Λευκό τραπεζομάντηλο

 Σε μια φωτογραφία

ασπρόμαυρη σε είχα δει

και όλες οι ημέρες 

έγιναν εσύ

Το πρόσωπό σου

η δική μου προσευχή

κάτω από το πιο μικρό δεντράκι

έψαχνα την καρδιά σου

Η φωνή σου μυστική

σαν πόρτα κλειστή σκαλισμένη

κι η δική σου η μελωδία

απ το παράθυρο έμπαινε κάθε πρωί

Τα βραδυνά αργά 

σαν έσβηνα το φως

τα ρούχα μου διπλωμένα

κρύβανε τ όνομά σου

Κι όλη η φλόγα που χω

άναψε τότε με μιας

σαν το χαμόγελό σου

το θυμήθηκα ένα απόγευμα

που έκανε κρύο πολύ

Και αν αυτό δε λέγεται έρωτας

θα του βρω ενα όνομα καλύτερο

γιατί μονάχα έρωτας δεν είναι

όπως και το κλειδί πάνω στην πόρτα

από τις δυο μεριές ανοίγει

Αν αυτό δε λέγεται έρωτας

θα το πω αγάπη

σαν το λουλούδι αφημένο στο τραπέζι

δίπλα σε ένα πιάτο ζεστό φαί

πάνω στο λευκό τραπεζομάντηλο

της καρδιάς σου