Σαν

 Και οταν τα λουλούδια εκείνα κοιτάζεις

λουλούδι είσαι

κι άρωμά σου είμαι

Και σαν τη θάλασσα αγναντεύεις

θάλασσα είσαι

και κύμα σου είμαι

Και όταν περπατάς

κάθε βήμα σου ο χτύπος της καρδιάς

της δικής μου

Σαν τον έρωτα πίνεις

φιλί είσαι

φιλί είμαι

Τον χρόνο σαν γονατίζεις

με ένα των γοφών σου γύρισμα

ένα καρτέρι με κάνεις

του κάθε λεπτού

με μια ματιά του λευκού σου λαιμού

μέσα σε μια ανθοδέσμη ανασαίνω

Κι όπως κάναμε τον έρωτα

τόσο όμορφα

τίποτε άλλο δεν ήθελα να σου πω

παρά ένα μονάχα

αλλά ξανά θα στο πω

μες τα μάτια κοιτώντας σε

όταν θαρχεται το πιο ωραίο δειλινό.

Me and you

 What of this dream 

that comes into 

the senses

distills in a drop of blood in my veins

and keeps the rhythm 

on a solemn drum

It nurtures a beat

that matches my heart

in the valley of your dark hair

my soul rests now

in the garden of your eyes

I have utterly retreated

What of this dream

of me and you

that fits every window

of tomorrow

and turns the morning coffee

into a pile of ash and flowers

sucks the morning sun

of all its glory 

melts it on the pavements

to brighten your step

reigns in the dark corridor

that constitutes the day 

and the night

stains its red carpet

with songs from another world

that angels have never sang

nor they will ever do

What of this reality now

Of me and you

That is commonly called

Love

Devourer of time

Eros invictus

we have become

Είσαι

 Είσαι η καρδιά μου

που έχω αφήσει εκεί

δίπλα στη θάλασσα

Μέσα στη βροχή θα χορέψουμε

Είσαι τα μάτια μου

που θωρούν τον ωκεανό

και τον γαλανό ουρανό

Μέσα στο χιόνι θα βρεθούμε

Είσαι τα χείλη μου

που άνθη φιλούν

τα δικά σου λουλούδια

Μέσα στην άνοιξη θα ξαναγεννηθούμε

Είσαι τα χέρια μου

που ξαναπλάθουν τη μορφή σου

κάθε νύχτα

Μέσα στον ήλιο θα αγαπηθούμε

Είσαι η σκιά μου

που το σκοτάδι φέρνει

κάθε απόγευμα

και ξαναρχίζει

την αγάπη

και τον έρωτα θεριεύει

κι εγώ ένα δάκρυ

που κυλά πάνω

σ' ένα άγαλμα από βασάλτη

προς τον κόρφο σου

Αγάπη

 Κι όλη η βροχή δε μου φτασε

για να προφέρω τ' ονομά σου

κάθε νύχτα

θέλω ημέρα να την κάνω

όταν μές τα λουλούδια περπατώ

που θα σου δώσω στα χέρια

κάθε ουρανό

δικό μου τον έχω 

μές στη θωριά σου

όλα τα σύννεφα κλείνω

