Σιγαλιά

 Μέσα στη σιγαλιά της νύχτας

μόνο την ανάσα σου ακούω.

Σαν κοιτώ το στήθος σου

ν' ανεβοκατεβάζει το λευκό απ' το σεντόνι,

μου αρκεί αυτό για να μαι 

ο εραστής σου.

Αν έριχνες την τιράντα

απ' τον ώμο σου,

σαν ανεπαίσθητο θρόισμα

μέσα στο δάσος θ' ακουγόταν.

Ξάφνου, μες απ' τα δέντρα,

δέκα χιλιάδες πουλιά

πετούν μακρυά.

Τα μάτια σου

δυο φύλλα του φθινοπώρου

που δεν κόπηκαν ποτέ

κι η πλάτη σου γυμνή

θα γίνει η νύχτα

που θ' απιθώσω τα φιλιά μου

όλα αστέρια

τον αφαλό φωτίζουν

και τα χείλη σου

που γιασεμί μυρίζουνε και μύρτιλλο

τη φλογερή ανάσα σου

ακούω μονάχα

μέσα στη σιγαλιά της νύχτας

της δικής μας

Σε θυμάμαι

 Κάθε ημέρα απ' την αρχή σε θυμάμαι

το χαμόγελό σου η κρυφή σελήνη

των ματιών σου η φωτιά καίει κάθε αστέρι τριγύρω

τη φωνή σου να μιλάει τον έρωτα

τα χέρια σου να πλάθουν αγάπη

Δεν ξεχνώ την εσάρπα σου

που τυλίγει τις νύχτες με το μπλε ασήμι

τα πέλματά σου να κοιτώ που χορεύουνε στον ουρανό

δεν ξεχνώ να χαϊδεύω τους ώμους σου με το βλέμμα

Όλη η άμμος της γης σκορπίζει απ' την ανάσα σου

Κάθε ημέρα από την αρχή σε θυμάμαι

κι η δική μου ματιά γίνεται τώρα 

μια καρδιά που χτυπά

όλο και πιο δυνατά

όλο και πιο δυνατά

εκεί

στην αγκαλιά σου

στο βάθος της θάλασσας

Θαλασσογεννημένη

Εγώ που σ αγαπώ 

κι αυτή τη νύχτα

μαντεύω τα πατήματά σου

και θυμάμαι

πώς μύριζε εκείνη η βραδιά

που γιασεμιά φυτρώσαν μέσα μας

και που το μέλι στο ψωμί

πικρό φαινότανε

αντικρυ στα φιλιά μας.

Εγώ που σε αγγίζω

με πόθο και λαχτάρα στον καθρέφτη

γνωρίζω πια καλά το δρόμο

που είχε πάρει εκείνο το μικρό παιδί

μες τις πορτοκαλιές

Ήταν ο δρόμος ο δικός μου

παπαρούνες σπαρμένος γύρω

να μου γνωρίζουν από τότε

των χειλιών σου το χρώμα

Κι αν έλεγα ποτέ να φτασω

ποτέ δε θέλω

γιατί το τέλος θαναι 

κι εμένα η αρχή μ αρέσει

λίγο πιο λίγο απ των ματιων σου

την ίριδα

σαν στέκεσαι εκεί στον ήλιο

θαλασσογεννημένη.

Τώρα

 Θέλω να ονειρευτώ

και βλέπω εσένα

να κολυμπάς στις πεταλούδες

να χαϊδεύεις τα ηλιοτρόπια

με ένα παιδικό χαμόγελο

να συντροφεύεις το καλοκαίρι

άγαλμα η μνήμη άσπιλο

θέλω να ερωτευτώ 

και ακούω τη φωνή σου

μέσα από μια γαλανή σπηλιά

καλεί τον ήλιο ν' ανατείλλει

η κόμη σου λυμένη

ξαναρχινά στον ουρανό τη μελωδία

το βήμα μου στα άσπρα βότσαλα πατά

Θέλω να γίνω αγκαλιά 

νιώθω τη θέρμη των χεριών σου

τα δάχτυλά σου μες την άμμο

ανακατεύουν τους αιώνες

βλέμμα ίδιο με του πουλιού ρίχνω στην ώρα

Θέλω εσένα θάλασσα

κύμα δικό σου γίνομαι 

τώρα

Ξημερώνει

 Βλέπω τον ήλιο να δύει

μα εγώ εσένα να κοιτάζω θέλω

Βρέχομαι στην όμορφη θάλασσα

τα κύματά τα δικά σου θυμάμαι

Περπατώ στις σκιές

κι ακολουθεί η δροσιά του γέλιου σου

Ακούω μουσική

τη μελωδία της φωνής σου όμως ψάχνω

Το αεράκι πίσω από τον ώμο μου

μακάρι η πνοή σου νάταν

Και όταν τελικά νυχτώνει

στην καρδιά μου εσύ ξημερώνεις

Εσύ που αγαπώ

Σε εμάς

 Σε εμάς καλύτερα ο έρωτας ταιριάζει

Χωρίς εσένα

άδειο το δωμάτιο

έρημος 

Μέσα στις αστραπές και τις βροντές

μόνο εσύ λείπεις

μόνο εσύ που θέλω δική μου

Σε εμάς καλύτερα η βροχή ταιριάζει

και τα τασάκια γεμάτα με νερό ως επάνω

σαλόνια γεμάτα θάλασσα

νερά ατέλειωτα που πνίγουνε το φθόνο

μεσα στα όνειρα 

τα πραγματικά

μόνο εσύ δεν είσαι εδώ

εσύ που μετράς το χρόνο

και κάθε δευτερόλεπτο

χρέος ένα φιλί

μες τη βροχή

στο γύρισμα του ανέμου

το σφύριγμά του

το όνομά σου λέει

Σε εμάς πιο ταιριαστή η καταγίδα είναι

κι ο ήλιος που θα βγει μετά

ουράνιο τόξο

το κάλυμμα της Παναγιάς θα φέξει

μες τη σπηλιά θα τη βρει

του ουρανού το φως

κι ανθίζει πάντα

το χαμογελό Της

Aiyana

Ανάσα

 Η ανάσα του κόσμου είσαι

σε γυρεύω στα πιο ψηλά βουνά

σε βρίσκω στα πιό μικρά λιμάνια

σα το λουλούδι του γιαλού

Άνθος της θάλασσας σπάνιο

κοχύλι που μαρτυρά γλυκειά σιωπή

κι είναι γεμάτο ωκεανούς

στις άκρες εκείνες το φουστάνι που γυρίζει το δικό σου

δυο πουλιά τραγουδούν αντάμα

Με κάθε θρόισμα σου ίσκιος γίνομαι

και ελαφρύ περπάτημα στην άμμο

ξαναθυμάμαι πώς άρχισα να σ' αγαπώ

κάτω από έναν ήλιο ανελέητο

Η ανάσα του κόσμου είσαι

όταν σε κοιτώ 

καθρεφτης της χαράς μου γίνεσαι

όλα τ αστέρια του ουρανού εκείνου

του πρώτου φιλιού

μες την ποδιά σου κρύβεις

και τ' αύριο μόνο δικό μας θάναι

Μυστήριο

 Κλείνω τα μάτια μου

και τα δικά σου βλέπω

όλο το φως στο πέλαγος

να εξαργυρώνουν σε χαρά

Κλείνω τα χέρια μου

και τα δικά σου βρίσκω

όπως των παραθύρων των παλιών

οι γρίλιες 

τα δάχτυλά σου πλέξιμο έχουν

Σφαλώ το στόμα μου

κι η ανάσα σου μου μένει

βαθιά μες το κορμί μου αναπνοή μονάχη

για να χτυπά η αναστάσιμη καμπάνα 

