Αυτή

 Η ανάσα μας χώρια

και τα φιλιά από χθες

ευωδιάζουν ακόμα

Αυτή η κρυφή υπόσχεση 

που είχαμε δώσει

με κλειδί την όμορφη σιωπή

να σε ψάχνω κάθε μέρα

σε εκείνα τα ερειπωμένα σαλόνια

με τις βελούδινες κουρτίνες

και να σε βρίσκω ξανά

και ξανά

Αυτή η υπόσχεση

κρατήθηκε από τους μίσχους

των ηλιοτροπίων

και το απέραντο γαλάζιο

και να που γίναμε 

φιλί του φθινοπώρου

και ψωμί αλειμμένο τρυφερότητα

μουσικές σου μιλώ τις λέξεις

και έρωτας είμαστε

μες τα λουλούδια

άνοιξη χειμωνιάτικη

σε ακούω να γελάς μονάχα

χαρά γίνεσαι

κι εγώ ευτυχία

Αυτή η αγάπη ένας χάρτης είναι

γραμμένος με αόρατη μελάνη

κι όταν τα μάτια σου 

σηκώνεις να με κοιτάξεις

φανερώνεται

Τότε το μπαλκονάκι

γίνεται λιμάνι

και το ταξίδι το δικό μας

καράβι δε χρειάζεται

μόνο τα χέρια σου

μόνο τα χέρια μου

αγκαλιασμένα

να τ' οδηγούν 

με δυο αστέρια στον ουρανό

που σβήνουν τον ήλιο

με τη λάμψη τους

αυτή που κάθε ημέρα

κάθε νύχτα

γυαλίζει στα μάτια σου

αυτή που κάνει την καρδιά μου

να χτυπά με το ρυθμό

της μελωδίας 

των κυμάτων σου

Αυτή που αγαπώ

Αυτή

Αυτή

τη δική σου μουσική

το γέλιο σου

τη φωνή σου 

Νίκη

 Έχουμε σύμμαχο κάθε μικρό δέντρο

φυτεμένο στο εκκλησάκι

Κάθε κύμα που σκάει στα βράχια

τα παγερά πρωινά

Κάθε φύλλο στρωμένο χαλί

του φθινοπώρου εκείνου

Κάθε σταλιά βροχής

που ήπιαμε μαζί

Έχουμε σύμμαχο

τα φιλιά που δεν έχουμε δώσει ακόμα

και τα όμορφα μπαλκονέτα

με τα κάγκελα τα γυριστά

το τραπεζάκι με τις δυο καρέκλες

και τον καφέ που αχνίζει

τα γράμματα που έχουμε στείλει

σαν τρένο ερωτικό σε αέναο ταξίδι

Έχουμε σύμμαχο

την αγάπη μας

που τη λένε σαν εσένα

που τη λένε σαν εμένα

Και νίκη μας

η αγκαλιά σου

η αγκαλιά μου

Ο κόσμος όλος

Δώσε μου

 Δώσε μου ακόμα ένα φιλί

πριν πέσει το σκοτάδι

Αγάπησέ με σ' εκείνο το σοκάκι

μέσα στη νύχτα που στενάζει

Το λαιμό σου γείρε σαν μίσχο

για να γεμίσω με κρασί την καρδιά μου

Γύμνωσε την πλάτη σου ξανά

και ξανά και ξανά

να ακουστεί η μελωδία εκείνη

ακατάπαυστη στ' αυτιά μου

Φέρε τον αφαλό σου

στα χείλη μου 

όπως ένα λουλούδι

το πιο όμορφο του δειλινού

στην πλάση μέσα

Τον ύπνο μην αφήνεις 

να με πάρει μακριά σου

καθυστέρησέ τον με το βλέμμα σου

Και σαν αρχινίσουμε τον έρωτα

τότε μόνο φώναξε τ' όνομά μου

γιατί το δικό σου 

κραυγή έχει γίνει

μέσα μου

Λευκό τραπεζομάντηλο

 Σε μια φωτογραφία

ασπρόμαυρη σε είχα δει

και όλες οι ημέρες 

έγιναν εσύ

Το πρόσωπό σου

η δική μου προσευχή

κάτω από το πιο μικρό δεντράκι

έψαχνα την καρδιά σου

Η φωνή σου μυστική

σαν πόρτα κλειστή σκαλισμένη

κι η δική σου η μελωδία

απ το παράθυρο έμπαινε κάθε πρωί

Τα βραδυνά αργά 

σαν έσβηνα το φως

τα ρούχα μου διπλωμένα

κρύβανε τ όνομά σου

Κι όλη η φλόγα που χω

άναψε τότε με μιας

σαν το χαμόγελό σου

το θυμήθηκα ένα απόγευμα

που έκανε κρύο πολύ

Και αν αυτό δε λέγεται έρωτας

θα του βρω ενα όνομα καλύτερο

γιατί μονάχα έρωτας δεν είναι

όπως και το κλειδί πάνω στην πόρτα

από τις δυο μεριές ανοίγει

Αν αυτό δε λέγεται έρωτας

θα το πω αγάπη

σαν το λουλούδι αφημένο στο τραπέζι

δίπλα σε ένα πιάτο ζεστό φαί

πάνω στο λευκό τραπεζομάντηλο

της καρδιάς σου

Φως μες τη ματιά σου

 Με ένα λεπτό μονάχα

να απομένει

κάτω από τον ήλιο

σκέφτηκα εσένα

Μία ανάσα μου έμενε ακόμα

πριν έρθει η νύχτα

με όλα της τα άγρια φερσίματα

και σκέφτηκα εσένα

Τίποτα δε με χώριζε πια

από το βαθύ ύπνο

που τα γαλάζια λουλούδια δυναμώνει

και όρθια σε είδα μέσα στο κύμα

Οι καρέκλες αδειανές

και το τραπεζάκι μοναχό του στέκει

αλλά γεμίζεις την καρδιά μου

με θάλασσα μέχρι επάνω

και λαίμαργα το ρολόι

τρώει κάθε λεπτό

αλλά ξέρω τώρα πως δεν έχει σημασία

γιατί σε αγαπώ

και ο χρόνος πεθαίνει

ξανά και ξανά

με κάθε σου κύμα

ακτίνα γίνομαι

και φως μές τη ματιά σου

Τραγούδια

 Κάθησα στην ακρη του κόσμου

πάνω σ εκείνα τα βράχια

και έγινες η σκέψη μου

Πήγα στους ακρινούς τους λόφους

της ερήμου 

και το λουλούδι ήσουν που θυμόμουνα

στην όαση

Κοίταξα μες το σκοτεινό πηγάδι

κι έγινες το νερό που κελάρυζε 

κάτω στην πέτρα

Χάιδεψα την άμμο

και σαν κοχύλι σε βρήκα

τέλειο στη μορφή και στο σχήμα

έτοιμο να πάρει εκδίκηση απ το χρόνο

Άνοιξα το στόμα μου να μιλήσω

και μόνο τραγούδια μπορώ να λέω πια

για τα μαλλιά σου 

που χύνονται στα χέρια μου

όταν σ αγκαλιαζω

τα μάτια σου που λογίζουν τον ουρανό

οταν με κοιτάζεις

Μόνο τραγούδια μπορώ να λέω

για έναν έρωτα 

που αγάπη έγινε

τόσο απλά 

σαν τη φλούδα του πορτοκαλιού

που μοσχοβολά πάνω στη σόμπα

Φλόγα

 Θα παραδεχθώ

ότι όλα τα βράχια που είναι σπαρμένα

εκεί στην άκρη

περιμένουν τον έρωτα της θάλασσας

και τα φιλιά της

Θα παραδεχθώ

πως κάθε λιμάνι στον κόσμο

καθρέφτης είναι

που χωράει μόνο των ερωτευμένων τις ψυχές

Τότε μόνο

Θα πάρω ανάσα στα μαλλιά σου επάνω

και το λαιμό σου θα φιλήσω λαίμαργα

κάτω από τα σεντόνια

γιατί κι ο χρόνος 

καθρέφτης είναι

μιας βάρβαρης τελειότητας

που αρπάζει τα φρούτα από 

κάθε μικρό και μεγάλο δέντρο

για να τα κάνει φιλιά

Θα παραδεχθώ

πως κοιτώ μέσα από τις γρύλλιες

για να δω το όνειρο

υποψιασμένος

ότι η φωνή σου γυμνή

θα κείτεται

εκεί στην άκρη

Θα φτιάχνει ψιθύρους

μέσα στο παρεκκλήσι

όπου ποτέ δεν τολμώ να κάτσω πολύ

από φόβο μήπως ακούσω

εκείνη τη σονάτα ξανά

να τρεμοπαίζει σα φλόγα κεριού

που την έσπειραν

να κάνει το χωράφι γόνιμο

και αυτή έγινε φωτιά

που όλο τον κόσμο κατάπιε

Θα παραδεχθώ

ότι αυτή η φλόγα

ο παράδεισός μου είναι

και της αγάπης σου 

το ζυμωτό ψωμί

που μου δίνεις να φάω

Θα παραδεχθώ

ότι έχω γίνει πια αγάπη κι εγώ

κι έχεις παγώσει κάθε λεπτό μου

με μια κίνηση

που τον δείκτη των δευτερολέπτων

σπάει

μια κίνηση ασταμάτητη

ακαταμάχητη

τον χτύπο της καρδιάς σου

τη βοή της θάλασσας

τον αχό των κυμάτων

των δικών σου

την ηχώ των ασμάτων

των δικών μου

Θα παραδεχθώ ότι

η θάλασσα πια

κι ο ουρανός

μας ανήκουν

Αντίκρυ

 Μέσα στα χέρια μου 

το πρόσωπό σου

Μες την αναπνοή μου

τα φιλιά σου

Στη θύμησή μου

τα βήματά σου στην άμμο

Στα αυτιά μου 

το τραγούδι της θάλασσας

η φωνή σου

Και σαν το βλέμμα ρίχνεις επάνω μου

η βροχή δυναμώνει

ξημερώνει η ευτυχία

Κύμα

 Ο ήλιος δε μας άφησε να κρίνουμε

θολός μες το κατακαλόκαιρο

είχε σκορπίσει κάθε σύννεφο

με μία αύρα γαλανή

Ήταν και η σελήνη εκείνη

που άστραφτε πάνω στο βαθύ

το μαύρο του διαστήματος

και τα μάτια μας μάγεψε

Τώρα μές το χειμώνα

η θάλασσα άγρια 

μόνο αλήθεια λέει

κι εκείνα τα βράχια τώρα

τα δέρνει άνεμος βορινός

και η βροχή σαρώνει

η θάλασσα μόνο αλήθεια λέει

και τραγουδά όλα τα τραγούδια μας

ξανά και ξανά

με κάθε κύμα

μαζί τώρα αναπνέουμε

με κάθε κύμα

λέει 

Σε αγαπώ

και ξημερώνει η βαθιά νυχτιά

κι άνοιξη ο χειμώνας γίνεται

με κάθε κύμα

Νερό

 Ήμασταν εμεις που φιληθήκαμε

εκείνο το βράδυ

κι ο ουρανός

γέμισε αστέρια

Τα ποδια μας γυμνά

κι αχόρευτα

μοιάζανε με λουλούδια

φυτεμένα 

Ήτανε τα στόματά μας έρωτας

και τα στολίδια του

τα βλέμματά μας

Τα χέρια σου όταν κράτησα

πρώτη φορά

μες τα δικά μου

