Σιγαλιά

 Μέσα στη σιγαλιά της νύχτας

μόνο την ανάσα σου ακούω.

Σαν κοιτώ το στήθος σου

ν' ανεβοκατεβάζει το λευκό απ' το σεντόνι,

μου αρκεί αυτό για να μαι 

ο εραστής σου.

Αν έριχνες την τιράντα

απ' τον ώμο σου,

σαν ανεπαίσθητο θρόισμα

μέσα στο δάσος θ' ακουγόταν.

Ξάφνου, μες απ' τα δέντρα,

δέκα χιλιάδες πουλιά

πετούν μακρυά.

Τα μάτια σου

δυο φύλλα του φθινοπώρου

που δεν κόπηκαν ποτέ

κι η πλάτη σου γυμνή

θα γίνει η νύχτα

που θ' απιθώσω τα φιλιά μου

όλα αστέρια

τον αφαλό φωτίζουν

και τα χείλη σου

που γιασεμί μυρίζουνε και μύρτιλλο

τη φλογερή ανάσα σου

ακούω μονάχα

μέσα στη σιγαλιά της νύχτας

της δικής μας