ξανά και ξανά 

Αγγίζω τα λουλούδια

τα πιο απαλά

και ο λαιμός σου

σα μίσχος γέρνει στη δροσιά του ανέμου

Και τα μαλλιά σου σα μου ρίχνεις

κύματα γίνονται

με παρασέρνουν με τη μουσική

που από τη θάλασσά σου βγαίνει

γιορταστική του μυστηρίου αυτού

που έρωτα το λένε

και μόνο στα βράχια το μολογούν

τα θαλασσοδαρμένα

Καθρέφτης

 Αγάπης λόγια δε φτάνουν μόνο

τη θάλασσα τη δική σου να καλύψουν όλη

ο έρωτας σου πρέπει

και το στέμμα του

στεφάνι από λουλούδια ανοιξιάτικα

που μες τους μίσχους 

τον αέρα κρύβουν που φυσά

ανάμεσα στα δάση

όταν οι εραστές φιλιούνται

και γίνονται ένα δέντρο ανθισμένο

Ο έρωτας σου πρέπει

σα σταγόνα βροχής να κρέμεται

στο όμορφο αυτί σου

τραγούδι να προσμένει 

από του Ζέφυρου τα χείλη

διαμάντι για να πέσει

μέσα σου θάλασσα

να σε διασχίσει

κι άγρια να σε κάνει ωδή εσένα

που ο ουρανός τέτοια ξανά δεν έχει ακούσει

Αγάπης λόγια θα κυματίζουν τότε

στα μάτια σου

τα μάτια μου θα καθρεφτίζουν

και εκείνο το φιλί το πρώτο

το παντοτινό 

έρωτα θα το λένε

Φωνή

 Νιώσε την ευτυχία

όπως λιμνάζει ανάμεσα στα δευτερόλεπτα

όλη η νύχτα

ένα βελούδινο φόρεμα

από καιρό φυλαγμένο

τώρα απλώνεται

και μας τυλίγει

στο μπλε βαθύ σκοτάδι 

της θαλπωρής της

κάθε χάδι ένας δρόμος 

που δεν πήραμε

και μας οδήγησε εδώ

μπροστά σε χίλια πέταλα λουλουδιών

στη ζωγραφιά της μορφής σου

αγαπημένη

εμείς εκεί στο κύμα γεννηθήκαμε

να γίνουμε τραγούδι ήτανε

ο ήλιος τα κλειδιά κρατά

της επόμενης ημέρας

σα φωτεινές αχτίδες διαμαντιών

όταν τις ρίξει

θ ακουστεί η φωνή μου

που θα λέει ξανά

σε αγαπώ

στην αγκαλιά μου

θα έχει ξημερώσει

το χαμόγελό σου

Θησαυρός

 Είναι μια Παναγιά

μες το σκότος βαθιά

που τα κύματα ακούει

μες απ' τη στενή σπηλιά

Ο ουρανός ακουμπά

στων χειλιών της τις άκρες

στα άλικά της λουλούδια

και χαμογελά

Τα σύννεφα στέκουν 

Αυτής οδηγός

και δρόμο ανοίγουν 

να μπει το φως

Το κορίτσι εκείνο

που στέκει στο βράχο

κι αρχίζει τραγούδι

με καρδιά παιδική

Είν η θάλασσα ίδια

με κύμα βαθύ

Των ανέμων αφέντρα

της αρμύρας ψυχή

Τα λουλούδια τα κρίνα

μοσχοβολούν 

τ άρωμα των μαλλιών της

φεγγοβολούν

Κι όταν δάκρυα χύνει

στην όμορφή της ποδιά

η Παναγιά την κοιτάζει

μες στα μάτια βαθιά

Στ όμορφο το μουράγιο

σαν θα το δεις 

το μικρό της το βήμα

ευχή κάνε ευθύς

Η μαντόνα θ ακούσει

και τα λίγα κεριά

το φως θα σου δώσουν

απ τη δική της καρδιά

Τυχερός τότε θάσαι

στης ψυχής το βυθό

θα χεις κλείσει για πάντα

τον στερνό θησαυρό

Ξύπνημα

 Με ξύπνησε η βροχή

και τ' όμορφο πρόσωπό σου

μέσα από τις χαραγματιές στον τοίχο

αναδύθηκε

ήταν μια μέρα άνοιξης

που απ' τη νύχτα γεννήθηκε

κι απ' το σκοτάδι

που το κορμί σου έψαχνα

εκεί πάνω στο σχέδιο

χάραξα ξανά τα άλικά σου χείλη

που το γλυκό αέρα αναπνέουν

χωρίς να μπορώ φιλί να δώσω

Τα μάτια σου ξαναέπλασα

ολοστρόγγυλα 

δυο φωτεινά φεγγάρια

λατρεμένα

μα τι κι αν κοίταζα εκεί

με ξύπνησε η βροχή

και το ζεστό σου χέρι 

στην πλάτη μου

με ξύπνησε η βραχνή φωνή σου

που μ' έριξε ευθύς

ξανά στον έρωτα

Άκου

 Όταν σ' εκείνη μέσα βουτήξεις

να μην κοιτάξεις πίσω

γιατί θα δεις την αγάπη

να τραγουδά ακόμα ξέστηθη

με τα μαλλιά της ξέπλεκα

κάτω απ τον ίσκιο των δέντρων

και το μαχαίρι να κραδαίνει

που στη θάλασσα εκείνη

Θε να ρίξει 

για να κοπάσουνε τ' αερικά

Όταν σ' εκείνη μέσα χαθείς

κλείσε τ' αυτιά σου

και μόνο τον έρωτα άκου

και την ανάσα της

τον άνεμο που φέρνει

την καταιγίδα μες το δωμάτιο

όπου αγκαλιά την έχεις

και κάτω απ τη βροχή

τη λατρεύεις

Μονάχα αυτόν άκου

τον ήχο της θάλασσας

τον ήχο της καρδιάς της

βαθύ μπλε όνειρο

Ένα

 Με ρώτησες

τι είναι ένας έρωτας μεγάλος

και απάντησα

αυτός που τα ποτάμια γυρνά

στην πηγή τους

και που τον ήλιο αντιστρέφει

για το ξημέρωμα τη νύχτα έχει

τοτε που μόνο η φωνή σου ακούγεται

υπέροχα να σκίζει 

της σιωπής το φόρεμα

μεθοδικά

με ρώτησες τι είναι ένα φως λαμπερό

και είπα

τα άστρα της νύχτας εκείνης

που μέρα κάναμε με ένα φιλί

κι αρχή καινούρια

όλο το λιμάνι

τη θάλασσα πρόσμενε

που έχεις μες τα μάτια

με ρώτησες τι είναι η αγάπη

και σε αγκάλιασα

κι αρχίσαμε να ρωτούμε

τη θάλασσα

και το γαλάζιο ουρανό

αλλά τις ξέραμε πια τις απαντήσεις

εμείς και τα πουλιά

που αγαπούμε να βλέπουμε

να πετούν

κει στον ορίζοντα

εκεί που έχουμε γίνει ένα

Αναζήτηση

 Μες τα στενά περπατώ 

που κάποτε σ εψαχνα

τώρα που σ έχω δική μου

όλα τα τραγούδια μας ακούω

από τα πουλιά στα δέντρα

κάθε φιλί που δίνουμε

με αυτές τις παλιές όμορφες πόρτες μοιάζει 

και τους τοίχους

που πίσω τους λες κρύβονται

κήποι ανθισμένοι

όπου μες το γρασίδι στο νυχτέρι

γυαλοκοπά ένα ρολόι παλιό 

δίχως τους δείκτες

σταματημένο

με τις καμπάνες του

από λευκούς μικρούς ανθούς τριγυρισμένες

Τα γυμνά σου πέλματα

ακολουθώ πάνω στην άμμο

κι αναζητώ απ την αρχή

αυτή που αγαπώ

κάθομαι κει στο βράχο

και δέχομαι στα χέρια μου το κύμα

που σαν τα μαλλιά σου ευωδιάζει

θάλασσα κι αρμύρα

πουλιά χαζεύω που χαμηλοπετούν

και διώχνουνε τα ψάρια

για να μπορέσω επιτέλους να δω

σαν σε όνειρο

μες το βυθό

τα μάτια σου

τα κρίνα μου

το πρόσωπό σου

το φεγγάρι μου

την καρδιά σου

την ψυχή μου

Δε μου φτάνει

 Όταν τη μορφή σου βλέπω

στην πόρτα του δωματίου

να στέκει γυμνή

σώμα αγαπημένο

τη φωνή σου 

ν ακούσω λαχταρώ πάντα

τη μουσική του στόματός σου

και των χειλιών σου 

την αθόρυβη ανάσα 

αφουγκράζομαι με προσοχή

ένα μικρό παιδί ν' ακούσω

Σαν τα μαλλιά σου 

στο στρώμα απλώνεις

δε μου φτάνει το χάδι τους μονάχα

θέλω τη λάμψη σου ν' αντικρύζω μαζί

που το σκοτάδι διώχνει μακριά

τα μάτια σου σαν δύο αστέρια 

της νύχτας εκείνης που μας ένωσε

Και όταν τους μηρούς σου

πλέκεις στους δικούς μου

και την ψυχή σου αγκαλιάζω μαζί

του στήθους σου τ' απόσταγμα

απ το λαιμό σου το γυρεύω

δες η καρδιά σου τότε

άνθος κόκκινο στέκει στο μπαλκονάκι

όπου καπνίζουμε τον έρωτα

από τη μέρα εκείνη

Γιατί ολόκληρη σε θέλω

Σε ποθώ

Σ επιθυμώ

Σε αγαπώ

τραγούδι αδιάκοπο

της μέρας

και της νύχτας μου

Εσύ

 Κάθε δέντρο

το κορμί σου θυμίζει

κάθε άνθος 

το γέλιο σου

τα πιο ψηλά βουνά

μιλούν για την ψυχή σου

και η καρδιά σου

μες το διαμάντι λάμπει φυλαγμένη

Κάθε δρόμος 

τα όμορφα μαλλιά σου μοιάζει

που σα χαϊδεύω

όνειρο μεταξωτό γίνονται

μέσα στα χέρια μου

Κάθε μικρός θάμνος

κάθε έντομο που χορεύει

της χαράς σου τη γεύση μου αφήνουν

Και κείνα τα στάχυα

που ο αέρας παιδεύει

ίδια με την αγριμιά του βλέμματός σου

είναι

Οι καρποί πάνω στα κλαδιά

τα χείλη σου έχουν χρώμα ίδιο

τραγούδι μου απαγγέλουν

του ωκεανού αλαργινό 

Και εκείνο το μπλέ

το βαθύ που θ αντικρύζω 

όλα τα πρωινά

Εσύ η ίδια είσαι

η αγάπη η δική μου

Κατάλαβα

 Όταν το φεγγάρι ξανά

άρχισε να μου λείπει

κατάλαβα ότι ήσουν εσύ

και η βραδυνή μελωδία 

που ακουγόταν

από το διπλανό μπαλκόνι

η φωνή σου έγινε

Χωρίς τα μάτια σου κοιτάζω

τη νύχτα το σκοτάδι

και μέσα εκεί σε ξαναβρίσκω

της αγκαλιάς σου το ξημέρωμα

για φυλαχτό έχω

Κι η θάλασσα η σμαραγδιά

που κρύβει στο βυθό της

το μελί των ματιών σου

μαζί με τα κοχύλια που μαζεύουμε

να κάνουμε τραγούδια

να κάνουμε φιλιά καινούρια

κι η θάλασσα αυτή

που σαν ο ήλιος τη χαϊδεύει

ασήμι γίνεται

απλώνεται σαν πέπλο

να με σκεπάσει

να σε ονειρεύομαι

θάλασσά μου

Πώς

 Κάθε ματιά σου

το πέλαγος μοιάζει

κάθε ανάσα σου

περβόλι ανθισμένο

Το άγγιγμά σου

η χρυσόσκονη απο χθες που κατακάθισε

του ήλιου

επάνω σ όλα τα λουλούδια

Πώς να μη σε λέω αγαπημένη

Κάθε μικρό τραγούδι

που κουβαλούν τα κύματα

για σένα είναι γραμμένο

πλασμένο την ώρα του στερνού φωτός

Η κόμη σου απλωμένη

καθρέφτης τ ουρανού

τα χίλια μύρια άστρα κρύβει

που κάθε βράδυ τα ξαναμετρώ

Και ο λαιμός σου

η όμορφη συνέχεια των ώμων σου

η πιο μεγάλη ηδονή

να τον αγγίζω με τα χείλη

και έτσι της καρδιάς σου απαλά

να ζωγραφίζω το περίγραμμα

Πώς να μη σε λέω αγαπημένη

Πώς έρωτα να μη σε φωνάζω

σιωπηλά και μυστικά

πάνω στο ανθηρό το στήθος σου γερμένος

με κάθε φιλί

πιο δυνατά

Έρωτας γίνομαι

για σένα

