Λουτσία σε λέγανε τότε.
Μόλις είχες τελειώσει τον χορό σου
και κουρασμένη αποσύρθηκες
στην τέντα σου
Άφησες τα πέπλα να πέσουν
και τον αυλό
στο σκαλιστό τραπέζι ακούμπησες.
Η σκλάβα σου αφαίρεσε
από τα σφυρά τα κύμβαλα
από τα χέρια τα χρυσά πλουμίδια
και τις κορδέλες από τα μαλλιά
Το λιβάνι άναψε
και με μύρο άρχισε
να αλοίφει το κορμί σου
και με λάδι
Και όταν για τον έρωτα
σε είχε ετοιμάσει
φώναξαν τον άτυχο, εμένα,
τον Εύβουλο
ζεστό νερό να φέρω
στα πόδια σου να απιθώσω
Και όταν ο ατμός κατακάθισε
το λάθος έκανα ο ταπεινός
και σήκωσα τα μάτια
όπως σε δούλο δεν αρμόζει
για τ' όνομά μου ειρωνία
το δικό σου συνάντησα το βλέμμα
διαμάντι που την ψυχή χαράζει
και από τότε
Το 122 μετά Χριστόν
έρωτας είμαι για σένα
σε αγαπώ ακόμα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου