λάμψη 

τον ουρανό

και μάζεψε βροχή

στα μάτια μου την έστειλε

και μάζεψε χαρά

που έγινε το χαμόγελό μου

και μάζεψε από τους ανέμους πνοή

που την καρδιά μου ξανάστησε σε ρυθμό

Πριν 2 ώρες 

κοιτούσα με αγάπη

Πριν 4 ώρες 

χάιδευα με τα μάτια μου

Πριν 8 ώρες 

λάτρευα την εικόνα

Πριν

Πριν

Πριν

Πριν

Και σε όλα μου τα πριν η φωτογραφία σου να γεμίζει το δωμάτιο, το ταβάνι, τους τοίχους, το πάτωμα, το δρόμο

τον ίδιο τον ουρανό.

Και κάθε ώρα που περνά πιό όμορφη γίνεσαι.

Εγώ είμαι

 Εκατσα στην άκρη της σιωπής

και άρχισα να στρώνω το χώμα

εκεί θα φύτευα τα πιο όμορφα λουλουδια

με μέθοδο και αγάπη

για εσένα

Ξαπόστασα εκεί που σταματά η οργή

και όλες οι κραυγές έχουν πεθάνει

και την πιο όμορφη γαλαρία ετοιμασα

με χρώμα λευκό 

να ζωγραφίσω την εικόνα σου

ξανά

Σταμάτησα στον τοίχο

ενός περιβολιού

και το αυτί μου έστησα

ν' ακούσω μια πορτοκαλιά τι είχε να μου πει για τον καημό σου

Ρώτησα τον ουρανό ποιά είσαι

και δεν ήξερε

Άκουσα όμως τη φωνή σου 

που ερχόταν μές απ' τη θάλασσα 

και κατάλαβα

Είσαι η μουσική

Κι ο αέρας που σηκώνεται ξάφνου μες το λιβάδι

Η μυρωδιά από τα στάχυα είσαι

Και ο λίβανος που χύθηκε στο πάτωμα απ το παιδί

Είσαι η τελευταία στο ποτήρι σταγόνα

και η πικροδάφνη που ταράζεται από τη βροχή

Μια λαμπάδα της Λαμπρής είσαι

Κι εγώ είμαι 

Ο ουρανός

Ο αέρας

Ο άγγελος

Το νερό

Κι εκείνο το μισάνοιχτο συρτάρι που δε μπορεί κανείς ποτέ να κλείσει

Ευχή

 Το φως έπεσε επάνω σου

σα βροχή. 

Αποτίναξε από πάνω σου τη λαχτάρα και σε έκανε ξανα

αυτή που αγαπώ.

Ας ήμουν ο ήλιος Θεέ μου.

Μόνο για ένα πρωινό. 

Στο βάθος εσύ

 Αεροδρόμια, τρένα, καράβια

βαλίτσες

στο βάθος εσύ

Μες το τασάκι σβησμένα τσιγάρα

καρέκλες στη σκάλα

στο βάθος εσύ

Δωμάτια άδεια, σεντόνια στρωμένα

κλειδιά αφημένα

στο βάθος εσύ

Η θάλασσα όλη στην αγκαλιά μου

στα μάτια σου βλεπω τα μυστικά μου

φιλιά που δε φτάνουνε

τα ονειρά μου

Στο βάθος εσύ

Το όνομα λέω

ξανά αναπνέω

πουλιά στο μπαλκόνι

η καρδιά μου δαγκώνει

στο βάθος εσύ

Χίλια τραγούδια εκεί στα λουλούδια

κήποι ανθισμένοι τα δυο μου τα χείλη

χαρτιά και μολύβια

στο βάθος εσύ

Καφές τελειωμένος και ρούχα απλωμένα τα βήματα άδεια

τα μπλε τα λιβάδια 

στο βαθος εσύ

γλυκειά προσμονή μου

τέλος κι αρχή μου

πηγή μυστική μου

στα μάτια μου εσύ

στο στόμα μου εσύ

στο βάθος εσύ

...

Σ' αυτόν το χορό

θέλω να σε γυρναω

σ' αυτο το ρυθμό

και σε κάθε στροφή

θα κρύβεσαι εσύ

στης καρδιάς μου το βάθος 

το δικό μου το πάθος

Θα είσαι εσύ

This tender love

 This tender love

what is this feeling

this constant sting

that lurks my soul

This love I feel

runs through my mind

strips time of value

builds on a glance

Like a dagger

drops from the ceiling

each every evening

stabs through my heart

A silent dance

a masked romance

went to the stars

and came back new

A chance of luck

A roll of dice

from paradise

this tender love

is feeling true

It is a feeling

that still carries on

It is a constant 

reminder of dawn

It is a bus that

can find no stops

It is my love

Give me your hand

Give me your hand

There is nothing there

to understand

This tender love

is only pouring 

It has no sharks

It knows no darks

With no ends

and no beginnings

these tender arms

embrace you

No need to cry

No need for laughter

This tender feeling 

Is me and you

Just me and you

And its all true

This tender love

This tender love

I feel for you

Παναγιά

 Όταν σιγείς

θεία η ομορφιά σου

απλώνεται στους πράσινους κάμπους

μεστώνει το δειλινό

κι αν είναι ώρες μικρές

κάθε κόμπο αποτινάζει της νύχτας

Όταν σιωπάς

οι άγιοι προσεύχονται

άφεση δίνει η μυστική σου ανάσα

σε ότι έγινε και θα γίνει

κορφή ενός βουνού απάτητου 

η καρδιά σου 

Σα δε μιλάς

ημερεύουν οι άνεμοι

οι θύελλες καταλαγιάζουν

στα αέναα πελάγη στρώνουν χαλί 

για τα πλοία που σε πιστεύουν

Όταν ψιθυριστά τα λόγια πεις

Κάθε αρρώστια γιάνει

καημοί ξεχνιούνται μεμιας

και οι φτωχοί γιορτάζουνε ξανά

τραγουδούν τ' όνομά σου

Μαντόνα σε λένε

και Παναγιά αειπάρθενο

μεγάλη είναι θαυματουργή η δύναμή σου

Μάνα του Κόσμου 

και του Λόγου πηγή

αιώνια είσαι

Ζητιάνα

 Άνοιγε μια πόρτα

κι ήσουν εσύ

εσύ

και τα παραθυρόφυλλα της καρδιάς μου

διάπλατα άνοιγαν κι αυτά

Μόνο η φωνή σου

η όμορφη φωνή σου

μου ήταν αρκετή

οι ψίθυροί της κάθε βράδυ

με βοηθούσαν την ημέρα

ν' αναπνέω με ηδονή.

Τι άλλο να ζητήσω τώρα

από το να την ακούσω ξανά

τι άλλο να ζητήσω από τα πρώτα

μέχρι τα τελευταία φιλιά

Τι άλλο να ζητήσω εκτός

από εκείνο το βράδυ

εκείνο το χάδι

εκείνο το τραγούδι που έγραφαν

τα χέρια σου επάνω μου

και γινόμουν όλη μουσική

Τι άλλο να ζητήσω εκτός

από τα δάκρυα που μου χάρισες

αλλά να τα ξανάβρω δε μπορώ

Τι άλλο για να δω

Τι άλλο από το βλέμμα σου

που τώρα δε θωρώ

Γιατί

Γιατί

Γιατι;