Βωμός

 Σαν την περπατησιά σου θυμάμαι 

τα ελαφρά σου βήματα

να χαλνούνε μόλις

τη βρεμμένη άμμο

και τα μικρά κοχύλια

μες τα χέρια σου

που μάζευες

σαν φώτα αστεριών

να τρεμοπαίζουν

Όταν ο άνεμος

ξανάπλεκε με νέο σχέδιο

τα καστανά μαλλιά σου

και τους βοστρύχους σου 

επαίνευε το κύμα

δε μπορώ τότε παρά να μην

ακούσω τον ήχο εκείνο

που απ' τα χείλη σου

το βράδυ βγαίνει

το στεναγμό

που τον έρωτα θεριεύει

το δικό μου

κι έτσι τον όμορφο λαιμό σου

ξανά ζητώ

βωμό αιθέριο

πάλι να τον κάνω

σε όλα τα φιλιά

που μια νύχτα χωράει

Αντίδοτο

 Αφού δεν το μπορώ

τα μάτια σου να δω απόψε

κοιτάζω με τις ώρες 

τη λαμπρή σελήνη

Αφού δε δύναμαι

τα χείλη σου μυστικά να τα φιλώ

στη θάλασσα τραγούδι λέω

για να μ' ακούσεις

Όπως την πλάτη σου

η απόσταση μου κρύβει

αστόχαστα γω τη λευκή ακρογιαλιά 

χαϊδεύω μες τη νύχτα

Και των μαλλιών σου 

το χυτό μετάξι αφού στερούμαι

τα πιο απαλά λουλούδια ακραγγίζω

τους μίσχους τους να γέρνουνε

πα στην καμπύλη των λευκών σου ώμων

Των σμιλευτών γοφών σου 

τα γυρίσματα 

σαν πόθο φέρνουν στο μυαλό

εκείνοι οι λόφοι 

μακριά όταν χαράζει

τα σύννεφα σεντόνια είναι

Στης ανάσας, στου φιλιού σου

τη θαλπωρή

ο πρωινός ο ήλιος

χλωμά να μοιάσει θα τολμήσει

Ένα μονάχα δε μπορώ

αντίδοτο να βρω

στην όμορφη φωνή σου

που και το πιό ωραίο πουλί

που τραγουδά μέσα στη νύχτα

το αηδόνι

τη γλύκα της δε φτάνει

κι έτσι εκεί

μόνη η μνήμη 

ντύνει το γυμνό σκοτάδι 

με τη δική σου μελωδία

των παφλασμών τον ήχο

Έτσι με έρωτα βελούδο

ως τα που χάνεται το βλέμμα

μες το μπλε βάθος

δίχως τέλος

γεννιέται η αγάπη

που σου έχω

λάμψη πάνω στα κύματά σου

γίνεται

σε ξημερώνει

θάλασσα μου

Κύμα

 Κάθε κύμα σου

σε μένα 

σαν τραγούδι έρχεται

του ήλιου σταλαγματιά

πάνω στο κορμί σου

έρωτας αλμυρός

και η ματιά σου

το κρασί της θάλασσας

που δε μεθάει 

μα σταματά το χρόνο

εκεί όπου σε είδα

να στέκεσαι

μέσα στο φως του απογεύματος

εικόνα αξεθώριαστη

εκεί που σε ακούμπησα

πρώτη φορά

και ένιωσα τη μουσική

να αρχινά

Κάθε κύμα σου 

σε μένα

σαν τραγούδι έρχεται

κάθε σου γύρισμα

μια νέα μελωδία

που μες από τα μαλλιά σου

απλώνεται

ως τον ουρανό

που σ αγαπά

εμένα

Ανθόκηπος

 Κάθε πρωινό

τα μάτια σαν ανοίξεις

η λάμψη τους

με τη μισάνοιχτη μοιάζει

του Παραδείσου την πόρτα

και το αλαφροπάτημά σου

σαν από το κρεβάτι 

κάνεις να σηκωθείς

τη μελωδία ξεκινά ξανά εκείνη

που στο ρυθμό της 

γυρνάει της ημέρας μου το αδράχτι

και έρωτα 

κλώθει τριγυριστά

μες στον ανθόκηπο

που στην καρδιά σου φτιάχνω

κει που πλάι στη χαρά 

φυτεύω την αγάπη 

τη δική μας

Restart

 When horizon fades

sea and sky become one.

