Ηλιαχτίδα

 Μες το δωμάτιο

η μορφή σου

μονάχη ηλιαχτίδα

που σπάει το σκοτάδι

σε χίλια κομμάτια

μαζεύονται ξανά από ένα νεύμα σου

κι ανασυντίθενται σαν ήλιος

στη θύμηση εκείνου του θαμπού καθρέφτη

στο παλιό αρχοντικό

όπου τολμήσαμε να μπούμε

από τη γκρεμισμένη είσοδο

δίχως φόβο

μόνο με νοσταλγία κι έρωτα

όλα τα άνθη κρατούνε το άρωμά τους

όσο η ανάσα μας ακούγεται

μες το σκοτάδι 

έλα

να ξαναγίνουμε φως

κόκκοι της άμμου

και φιλιά

έλα

να σκεπαστούμε με τη νύχτα