Βράχια

 Μίλησα για αυτά τα βράχια

σα να ήταν δικά μου

γιατί εμένα

η θάλασσα με γέννησε

Με τα κύματά της 

την καρδιά μου έπλασε

με το γαλάζιο της

έκανε τα φτερά μου

Η αρμύρα η δική της

τα χείλη μου πότισε

Τέτοιο φιλί

μόνο η σελήνη δίνει

Μίλησα στον άνεμο

πάνω σε αυτά τα βράχια

που γίνανε δικά μας

μ' ένα τραγούδι μόνο

να ακούγεται μες τη σιωπή

της ευτυχίας

Οταν απ' τις ανάσες μας

τα κεριά τρεμοπαίζουν

όλες οι στράτες μου

δικές σου ρότες είναι

Κει κάτω ο ορίζοντας

μία γραμμή που σβήνει

φτιάχνει το γαλανό βαθύ

το χρώμα το δικό μας