Οι φίλοι μου πάντοτε

έμεναν σε ανηφόρες

κάθε χαρτί μπροστά μου τώρα

απλώνεται ως τον ορίζοντα

Οι καρέκλες όλες άδειες

τα τραπέζια στρωμένα

για κανέναν 

οι νέοι τραγουδούν στο μπαλκόνι

τα ποτήρια γεμάτα μέχρι επάνω

με κρασί που χει πάρει φωτιά

και οι κρίνοι ζωγραφιές 

σκορπούν το άρωμα

Κάθε θάλασσα εσύ

Κάθε θάλασσα

δική μου την κάνω

μέσα στην αγκαλιά μου

κάθε πιθαμή σου

όλα τα κύματά χωράω πια

Κι όλη η βροχή δε μου φτασε

για να προφέρω τ' όνομά σου

αντί γι αυτό 

λέω αγάπη

Έβρεχε

 Έβρεχε δυνατά

και οι νεοι από απέναντι

φωναζαν σ' αγαπώ με όλη τη φωνή 

που είχαν

κι αυτό αλήθεια έγινε

και ο άνεμος χαμογελούσε

και φούσκωνε τα μάγουλά του

να καθαρισει όλο το χθες

στη θάλασσα οι βάρκες χόρευαν

Συνάντησα τυχαία μες το δάσος

τον προφήτη

κι αφού με κοιταξε καλά

με προσπερασε και πήγε

άλλο δεντρο να φροντίσει

Κι αυτό αλήθεια είναι

Τι να μου πει δεν ήξερε

αφού στα μάτια τον κοίταξα

και είχαμε την ίδια ηλικία

και άρχισα να τραγουδώ ξανά

Οι δρόμοι μετά μ' αγκάλιασαν

άνοιξα το βήμα μου μες τα πεσμένα φύλλα

και όλα τα πουλιά μές το κεφάλι μου

μπήκαν

και κατάλαβα ότι σε αγαπώ

σαν τη δροσοσταλίδα το φύλλο

κι όπως ο ουρανός τη θάλασσα

κι αλήθεια είναι

Ευτυχία

 Ώστε έτσι είναι η ευτυχία

όπως η καμπύλη του γαλάζιου

γράφει το λευκό στο σύννεφο

κι αέρας δυνατός σηκώνεται

και μια νότα ξεπηδά

μέσα από τη θάλασσα

με έναν ήχο παλιό αγαπημένο

γίνεται η μουσική

Ώστε έτσι είναι η ευτυχία

Μια λίμνη όπου τσαλαβουτούν τα πουλιά

κελαηδώντας τα τραγούδια μου

κι η αφή της καθρεφτης ακυμάτιστος

που μέσα κλείνει το βλέμμα το δικό σου

τα δέντρα τριγύρω στα βουνά

να περιμένουν το χάδι τ' απαλό σου

το τελευταίο σκοτάδι από τις άκρες

των μαλλιών σου να τα κοιμήσει

Ώστε έτσι είναι η ευτυχία

Σαν ένας δρόμος που μαζεύεται

και λιγοστεύει 

κι ανθίζουν γύρω του λουλούδια

αριστερά και δεξιά

παράδεισος γίνεται

Ένα μικρό παιδί

που ρθε όλες τις νύχτες

μετράει ως το άπειρο

κι έφερε τα πρωινά όλα κόκκινα

τον περπατά μες το γαλάζιο

Ώστε έτσι είναι η ευτυχία

Σαν ένα ηλιοβασίλεμα

που θα το δω μαζί σου

Απόχρωση

 Και επιτέλους

ήρθε η νύχτα που σε φίλησα

και το σούρουπο που σε αγκάλιασα

Ήρθε η βροχή σιμά

και η θάλασσα αρμύρωσε

την αγάπη 

Μα δε μου φτάνει το σκοτάδι

 

πάντα θα το διώχνω

την αυγή να σου φέρνω

τη γλυκειά

που σε ημερεύει

και την ομορφιά σου 

από την αρχή την ξεκινά

με κάθε νέο ήλιο

με κάθε απόχρωση του κόκκινου

που εσένα δείχνει

την αγάπη μου

Όλοι

 Μαζεύτηκαν όλοι

όλοι

Όλοι

και ήταν τυφλοί

Δε βλέπαν τον ουρανό

πώς χρύσιζε

Τα σύννεφα πώς είχαν

μπαλώματα από χρώμα

Ούτε μπορούσαν ν' αντικρύσουν

τη χαρά των παιδιών

που έπαιζαν παραπέρα

στην παλιά αλάνα

Με τις στριγκές φωνές τους

καταδίκασαν τις πεταλούδες

εις θάνατον

Σε κιγκλιδώματα έβαλαν

όλο το κίτρινο

και το κόκκινο

ο κόσμος να μην τα ξαναδεί

Είχανε διώξει όλα τα τρένα

του ουρανού

αυτά που φέρνουν το ψωμί

των φτωχών ανθρώπων

Και όταν τις ετυμηγορίες έριξαν

στο μπουκάλι με τη χολή

διάλεξαν ξανά

να γίνουν σκιές

Όμως με ξεχάσαν

για κακή τους τύχη

κάτω από ένα πράσινο φύλλο

κι εγώ μπόρεσα

με ένα βουνό από κρυστάλλινα λόγια

Να τους στείλω σε ένα ανήλιαγο στενό

Με σένα έρωτα κι οδηγό

Μπόρεσα

την αγάπη ν' αναστήσω

Μάτια

 Σε είδα μέσα στη νύχτα

ένα ένα κατέβαινες τα σκαλοπάτια

και με τη φωνή σου

θώπευες τον αέρα της νύχτας

τον γλύκανες πιότερο

Το μαύρο σου φόρεμα

παρέσυρε τα λουλούδια

κι αυτά ευτυχισμένα 

τους αστραγάλους σου 

και τα υπέροχα σφυρά 

κοσμήσανε γιρλάντες

Τα χέρια σου δανείσανε στην Αφροδίτη

Και το λαιμό σου στη Διδώ

Στην Αμφιτρίτη έδωσαν τα μαλλιά σου

Και μια βασίλισσα στην Αίγυπτο το στήθος σου είχε

Τα μάτια σου όμως καμμιά τους δεν τα είχε, ούτε άλλη θα τα χει ποτέ

Να ξαποστάσω θέλω μεσα τους

Τον ήλιο μου που κάθε πρωινό το κορμί σου θα φωτίζει

Να τον κρύψω θέλω μες το σκοτάδι τους

Σε αυτή την καταχνιά του έρωτα

Τη βροχή που δε σταματά ποτέ

Με την άγρια λάμψη του κεραυνού

εκεί στην άκρη της φωτιάς

μια γαλάζια φλόγα είμαι

σε αγαπώ

Θα κάνουμε

 Θα κάνουμε μαζί

αυτό που ζητούν τα λουλούδια από τον ήλιο

ένα χάδι

αυτό που η αυγή στα βλέφαρα φέρνει

ένα φιλί

αυτό που σέρνει τα σύννεφα βαριά

μια καταιγίδα

αυτό που είναι κρυμμένο

στο βάθος της κληματαριάς

μια αγκαλιά

αυτό που στα βουνά φωνάζει ελεύθερα

μια ανάσα

αυτό που τα μάτια ζητούν

αυτό που τα χείλη θέλουν

Σώπα

τα φύλλα άρχισαν να πέφτουν

άκου

οι σταγόνες γεμίζουν την ψυχή

Μέχρι επάνω

Και θα τις πιούμε

Μαζί

Έρημος

 Η χθεσινή μέρα

έκρυβε τη βροχή

σε έναν ουρανό

διστακτικό

Τα περιστέρια έπιναν

το βρώμικο νερό

απ' το οδόστρωμα

με πατερίτσες ένας νέος

σκεφτόταν την αγάπη

Η μουσική ακουγόταν

μα κανείς δεν άκουγε

ένα παιδί μονάχο

χόρευε χαρούμενο

κι ήσουν εσύ

Ενιωθα τα σύννεφα

δικά μου σαν παλέτα 

τη ζωγραφιά των ματιών σου 

ν' αρχίσω ξανά

Ήταν αντίλαλος 

κάθε λεπτό της προσμονής μου

ροκάνιζε όλα τα δέντρα στην αυλή

κι ας παρακαλούσαν 

να μην τα ρίξει

Έρημο θα κάνω το τοπίο

Μία ωραία συλλογή από ευθείες

κι αχανείς ορίζοντες

Τίποτα πια δε θέλω

να σε κρύβει

απ' τη ματιά μου

Αφρός

 Ήρθαν τα πουλιά ένα ένα

και τα γράμματα μου κελαηδούσαν

απο τ' ονομά σου

Και μετά ήπια ένα ποτήρι βροχή

και μπροστά μου σε είδα

τα μάτια σου να ατενίζουν

την ελευθερία του έρωτα

και κάθε μικρό παράθυρο να μεγαλώνει

Έστειλες τότε τη φωνή σου

μ' ένα τραγούδι

και όλα τα χαρτιά μπροστά μου

γέμισαν νότες

κι ο αέρας έγινε μουσική

Τη θάλασσα άκουγα

εσένα έρωτά μου

Τη θάλασσα έβλεπα

εσένα αγάπη μου

κι όταν από τα βράχια σηκώθηκα

πήρα μαζί μου ότι φορούσες

και το έκανα λουλούδι

στην τσέπη το έβαλα

με ένα χάδι

Στείλε καταιγίδα κι άλλη βροχή

Την αγάπη θέλω να πιω

Την αγάπη θέλω να πω

Την αγάπη θέλω να τραγουδήσω

Αφρός να γίνω

στη θάλασσά σου

Πρέπει

 Κάθε νύχτα να είναι

στο βαθύ μπλέ ντυμένη

και η ψυχή το φεγγάρι να πίνει

μέχρι τέλους πρέπει

Όλα τα μικρά σφυρίγματα

μια σημαία παρδαλή να γίνονται

και τα πλακόστρωτα 

να ηχούν από τη χαρά

Η τελευταία των ημερών

ποτέ να μην έρθει πρέπει

και τα μικρά παιδιά

να ζωγραφίζουν όλο το σπίτι

με χαμόγελα

Στα δέντρα να κρεμάμε τα λεπτά

σαν στολίδια

και στις αυλές να ακούγεται

η μελωδία η γλυκιά του φλάουτου

σαν ευωδία να σκορπάει

Πρέπει κι οι άνδρες να γυρνούν αργά

μες τα σοκάκια με το βλέμμα γυρισμένο

στο χθεσινό που είδαν όνειρο

και οι γυναίκες πρέπει

το όνειρο αυτό να είναι

Και όλα τα ρόδα να μαραίνονται

και να ξανανθίζουν

ένα κάθε ημέρα

τα λουριά που αιχμαλώτους δένουν

κορδέλες να γενούν πολύχρωμες πρέπει 

Έτσι πρέπει στον έρωτα

Έτσι η αγάπη

προστάζει

Μαζί

 Θα κάνουμε μαζί

αυτό που ζητούν τα λουλούδια από τον ήλιο

ένα χάδι

αυτό που η αυγή στα βλέφαρα φέρνει

ένα φιλί

αυτό που σέρνει τα σύννεφα βαριά

μια καταιγίδα

αυτό που είναι κρυμμένο

στο βάθος της κληματαριάς

μια αγκαλιά

αυτό που στα βουνά φωνάζει ελεύθερα

μια ανάσα

αυτό που τα μάτια ζητούν

αυτό που τα χείλη θέλουν

Σώπα

τα φύλλα άρχισαν να πέφτουν

άκου

οι σταγόνες γεμίζουν την ψυχή

Μέχρι επάνω

Και θα τις πιούμε

Μαζί

Αναζήτηση

 Σε άδειους δρόμους σε ψάχνω

μα δε μπορώ να σε βρω

σε όλα τα στενά κρύβεσαι

στις τσέπες σου χαρτάκια

τραγούδια που δεν έχω πει ακόμη

Σε όλη τη βουή σε αναζητώ

και όλες οι ημέρες δε μου φτάνουν

κι οι νύχτες ποτέ δεν περισσεύουν

σε όλους σε έχω φυλάξει

τους αναστεναγμούς

Στα ήρεμα νερά των λιμνών

προστρέχω στο ακρογιάλι

μήπως εκεί η βροχή μου

σ' εντοπίσει και δώρο σου κάνω

ένα υγρό φιλί

Πάλι και πάλι 

δε σε βρίσκω πουθενά

και όταν στη σκεψη μου είσαι

κάθε παιδί που γυρνά

με το βλέμμα του Θεού με κοιτάζει

Ξανά και ξανά σε αποζητώ

στο μικρό μουράγιο

που τώρα άδειο στέκει 

και μόνο εκεί αφού κοιτάξω

επάνω στα βράχια απιθωμένη

την καρδιά μου

επιτέλους σε βρίσκω

Τότε μονάχα

ο τελευταίος ήλιος με σβήνει

σαν κόκκινη σκιά

και η αγάπη μου

Καρφί στο μάτι του χρόνου

Θρύψαλλα κάνει κάθε δευτερόλεπτο

Χωρίς βιάση, με αργή μανία

Τότε μονάχα

Ο έρωτάς μου στέκει νικητής

Σε βρίσκω

Και το φιλί μου σκοτώνει το χρόνο.

 

Ουρανός και θάλασσα

 Είμαι ο ουρανός

μία απόλαυση αχανής για το μάτι

τα χρώματά μου μύρια είναι

μα το αγαπημένο μου το μπλε

Όταν καθρεφτίζομαι σε εσένα

το αγαπημένο χρώμα

είσαι εσύ

η θάλασσα γίνεσαι

Οι άνεμοί μου σε χαιδεύουν

γεννούν τα κύματά σου

που τα ιστιοφόρα σπέρνουν

προς τα λιμάνια στέλνουν

Είμαι ο ουρανός

Η θάλασσα είσαι

Κάθε τρικυμία σου

θέλει τα σύννεφά μου

Είμαι η θάλασσα

Ο ουρανός είσαι

Καθε καταιγίδα μου

τα κύματά σου αφρίζει

Είμαι ο ουρανός

Είσαι η θαλασσα

Μαζί είμαστε ένα γαλανό 

το χρώμα του έρωτα

Είμαι η θάλασσα

Είσαι ο ουρανός

Μαζί κάνουμε ένα μπλε

βαθύ της αγάπης

Και ο ορίζοντας

που τα παιχνίδια μας χωρίζει

μέσα στη νύχτα σβήνει

και τότε κάτω από τ' αστέρια

είμαστε ένα

Είμαι ο ουρανός

Είσαι η θάλασσα

είμαστε ένα

Φαέθοντας

 Ξεκίνησε ο Φαέθοντας

το άρμα να ζέψει 

και ξάφνου σε ειδε

αποκαμωμένη ακόμα

Τότε ντράπηκε τέτοιας ομορφιάς

ενόχληση να γίνει

και πήρε τη μεγάλη απόφαση

να κυβερνήσει η νυχτα

όλη την ημέρα

έρωτας για σένα συνεχής

να γίνει και αρχάγγελος

κι έτσι όταν ξύπνησες

στο πέπλο αυτό τυλιγμένη

ο ήλιος ήτανε πια

μια αντανάκλαση της νύχτας

Κι εγώ ευτυχισμένος

ήπια όλη την άνοιξη

κι έγινα το φως που λάμπει

μέσα στα μάτια σου 

όταν χαμογελάς

122 μ.Χ.

 Λουτσία σε λέγανε τότε.

Μόλις είχες τελειώσει τον χορό σου

και κουρασμένη αποσύρθηκες

στην τέντα σου

Άφησες τα πέπλα να πέσουν

και τον αυλό 

στο σκαλιστό τραπέζι ακούμπησες.

Η σκλάβα σου αφαίρεσε

από τα σφυρά τα κύμβαλα

από τα χέρια τα χρυσά πλουμίδια

και τις κορδέλες από τα μαλλιά

Το λιβάνι άναψε

και με μύρο άρχισε 

να αλοίφει το κορμί σου

και με λάδι

Και όταν για τον έρωτα

σε είχε ετοιμάσει

φώναξαν τον άτυχο, εμένα,

τον Εύβουλο

ζεστό νερό να φέρω

στα πόδια σου να απιθώσω

Και όταν ο ατμός κατακάθισε

το λάθος έκανα ο ταπεινός

και σήκωσα τα μάτια

όπως σε δούλο δεν αρμόζει

για τ' όνομά μου ειρωνία

το δικό σου συνάντησα το βλέμμα

διαμάντι που την ψυχή χαράζει

και από τότε

Το 122 μετά Χριστόν

έρωτας είμαι για σένα

σε αγαπώ ακόμα

Κήπος

 Στο μακρινό νησί

όταν ο ήλιος βάφει ξανά

την ελιά ασημένια

μέσα στον κήπο της

Την βλεπω να στέκεται

και το χαμόγελό της

να είναι το χάδι του ήλιου

κι η ανάσα της

κάθε αεράκι που λυγά τους μίσχους

με τα λευκά δάκτυλα αυτά 

που έχουν σκορπίσει μουσική

που έχουν νιώσει σιωπή

που έχουν αγκαλιάσει μοναξιά

με τα χείλη της

που έχουν γίνει από ότι απέμεινε

από την καρδιά ενός μικρού παιδιού

και έχουν κάνει με τέχνη

άνδρες να δακρύσουν

αγγίζει κάθε λουλούδι ξεχωριστά

διαλέγει τα στολίσματά της

τους βασιλικούς κορφολογάει

και κοροϊδεύει το χρόνο

και ανοίγει το δρόμο

Να ήμουν ένα μόνο

από τα άνθη αυτά

οποιοδήποτε

κι ας ήτανε του Αυγούστου 

η τελευταία ημέρα

απλά να με ακραγγίξει

με το μετάξι της ψυχής της

μόνο ν' ακούσω τη μελωδία

από ένα μακρινό φλάουτο

κι όλο το βλέμμα της

επάνω μου να ρίξει

για ν' ανθίσω 

με ένα χρώμα που κανείς

δεν έχει ξαναδεί

και που ποτέ κανείς

ξανά δε θα δει

το χρώμα του έρωτα

που στη σκιά της κληματαριάς

κρύβεται

σ' ένα παλιό όμορφο μπαλκονάκι.