Όλοι

 Μαζεύτηκαν όλοι

όλοι

Όλοι

και ήταν τυφλοί

Δε βλέπαν τον ουρανό

πώς χρύσιζε

Τα σύννεφα πώς είχαν

μπαλώματα από χρώμα

Ούτε μπορούσαν ν' αντικρύσουν

τη χαρά των παιδιών

που έπαιζαν παραπέρα

στην παλιά αλάνα

Με τις στριγκές φωνές τους

καταδίκασαν τις πεταλούδες

εις θάνατον

Σε κιγκλιδώματα έβαλαν

όλο το κίτρινο

και το κόκκινο

ο κόσμος να μην τα ξαναδεί

Είχανε διώξει όλα τα τρένα

του ουρανού

αυτά που φέρνουν το ψωμί

των φτωχών ανθρώπων

Και όταν τις ετυμηγορίες έριξαν

στο μπουκάλι με τη χολή

διάλεξαν ξανά

να γίνουν σκιές

Όμως με ξεχάσαν

για κακή τους τύχη

κάτω από ένα πράσινο φύλλο

κι εγώ μπόρεσα

με ένα βουνό από κρυστάλλινα λόγια

Να τους στείλω σε ένα ανήλιαγο στενό

Με σένα έρωτα κι οδηγό

Μπόρεσα

την αγάπη ν' αναστήσω