 Into the dark blue velvet of the night, 

only the distant stars witness our love. 

Our music is the never ending sound of the waves.

The sound of our hearts. 

When horizon fades 

we start the world again 

In flames

In love

Βράχια

 Μίλησα για αυτά τα βράχια

σα να ήταν δικά μου

γιατί εμένα

η θάλασσα με γέννησε

Με τα κύματά της 

την καρδιά μου έπλασε

με το γαλάζιο της

έκανε τα φτερά μου

Η αρμύρα η δική της

τα χείλη μου πότισε

Τέτοιο φιλί

μόνο η σελήνη δίνει

Μίλησα στον άνεμο

πάνω σε αυτά τα βράχια

που γίνανε δικά μας

μ' ένα τραγούδι μόνο

να ακούγεται μες τη σιωπή

της ευτυχίας

Οταν απ' τις ανάσες μας

τα κεριά τρεμοπαίζουν

όλες οι στράτες μου

δικές σου ρότες είναι

Κει κάτω ο ορίζοντας

μία γραμμή που σβήνει

φτιάχνει το γαλανό βαθύ

το χρώμα το δικό μας

Τώρα πια

 Τώρα πια κάθε λεπτό

της αγάπης μου

σαν ρυάκι κυλά

στην ψυχή σου

και τη θάλασσα κάνει

τη δική μου

Τώρα πια κάθε σπιθαμή

των φιλιών μου

σαν κύματα σβήνουν

πάνω στο στόμα σου

καθένα τους

φωτιά που καίει

μές την καρδιά μου

πάνω στο κορμί σου

Τώρα σε θέλω τόσο 

που μόνο οι προσευχές

ακούγονται μες τη σιωπή μου

Τώρα κάθε λεπτό

της αγάπης σου

κυλά μες την ψυχή μου

σταγόνα βρόχινη 

κρύσταλλο

φτιαγμένο με έρωτα 

κρέμεται

κάτω από εκείνα τα κλαδιά

που μες τον ήλιο

πλέξαν μεταξύ τους

την αγάπη μας

Αρετή

 Σε βλέπω 

μέσα στην απλοχωριά σου

στη θεάρεστη μεγαλοσύνη σου

σαν τα φιλιά το φώς να δέχεσαι

βασίλισσα της ημέρας όλης

μέσα στο απεραντο γαλάζιο

όλη του ήλιου τη λάμψη ν αντιγυρίζεις

μ ένα τρεμούλιασμα του ανέμου

που το στεφάνι στα μαλλιά σου γέρνει

Σε βλέπω 

ένα όραμα δίχως τέλος

που γράφεις στο σεντόνι της ψυχής μου

τα γαλανά τα πράσινα κύματά σου

φόρεμα σηκωμένο στα γόνατά σου

κι αυτά με ζωγραφίζουν

κ αυτά με ξαναφτιάχνουν ουρανό

Σε βλέπω θάλασσά μου

λύχνος της αγάπης η ματιά μου

έλεος του σύννεφου η βροχή μου

κάθε σταγόνα το φιλί μου

κι ο έρωτας ξανακινά

τον ήλιο ν αρχινήσει

πάνω στη θάλασσα να τον σκορπίσει

της αρετής σου το χαμόγελο

ξανά να σχηματίσει

Άνθος

 Σώπα 

σώπα

κι όλα αυτά 

όλα

αστέρια θα γίνουν

και μετά χρυσόσκονη

θα τα φέρει ένα μελτεμάκι

πάνω στο λευκό τραπεζομάντηλο

δίπλα στον ελληνικό καφέ

που θα απολαμβάνεις ένα πρωινό

Σώπα και όλα όνειρα θα γίνουν

σαν τα αραιά σύννεφα που θα περνούν

το καλοκαίρι

που θ' ατενίζεις εκείνο το μακρινό νησί

επάνω στο γαλάζιο πέλαγο

