Με ένα λεπτό μονάχα
να απομένει
κάτω από τον ήλιο
σκέφτηκα εσένα
Μία ανάσα μου έμενε ακόμα
πριν έρθει η νύχτα
με όλα της τα άγρια φερσίματα
και σκέφτηκα εσένα
Τίποτα δε με χώριζε πια
από το βαθύ ύπνο
που τα γαλάζια λουλούδια δυναμώνει
και όρθια σε είδα μέσα στο κύμα
Οι καρέκλες αδειανές
και το τραπεζάκι μοναχό του στέκει
αλλά γεμίζεις την καρδιά μου
με θάλασσα μέχρι επάνω
και λαίμαργα το ρολόι
τρώει κάθε λεπτό
αλλά ξέρω τώρα πως δεν έχει σημασία
γιατί σε αγαπώ
και ο χρόνος πεθαίνει
ξανά και ξανά
με κάθε σου κύμα
ακτίνα γίνομαι
και φως μές τη ματιά σου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου