Σιγαλιά

 Μέσα στη σιγαλιά της νύχτας

μόνο την ανάσα σου ακούω.

Σαν κοιτώ το στήθος σου

ν' ανεβοκατεβάζει το λευκό απ' το σεντόνι,

μου αρκεί αυτό για να μαι 

ο εραστής σου.

Αν έριχνες την τιράντα

απ' τον ώμο σου,

σαν ανεπαίσθητο θρόισμα

μέσα στο δάσος θ' ακουγόταν.

Ξάφνου, μες απ' τα δέντρα,

δέκα χιλιάδες πουλιά

πετούν μακρυά.

Τα μάτια σου

δυο φύλλα του φθινοπώρου

που δεν κόπηκαν ποτέ

κι η πλάτη σου γυμνή

θα γίνει η νύχτα

που θ' απιθώσω τα φιλιά μου

όλα αστέρια

τον αφαλό φωτίζουν

και τα χείλη σου

που γιασεμί μυρίζουνε και μύρτιλλο

τη φλογερή ανάσα σου

ακούω μονάχα

μέσα στη σιγαλιά της νύχτας

της δικής μας

Σε θυμάμαι

 Κάθε ημέρα απ' την αρχή σε θυμάμαι

το χαμόγελό σου η κρυφή σελήνη

των ματιών σου η φωτιά καίει κάθε αστέρι τριγύρω

τη φωνή σου να μιλάει τον έρωτα

τα χέρια σου να πλάθουν αγάπη

Δεν ξεχνώ την εσάρπα σου

που τυλίγει τις νύχτες με το μπλε ασήμι

τα πέλματά σου να κοιτώ που χορεύουνε στον ουρανό

δεν ξεχνώ να χαϊδεύω τους ώμους σου με το βλέμμα

Όλη η άμμος της γης σκορπίζει απ' την ανάσα σου

Κάθε ημέρα από την αρχή σε θυμάμαι

κι η δική μου ματιά γίνεται τώρα 

μια καρδιά που χτυπά

όλο και πιο δυνατά

όλο και πιο δυνατά

εκεί

στην αγκαλιά σου

στο βάθος της θάλασσας

Θαλασσογεννημένη

Εγώ που σ αγαπώ 

κι αυτή τη νύχτα

μαντεύω τα πατήματά σου

και θυμάμαι

πώς μύριζε εκείνη η βραδιά

που γιασεμιά φυτρώσαν μέσα μας

και που το μέλι στο ψωμί

πικρό φαινότανε

αντικρυ στα φιλιά μας.

Εγώ που σε αγγίζω

με πόθο και λαχτάρα στον καθρέφτη

γνωρίζω πια καλά το δρόμο

που είχε πάρει εκείνο το μικρό παιδί

μες τις πορτοκαλιές

Ήταν ο δρόμος ο δικός μου

παπαρούνες σπαρμένος γύρω

να μου γνωρίζουν από τότε

των χειλιών σου το χρώμα

Κι αν έλεγα ποτέ να φτασω

ποτέ δε θέλω

γιατί το τέλος θαναι 

κι εμένα η αρχή μ αρέσει

λίγο πιο λίγο απ των ματιων σου

την ίριδα

σαν στέκεσαι εκεί στον ήλιο

θαλασσογεννημένη.