Κατέβηκες από τον ουρανό

άγγελέ μου

και χάθηκες στη γη

μαζί και οι αγκαλιές σου

οι αγκαλιές μου

οι αγκαλιές μας

που τώρα

που πριν

που χθες

που αύριο

ζητώ

ξαναζητώ

απαιτώ

επαιτώ

ζητιανεύω

Μια ζητιάνα έχω γίνει

άγγελέ μου 

μια ζητιάνα

της πρώτης και της τελευταίας

αγκαλιάς σου

Μια ζητιάνα

που πάντα

δίπλα στη θάλασσα

ξυπόλητη

θα σε αναζητώ 

θα σε αγαπώ

Ομορφιά

 Η πιο ωραία ώρα

είναι λίγο πριν έρθει το ξημέρωμα

όταν ο δρόμος σε προσμένει

και από το λουτρό του Μορφέα

έχεις μόλις βγει

τινάζοντας τις τελευταίες του ύπνου

σταγόνες

Εκείνη την ώρα προστάζεις

τη νυχτα να φύγει

και την αυγή να εισέλθει παρθένα

τα όμορφα μαλλιά σου να χτενίσει

από την κλίνη να σηκωθείς

κάνοντας τα σκεπάσματα χθες

Αγγίζεις κάθε δέντρο

με το βλέμμα σου

και κάνεις τα πουλιά να κελαηδούν

και ομως η δική μου φωνή

να τραγουδήσει δε μπορεί

τέτοια ομορφιά σαν αντικρύζω

μέσα στο πρώτο της ημέρας φως

μόνο δάκρυα έρχονται

και η σιωπή της ευτυχίας

Η πιο ωραία ώρα της ημέρας

λίγο πριν έρθεις εσύ είναι

η ομορφιά σου πριν ανθίσει ξανά

το πρώτο 

και το έσχατο φως

Χάρτης

 Περπάτησα εκεί που περπατάς

Ανέπνευσα εκεί που αναπνέεις

Έκλαψα εκεί που έκλαψες κι εσύ

Έγραψα κάτω από το ίδιο δέντρο

Ρώτησα τους ίδιους ανέμους για την αγάπη

Μάζεψα στις χούφτες μου το ίδιο νερό

Τον ίδιο ορίζοντα κοίταξα

Αγνάντευσα την ίδια θάλασσα

Μύρισα την ίδια κρυμμένη βροχή

Φύσηξε μέσα μου το ίδιο άλσος

Ισορρόπησα στις ίδιες πετρούλες

Νότες ξεχασμένες άκουσα από τον αυλό σου

Σημείωσα όλα αυτά σ ένα χαρτί

Σαν μουσική

και να

φάνηκε το στερέωμά σου

αντί γι αστέρια

άνθη το απαρτίζουν

το σύμπαν της καρδιάς σου

που τη δική μου κυβερνά

Ο χάρτης της ψυχής σου

Πάντα χαραγμένος μέσα μου

Πλοηγός δικός μου

για να βρίσκω το φως σου

Χωρίς ανατολή

Χωρίς δύση

με οδηγεί 

σε εσένα

Ανέσπερο φως μου

 

Υλικό

 Έρχεται πάλι η νύχτα

Η ημέρα αποτραβιεται

αποκαμωμένη

ντυμένη σε ένα πορφυρό 

που μόνο τα σφυρά της αποκαλύπτει

υπόσχεση για τον έρωτα της αυγής

Έρχεται πάλι ντυμένη

με αυτά που φοράς

το άρωμά της

το δικό σου είναι

έρχεται με αστέρια

κρεμασμένα στους λοβούς

και με την αύρα της μουσικής σου

της φωνής σου

έρχεται να με κάνει πάλι

τον άντρα που σε αγκαλιάζει

με χέρια φτιαγμένα μόνο

από το φίλντισι

της τρυφερότητας

το δικό σου υλικό

Φως

 Το φως γράφει τη μορφή σου

και μια μηχανή

την ανασυνθέτει μπροστά μου

με τρόπο ψυχρό

Πώς γίνεται

απο ενα τέτοιο μέσο

το αρχικό σου φως

απείραχτο να μένει;

Εκείνο που ξεκινά

σαν λάμψη να φαίνεται

στα μάτια

και οδηγός γίνεται

της απαλής του κατηφοριάς

προς το χαμόγελο σου

που καθε δειλι

τη νυχτα φέρνει ξανά στον κόσμο

και τον ήλιο του μεσονυχτιου

στη δική μου καρδιά.

Ούτε

 Σηκώθηκες από την κλίνη

με τις πρώτες ακτίνες

και το λευκό σου φόρεμα

άφησες να πέσει

Ούτε ο ήλιος

δε μπόρεσε να σβήσει

από το κορμί σου

τη νύχτα και τον έρωτα

Ας

 Ας με κλείσουν

μεσα σε τέσσερα τείχη

ουτε το φεγγαρι να βλέπω

ούτε να θωρω τον ήλιο

δε με ενοχλει

Ας με βασανίζουν

μερα νυχτα

τα σωθικα μου να διαλυουν

τη συνείδηση μου να κανουνε κομματια

δε με νοιαζει

Ας με έχουν δεμένο

στο κατάρτι το μεσιανο

σαν άλλο Οδυσσεα

αλλα τα ματια ανοιχτά

και στα αυτιά μου οι σειρήνες

δε με πειραζει

Ας με μαστιγωνουν ανεμοι φριχτοι

ας με διψανε οι μεγάλες ερημοι

Ας με καθηλωνουν 

τα βαρη ολου του κοσμου

Ας με αφηνουν νηστικό

Ας μη μου δινουνε νερο να πιω

Δε με τυρρανά

Ας μου τρωνε τη σαρκα

Λιγο λιγο

Ας με τραβανε με πονους φρικτους

Ας μου τελειωσουν το χρονο

Ας ξεριζωσουν ολα τα περιβολια απο την ψυχη μου

Ας τσαλαπατήσουν οτι λουλουδι φυτεψα

Ουτε καν με ενδιαφερει

Εσυ θα με θεραπευεις

Εσυ θα με χορταινεις

Εσυ θα με ξεδιψας

Εσυ θα με αποσπας

Εσυ θα με φυλασσεις

Σε εσενα πιστευω

Εσενα προσδοκω

Εσενα θελω

Εσενα αγαπώ

Νανούρισμα

 Ξέχνα για λίγο την αυγή

άστη να ξεμακραίνει

σε άλλους δρόμους

και τα όμορφά σου μαλλιά

το φέγγος της να σβήνει άσε

να το κάνει σκοτάδι αργά αργά

Κοίτα τ αστέρια εκεί ψηλά

για σένα λάμπουν 

οι σκέψεις μου 

κάθε τους ένα σε θωρεί 

ταξίδια σε προσμένουνε 

πολλά ακόμη

Μέσα στην όμορφη νυχτιά

γίνομαι εγώ λεπτός αιθέρας 

απ το παράθυρο θα μπω

γλυκά να φέρνω τον ύπνο

αργά τη σιγαλιά να μαστορεύω

τα βλεφαρά σου να πλανεύω

Πα στο κορμί σου

φυσώ τον ανεμο τον δρόσο

άστεγους, ετερόχρονους 

κάνω τους εφιάλτες

τους ξεμακραίνω

Τον πόθο φτιαχνω για το γλυκασμό

για τα ωραία μονοπάτια

Όλα αυτα τα στενά

τις στράτες που θα δεις

που θα περπατήσεις

που θ αγαπήσεις τόσο

γιατί σε όλα

το φιλί θα σου δώσω

τον έρωτα

θα φέρνω τη νύχτα

και θα ξημερώνει

αγάπη

Σε ψάχνω

 Μες το νησί σου σε ψάχνω

εκεί που σκάει το κύμα της μνήμης

σε κάθε ακρογιάλι

που περπάτησες

και έλουσες το όμορφο κορμί σου

σε κάθε πέτρα

που επιασες στα χέρια σου σε εκείνο

το χειμερινό σου ρεμβασμό

εύκολα τις ξεχωρίζω

στα βότσαλα

που στεγάζουν όλων των εραστών 

τους ψιθύρους

στα πράσινα άλση που

τη φωνή σου προσμένουν

ξανά να ακούσουν

σ' εκείνα τα βουνά τα περήφανα

που σου ταιριάζουν

στην ψυχή την αιθέρια

σε κάθε μικρό σοκάκι

που περπάτησες

με την αγαπημένη σου ζακέτα

πατώντας πάνω στα κίτρινα φύλλα

Ξέρω δε θα σε βρω

μα ξέρω ότι μέσα μου είσαι

και κάθε φορά που σε ψάχνω

το ποτάμι πλημμυρίζει

του έρωτα

και ξανά

ξεκινώ

Μες το νησί σου σε ψάχνω

Ψυχή

 Και αυτό που είδες

στ' όνειρό σου

το μικρό παιδί

η ψυχή μου είναι

Καθε βράδυ στη στέλνω

να φυλάει τα λεπτά που κοιμάσαι

και κάθε λεπτό

ένας αιώνας.

Καθε βράδυ στη στέλνω άσπιλη

εδώ και χιλιετηρίδες

από την πρώτη πρώτη

μέρα που τη μορφή σου αντίκρυσα

τότε

τότε

τότε

τότε

Καθε πρωί την ξαναπαίρνω πίσω

γιατί χωρίς αυτήν

όμορφα λόγια να γράψω δε μπορώ

για την ευγένειά σου 

Και όταν μου έλεγες

να με περιμένεις

εγώ πικρά γελούσα κι ελεγα Ναι

γιατί έχω τόσο περιμένει, τόσο

γιατί ημέρες ήταν τα δευτερόλεπτα

για μένα

τόσον

τόσον

τόσον

τόσον καιρό

που κι ο χρόνος διαλύθηκε μέσα μου

από την πρώτη πρώτη μέρα

που σε είδα

που άρχισα να ζω ξανά

στη χάρη σου βαπτισμένος

που αυτό το παιδί 

με το στόμα γεμάτο λουλούδια

από την τρυφερότητά Σου

γεννήθηκε

Θριαμβευτής

 Αυτό τον έρωτα

που μέσα από το σκοτάδι έρχεται

εκεί θα τον ξαναστείλω.

Θα βάλω ρούχα γιορτινά

όμορφα

να υποδεχθώ τον άλλο

τον Έρωτα τον Μεγάλο

αυτόν που πρέπει

στη μαντόνα 

τη χάρη της, τη γιατρειά της

τον Έρωτα που πράσινα κάνει τα βουνά

και τα νερά ημερεύει

που όμορφη τη μουσική σκορπά

βάλσαμο

που αμαρτία δεν ξέρει τι είναι

και μέσ' από τη σάρκα

και την αγκαλιά

άγιες και αγνές όλες τις ώρες κάνει

Θαύμα ιμερικό του φωτός 

ταξίδι από σώμα σε σώμα

τις ψυχές ενώνει

βγαίνει νικητής

Έρως νικητής

θριαμβευτής

και άλλο δε θα πω

Όνειρο

 Όνειρο είσαι

αληθινό

που το φεγγάρι

και τον ήλιο κρυβει

από τα μάτια μου

Η περπατησιά σου

σκαβει στο χρόνο πληγές

και κάθε άνθος μαραμένο

στο διάβα σου ανασταίνεις

Όταν τα μαλλιά σου λούζεις

άγγελοι μαζεύουν το νερο 

που από τις ακροκορφές τους στάζει 

για να ξεδιψάσω εγώ ο ταπεινός

από το μέγα μεσημέρι

της λάμψης της δικής σου

Τα μάτια σου δύο φεγγάρια

που σαν ενώνονται 

κάθε πρωί

ένα αστέρι γεννιέται ακόμα

και ένας άγιος 

το φωτοστέφανό σου φορά στην κεφαλή

Στα δυό σου χέρια

κρυβεις κύματα μυστικά

και αιθέριο το άγγιγμά σου

τους εραστές εξαγνίζει

και τους τρελούς θεραπεύει

ο παράδεισος στα δάκτυλά σου στέκει

Τα χείλη σου σαν μισανοίξουν

κάθε μουσική σταματά

στα περιβόλια οι καρποί φουσκώνουν

και κάποιο μικρό παιδί κάπου

χαμογελά

Όνειρο είσαι

αληθινό

και όταν επιτέλους

σκύβεις και με φιλάς

την ώρα εκείνη την αγία

κάτω από των χειλιών σου το βάπτισμα

Όνειρο γίνομαι

κι εγώ

ψυχή μου αιώνια

Όνειρο αληθινό

Απόλλων

 Ξεκίνησε ο Απόλλων,

ο Φωτοδότης Θεός

να δώσει αρχή στην ημέρα.