ακούστηκε 

εκείνη η μελωδία

που τώρα απ' έξω την ξέρουμε

κι οι δύο

γιατί

τραγούδι γίναμε

και αγκαλιά

που μόνο χωράει εσένα

που μόνο χωράει εμένα

γιατί

κάτω απ' τα αστέρια 

γινήκαμε έρωτας

και πλάι στη θάλασσα

γινήκαμε αγάπη δυνατή

σαν της βροχής το νερό

που επίμονα τρυπάει το βράχο

Σκοτάδι

 Την ημέρα σε είδα που

έψαχνες κοχύλια στην άμμο

και έρωτας έγινα ξανά

με ένα άγγιγμά σου

Την ημέρα νύχτα έκανες

βαθιά μέσα στα σύννεφα μ έκρυψες

μ ενα φιλί πάνω στο βράχο

να σε ξαναβρώ

Τον ήλιο αφάνισες

μέσα στην αγκαλιά σου

κι αυτό το σκοτάδι το αγαπώ

γιατί είναι το δικό σου

Ούτε φεγγάρι χρειάζομαι πια

τα μάτια σου έχω

που φωτίζουν όλα τα βότσαλα

στην αμμουδιά

ένα προς ένα

Το χειμώνα έκανες καλοκαίρι

για πάντα

για ηλιοτρόπια

τώρα την καρδιά μου δίνω

Το φως έκανες το πρωινό

μεσονύχτι

και τα λεπτά μετρώ που θα σε δω

ένα προς ένα

βήματα ξυπόλητα

πάνω στην άμμο

Πόσο ακόμα

 Πόσο ακόμα να περιμένω

να δω τα βήματά σου

ξυπόλητη πάνω στην άμμο

νασαι

Πόσο ακόμα για ν' ακούσω

τον ήχο του θεόρατου ωκεανού

μέσα στ' αυτιά μου να βοά

της καρδιάς σου τους χτύπους

Πόσο ακόμα ως το βλέμμα σου

ν' αντικρύζω που χτίζει τον κόσμο

τα βρεμμένα μαλλιά σου

χάδι πάνω στο γιόμα της σελήνης

να δω

Πόσο ακόμα την ανάσα σου

για να την κάνω δική μου μόνο

με το πρώτο φιλί 

που όλα τα άλλαξε

Πόσο ακόμα

για να ξημερώσει

να δω την αγάπη μου

εσένα

εσένα

Σε θέλω

 Μέσα στη νύχτα 

τόσο σε πόθησα

όπως η γη το νερό

το καλοκαίρι ζητά

Χάιδευα κάθε σου λεξη

και άκουγα τη μελωδία της φωνής σου

από την άκρη της θάλασσας

το χειμώνα

Μέσα στη νύχτα

τόσο σε θέλησα

όπως το φεγγάρι γεμίζει κόκκινο

το φθινόπωρο

Μύριζα τα μαλλιά σου

ως τις παρυφές του λαιμού σου

λίγο πριν φτάσω

στο όμορφο κύμα 

του στήθους σου

εκεί 

στην καρδιά σου

που τώρα με βοηθά

ξανά να αναπνεύσω

πάλι να σε αγαπώ

Μέσα στη μέρα

Μέσα στη νύχτα

πάλι να σε θέλω

Ποδήλατο

 Όπως ήρθε το κρύο πρωινό

διέκοψε το ρεμβασμό μου

πάνω από τα μαλλιά σου

και στο χώρισμα της πλάτης σου

σταμάτησε το χάδι μου.

Αν το ξανακάνεις αυτό ήλιε

μόνο το φεγγάρι θ' αγαπώ

που τον έρωτα φωτίζει

και στα μάτια της μαγικά φώτα φτιάχνει

μες το σκοτάδι

Μόνο το φεγγάρι θα προτιμώ

ένα μικρό ποδήλατο

που γύρω γυρνά

από την ευτυχία μου

που τ' όνομά της έχει.