Δε θέλω να σώσω κανέναν πιά
Πού είναι οι σκιές;
Οι απαλές σκιές, οι μεθοδικές
με τα μαύρα τανυσμένα τους σώματα
ένα να με κάνουν
με το σκοτάδι
Πού είναι η αγωνία της αυγής
και τα σφιγμένα χέρια
το νυχτικό της μητέρας άδειο
ο φύλακας κοιμάται
πάρε τα κλειδιά μες από τα μαύρα του τα δόντια
άνοιξε μια πόρτα
να σβήσει και ο τελευταίος ήλιος
σαν τύψη που ξεχάστηκε
σαν πλάσμα γλυκό του έρωτα
που πέθανε σε ένα στενό χωρίς κανείς να ξέρει
Πού είναι η συστροφή
και ο κλαυθμός και ο οδυρμός
τα ιδρωμενα κορμιά
τα αγκομαχητά από τις φωνές των εραστών
θολά ηχούν
πίσω από τζάμι υγρό
τι είναι αυτά τα χέρια
βαμμένα με αίμα
σίδερα και θάνατος ενωμένα
κρεμασμένο άχρηστο το παλτό του πατέρα
ο φύλακας κοιμάται
πάρε τα κλειδιά με το γλυκό σου χέρι
και ελευθέρωσέ με
άνοιξε ένα παράθυρο
να χαθεί και η τελευταία κραυγή χαράς
και μετά πες μου, σε ρωτώ
Πού είναι οι απαλές σκιές,
οι σκεπτικές
να με ρίξουν ξανά και ξανά
στο αιώνιο έρεβος;
-------------------------------------------------
Don't wanna save anybody no more
Where are the shadows
the soft shadows, the methodical ones
with their stretched black bodies
to insert me
into darkness
Where is the agony of dawn
and the grasping hands
mother's night gown hangs empty
the keeper is asleep
take the keys from his abominable black-tarred teeth
open a door
for the last sun to be erased
like a remorse forgotten
like a sweet love being
died in an alley alone, never to be seen by anyone again
Where is the contortion
the weeping and crying
the all sweat bodies
the lovers' moaning
they sound dimly
behind wet glass
what are these hands
stained in blood
iron and death in one shape
father's coat hangs limp
the keeper is asleep
take the keys then, with your sweet hand
make me free
open a window
for the last cry of joy to perish
and then tell me, this I ask
Where are the soft shadows,
the pensive ones
to throw me
again and again
into eternal darkness ?
Πού είναι οι σκιές;
Οι απαλές σκιές, οι μεθοδικές
με τα μαύρα τανυσμένα τους σώματα
ένα να με κάνουν
με το σκοτάδι
Πού είναι η αγωνία της αυγής
και τα σφιγμένα χέρια
το νυχτικό της μητέρας άδειο
ο φύλακας κοιμάται
πάρε τα κλειδιά μες από τα μαύρα του τα δόντια
άνοιξε μια πόρτα
να σβήσει και ο τελευταίος ήλιος
σαν τύψη που ξεχάστηκε
σαν πλάσμα γλυκό του έρωτα
που πέθανε σε ένα στενό χωρίς κανείς να ξέρει
Πού είναι η συστροφή
και ο κλαυθμός και ο οδυρμός
τα ιδρωμενα κορμιά
τα αγκομαχητά από τις φωνές των εραστών
θολά ηχούν
πίσω από τζάμι υγρό
τι είναι αυτά τα χέρια
βαμμένα με αίμα
σίδερα και θάνατος ενωμένα
κρεμασμένο άχρηστο το παλτό του πατέρα
ο φύλακας κοιμάται
πάρε τα κλειδιά με το γλυκό σου χέρι
και ελευθέρωσέ με
άνοιξε ένα παράθυρο
να χαθεί και η τελευταία κραυγή χαράς
και μετά πες μου, σε ρωτώ
Πού είναι οι απαλές σκιές,
οι σκεπτικές
να με ρίξουν ξανά και ξανά
στο αιώνιο έρεβος;
-------------------------------------------------
Don't wanna save anybody no more
Where are the shadows
the soft shadows, the methodical ones
with their stretched black bodies
to insert me
into darkness
Where is the agony of dawn
and the grasping hands
mother's night gown hangs empty
the keeper is asleep
take the keys from his abominable black-tarred teeth
open a door
for the last sun to be erased
like a remorse forgotten
like a sweet love being
died in an alley alone, never to be seen by anyone again
Where is the contortion
the weeping and crying
the all sweat bodies
the lovers' moaning
they sound dimly
behind wet glass
what are these hands
stained in blood
iron and death in one shape
father's coat hangs limp
the keeper is asleep
take the keys then, with your sweet hand
make me free
open a window
for the last cry of joy to perish
and then tell me, this I ask
Where are the soft shadows,
the pensive ones
to throw me
again and again
into eternal darkness ?