Και το λουλούδι που φύτεψες

μες το Φλεβάρη

στη σκέψη σου αυτή

θ' ανθίσει

κόκκινο βαθύ

του έρωτα

Χειμωνιάτικο φως

 Στέκει ολόγιομη

πάνω από το χειμώνα

η σελήνη

Πάνω στο βουβό βράχο 

γλιστρούν οι αχτίδες της απαλά

όπως τα μαλλιά σου την άμμο

το καλοκαίρι ακραγγίζουν

Προσπαθούν το χιόνι να λιώσουν

μα δε μπορούν 

θαμπές καθώς είναι

πάνω στο λευκό γράφουνε 

μονάχα το γαλάζιο

 

τη λάμψη που έχουνε τα μάτια σου

δεν έχουν

των χειλιών σου τη θέρμη

πώς να τη φτάσουν

ο χορός τους μέσα στη νύχτα

τα κύματα του κορμιού σου

αντιγράφει

και με κρασί τον έρωτα

μεθούν τα μάτια τα δικά μου

όταν την πλάτη σου βλέπω 

ολόγιομη

γυμνή

Σελήνη σε παρακαλώ

σαν ξεμακρύνεις την αυγή

άσε μόνο το φως σου

πάνω στην αγάπη μου

τη θάλασσα μου

που τη λέν Μαρία

Σαν έρχεται το βράδυ

 Σαν έρχεται το βράδυ ξανά

τα μάτια σου κοιτάζω

να δω λουλούδια

τα χέρια σου φιλώ

να νιώσω την αρμύρα

το λαιμό σου ψάχνω

ξανά να χαθώ εκεί

στα μαλλιά σου μέσα

ν ακούω τη μουσική

τη λαλιά σου

από τα χείλη σου

τους στεναγμούς

που χτίζουν τον έρωτα

και για φτερά

την ψυχή σου έχω

προς σε ταξιδεύω

σαν έρχεται το βράδυ ξανά

Στην άκρη του κόσμου

 Ρώτησα τον άνεμο

πώς σε ξέρει τόσο καλά

κι απάντησε

από το χάδι στα μαλλιά της

Κολύμπησα τη θάλασσα 

και ρώτα την από που σε γνωρίζει

και ένα της στραφτάλισμα

μου δειξε τη ματιά σου

Πήγα στην άκρη του κόσμου

εκεί που σκάει το τελευταίο κύμα

μα δε φοβήθηκα

γιατί ήσουν εκεί μια προσευχή

ένα απόγευμα συννεφιασμένο

Αδραξα ένα όστρακο

πολύ μικρό μέσα στην άμμο

θαυματουργό στο σχήμα και την όψη

κι έπαιξε μουσική 

Θάλασσα είσαι για μένα

κι έπαιξε μουσική

τη λαλιά σου άκουσα

και ο έρωτας αγρύπνησε ξανά

Μέσα από τα λιβάδια ερχόμενος

με της ψυχής σου το άρωμα

με της καρδιάς σου την πορφύρα

με σίμωσε

Κοίταξα καλά

κι ο έρωτας αυτός καθρέφτης ηταν

κι έδειχνε μοναχά

έναν απέραντο γαλάζιο ουρανό

Κοίταξα καλά

και έδειχνε εμένα

που σ' αγαπώ

Όταν προσεύχομαι

 Όταν παρακαλώ

κι όταν προσεύχομαι

με τη φωνή σου το κάνω

και όταν μια αύρα μυστική

με σκεπάζει

ξέρω ότι το φιλί σου είναι

σαν ο άνεμος φυσά μέσα μου

η θάλασσα η δική σου θεριεύει

τα όνειρά μου όλα

τα μάτια σου έχουν οδηγό

και το περπάτημά σου

στην ακροθαλασσιά

είναι δικό μου άστρο

σε έναν ουρανό

που φτιάξαμε

με ένα χρώμα

αυτό της χαράς

αυτό της αγάπης

Όταν προσεύχομαι

εκεί 

μπροστά στο μικρό τέμπλο

ακούγεται η φωνή σου