Σ' αντίκρυσε όμως

ο τυχερός

στην όχθη αποκοιμισμένη.

Τότε τα άλογά του ησύχασε

και έκατσε σιμά σου

τη λύρα του γλυκά να παίζει

για να ανοίξεις τα όμορφα 

τα βλεφαρά σου

ήρεμα

και τότε μόνο ο Θεός να τολμήσει 

να φέρει ξανά τον ήλιο

να σε φωτίσει

από της σελήνης τις ακτίνες

και του έρωτα τα χάδια

το κορμί σου να ξεπλύνει

στο φως το ιμερικό της νιότης

να σε βαπτίσει

Έρωτας

 Ο έρωτάς μου 

είναι ένα μικρό παιδί

με βλέμμα χιλίων ετών

που από το στόμα του βγαίνουν λουλούδια

ένας ερημίτης είναι

που σκάβει την άμμο 

για να βρει την καρδιά σου

γνωρίζοντας καλά

πώς αν το καταφέρει ποτέ

εκεί μπροστά της θα ξεψυχήσει

Ο έρωτάς μου είναι 

ένα λευκό άτι

που κάθε αυγή το ζεύουν 

στο άρμα του ήλιου

και κάθε νύχτα 

της σελήνης τη βόλτα υπηρετεί

μα μόνο από το θείο σου χέρι τρώγει

το νέκταρ

Ο έρωτάς μου είναι

ένας όμορφος νέος

δεμένος πισθάγκωνα

μπροστά στην άγρια θάλασσα

και κάθε φορά που τον ορίζοντα ατενίζει

αυτός του κάνει μια ίση χαρακιά αιμάτινη

επάνω στο κορμί του

Ο έρωτάς μου

ειναι ένα ρολόι χωρίς δείκτες

που έχει καταδικάσει σε θάνατο

το χρόνο

και μόνο του έργο είναι

να κτυπά στο ρυθμό της καρδιάς σου

Ο έρωτάς μου

ακατανίκητος είναι,

ακαταμάχητος,

ακατάβλητος

γιατί

Ο έρωτάς μου

είσαι εσύ

Ανεμολόγιο

 Μια μέρα που στην ακροθαλασσιά

θα σταθείς

να ρίξεις το φόρεμά σου

θα προστάξω αμέσως

όλους τους ανέμους

να συντρέξουν

Ο λεβάντες και ο πουνέντες

θα γίνουνε τα δυο μου χέρια 

θα σε χαιδεύουν με ακραγγίγματα

Ο βοριάς, τα χείλη μου

θα μαστιγώνει το κορμί σου

με όλων των ειδών τα φιλιά μου

και ο νοτιάς

ο έρωτάς μου 

θα σε πάρει ορμητικά

θα σου βάλει φτερά στην πλάτη 

θα σε απιθώσει

στα Κύθηρα

στην αγκαλιά μου

Τυχερή

 Τυχερή η θάλασσα

που μας χωρίζει

και δε μπορώ να σ' αντικρύσω.

Έτσι μονάχα

με τη ζήλεια της

της ομορφιάς κρατάει τα πρωτεία

της ωραιότητάς σου το θάμβος

προσπαθεί να μου κρύψει

Έτσι μονάχα

αυτή που μας χωρίζει

το μένος θεριεύει του έρωτά μου

θάλασσά μου εσύ,

κύματά μου

Πρωινό

 Στείλε 

τους αναστεναγμούς σου

χελιδόνια να τους κάνω

και σπουργίτια

τα χέρια σου 

τα πόδια σου

το πρωινό να στείλω να τα φιλήσουν

ν ανοίξεις τα μάτια σου

να βγει ο ήλιος ξανά

αλλιώς θα ζω

μες το σκοτάδι.

Θα γίνω

 Θα είμαι ο κανένας

και ο άγγελος

Θα είμαι η μουσική

και η σιωπή

Θα είμαι το ψωμί

και το κρασί

Θα είμαι εδώ

και εκεί

Εκεί που τελειώνει ο δρόμος

αρχίζω εγώ

Και η φωνή μου

πάντα ένα τραγούδι

για σένα αγάπη μου

για σενα

Και η δική μου αναπνοή

πάντα θα γίνεται φιλι

για σένα ψυχή μου

για σένα

Και δε θα είμαι η νύχτα

τα φώτα τα σβηστά δε θαμαι

ούτε το νερό το θαμπό

Μόνο ποτάμι καθαρό θα είμαι

την καρδιά σου να βουτάς

στο διάφανο νερό του

η ψυχή σου να ξεδιψά

στο ακρογιάλι το γλυκό του

για σένα λατρεία μου

για σένα

που μου ζητάς τα αδύνατα

το θαύμα θα γίνω

για σένα μόνο

Η σιωπή

 Έφευγες και ερχόσουν πάλι.

Τα κλειδιά πάνω στον τραπέζι.

Το σακάκι σε μια καρέκλα στοιβαγμένο.

Το τασάκι άδειαζε για να το ξαναγεμίσεις.

Άνοιγα το παράθυρο

κι έπιανα τα χέρια σου

και ήξερα ότι

με αγαπούσες

με αγαπούσες

με αγαπουσες

τα πουλιά είχαν την όμορφη φωνή σου

Πότιζα ένα λουλούδι

και ήξερα ότι

με αγαπούσες

με αγαπούσες

με αγαπούσες

Έφυγες όμως 

και ξανά

μια μέρα δε γυρνούσες.

Και περίμενα 

τη φωνή σου

το φιλί σου

την άγια την αναπνοή σου

Ως που κατάλαβα

άνοιξα το παράθυρο

και πλημμύρισε το σπίτι

με σιωπή.

Έφυγες και πήρες ένα κομμάτι

του ουρανού μαζί.

Άρχισε μια συνεχής βροχή

που δεν τελειώνει.

Μόνο σιωπή

σιωπή

σιωπή

και η αγάπη μου

και η αγάπη μου

και η αγάπη μου

που δεν τελειώνει.

Ήρθες

  Ήρθες αργά το βράδυ

πάλι στ όνειρό μου

Στα χέρια σου κρατούσες

το πρόσωπό μου

τα βήματα σου μικρά,

μάρτυρες πάνω στην άμμο

πως ο χορός σου γίνεται 

στο φεγγάρι επάνω

Άσε με να χαθώ

στη θάλασσα των μαλλιών σου

να γίνω ένα εγώ

στον όμορφο ωκεανό σου

Δώσμου τα χείλη σου

και πάρε τα δικά μου

να φανεί ο έρωτας

που χω μες την καρδιά μου

Πάρε τα χείλη μου

και δώσμου τα δικά σου

να νικήσει ο έρωτας

που χεις μες την καρδιά σου

Άσε με να σταθώ

στην πόρτα τη δικιά σου

στα άνθη σου να γλυκαθώ

να ξεψυχώ κοντά σου

Κι όταν στο τέλος θα ρθώ

θα στέκομαι στο πορτόνι

κηπουρός να ποτίζω

το δέντρο θα μεγαλώνει

Ήρθα αργά το βράδυ

πάλι στο όνειρό σου

Στα χέρια μου κρατούσα

το πρόσωπό σου

Νέφτι

 Μας λένε ότι ο κόσμος

γίνεται ένα

κι εγώ βλέπω τα μυριάδες μυριάδων

κομμάτια του 

βουτηγμένα στην τύρφη 

ενός σκοτεινού δάσους

Κάποιος ξεκρέμασε τον ήλιο

και οι καρέκλες στα καφενεία

στοιβάστηκαν σε σωρούς

σα σκισμένος καμβάς

τα στάχυα έμειναν άκοπα

να χορεύουν

η ομίχλη αυτή αναδίδει 

μια πίκρα

που ζητά εξιλέωση

ζήτω ο μεγάλος λυτρωτής

ο αναδευτήρας και ολετήρας

αυτών που ζητούν συγχώρεση

τα παράθυρα δεν έχουν τζάμια πια

κάθε φωνή φτάνει στα αυτιά

σαν τσιρίδα

προφυλαχθείτε από τα ωραία 

απογεύματα

και όλα τα ψέμματα της αλήθειας

η ομίχλη αυτή

είναι καπνός

από τη φωτιά

που ξέσπασε μέσα μου

Μας λένε ότι ο κόσμος γίνεται ένα

αλλά η κόλλα αυτή ξεφτίζει

και βρωμάει 

νεφτι φτηνό

Εντάξει

 Μου είπες να κάνω αυτό

που δε γίνεται

Εντάξει λοιπόν

Ο κύκλος να γινει τετράγωνο

Όλα τα πουλιά να ξεψυχήσουν μονομιάς

το αίμα μου να σταματήσει να κυλά

τα ρόδια να κρύβουν μόνο σκουλήκια

Η θάλασσα όλη μια έρημος να καταντήσει

Οι δρόμοι όλοι να φράξουν

Οι ανάσες κάθεμια η τελευταία

Εντάξει λοιπόν

Τότε μόνο θα γίνει

Αυτό που εγώ δε θα ξεστομίσω ξανά

Στείλε

 Προσπάθησα ανάμεσα

από μύρια κύματα

να ξαναπλάσω την εικόνα σου.

Μάταια.

Στείλε μου τα μάτια σου

να τα διαγράψω

Στείλε μου τα χείλη σου

να τα φάω σιγά σιγά

Στείλε μου το λαιμό σου

να τον σφίξω μέχρι να χαθεί

Στείλε το στήθος σου

να πιώ τη θάλασσα

και όταν πια τίποτε

δε θα μου έχει απομείνει

θα σηκωθεί από μέσα μου

ο αέρας

να σε ζωγραφίσει ξανά

Κράτα με

 Θα είμαι εκεί

πίσω από το μάνταλο

που δεν κλείνει καλά

κάτω από το μισοφαγωμένο

κουταλάκι του γλυκού

το λεκεδάκι

στη σκιά μιας γάτας

που είναι έτοιμη να χυμήξει

απ τη φανέστρα

θα είμαι το σκουριασμένο

καγκελάκι στο πορτόνι

που λατρεύεις

Θα είμαι εκείνο το λουλούδι

που ξέχασες να ποτίσεις

μεσα στο σπασμένο γλαστρί

Θα είμαι το χαρτομάντηλο

που έπεσε κατά λάθος

στο μαξιλάρι σου

Θα είμαι το κραγιόν

που κρύβεται στο ντουλαπάκι

για να το βρεις μια μέρα 

Θα είμαι εκει

όταν παίρνεις 

το μπιζολότο 

και ο αέρας φυσάει γλυκά τα μαλλιά σου

όταν το κράσι τρέχει

στο πηγούνι σου

η στραβογουλιά σου θα είμαι

Θα είμαι εκεί

Θα περιμένω

Πάντα

Έρωτας

 Έχω γίνει ολόκληρος

ένας έρωτας

τρυφερός

Δώσε μου μια μέρα

στην άκρη της αγκαλιάς σου

Δώσμου ένα κομμάτι μόνο

από τα μαλλιά σου

Αυτή η άμμος είναι δικιά μου,

τα μυριάδες τραγούδια

που δε σου χω γράψει ακόμα

Αυτός ο άνεμος μου ανήκει,

όλες οι ανάσες

που δε σου κλεψα απ' τα φιλιά

Αυτά τα κύματα

αλλουνού δε μπορεί να είναι,

οι σκέψεις μου 

που δε χωρούν μές τα ρολόγια

Αυτά τα βουνά

δεν είναι αρκετά ψηλά

για να κρύψουν τον ήλιο μου

που φωτίζει την ομορφιά σου

Άσε με λιγάκι να αναπαυτώ

στο περιθώριο του γέλιου σου

Δώσε μου μια νύχτα

στην θαλπωρή σου

Έχω γίνει ολόκληρος

ένας έρωτας

για σένα