Είναι μια Παναγιά
μες το σκότος βαθιά
που τα κύματα ακούει
μες απ' τη στενή σπηλιά
Ο ουρανός ακουμπά
στων χειλιών της τις άκρες
στα άλικά της λουλούδια
και χαμογελά
Τα σύννεφα στέκουν
Αυτής οδηγός
και δρόμο ανοίγουν
να μπει το φως
Το κορίτσι εκείνο
που στέκει στο βράχο
κι αρχίζει τραγούδι
με καρδιά παιδική
Είν η θάλασσα ίδια
με κύμα βαθύ
Των ανέμων αφέντρα
της αρμύρας ψυχή
Τα λουλούδια τα κρίνα
μοσχοβολούν
τ άρωμα των μαλλιών της
φεγγοβολούν
Κι όταν δάκρυα χύνει
στην όμορφή της ποδιά
η Παναγιά την κοιτάζει
μες στα μάτια βαθιά
Στ όμορφο το μουράγιο
σαν θα το δεις
το μικρό της το βήμα
ευχή κάνε ευθύς
Η μαντόνα θ ακούσει
και τα λίγα κεριά
το φως θα σου δώσουν
απ τη δική της καρδιά
Τυχερός τότε θάσαι
στης ψυχής το βυθό
θα χεις κλείσει για πάντα
τον στερνό θησαυρό
