Στην άκρη

 Το σκοτάδι γίνεται ζεστά φιλιά

τα χέρια μου ψηλαφούν

το λευκό σου λαιμό

και στεναγμοί που σβήνουν 

τα χάδια γίνονται

Παλεύουμε μέσα στον έρωτα

χανόμαστε μέσα στ αγγίγματα

μα εκεί σε βρίσκω

που αρχίζει η αγάπη

Την πλάτη σου ποθώ

στα μακριά μαλλιά σου

την αρμύρα μυρίζω

από χίλιες νύχτες στο ακρογιάλι

στη θάλασσα σου αυτή

νέα κύματα βλέπω

Το σκοτάδι μας μιλά

τα όνειρα πραγματικά 

Παλεύουμε στην άκρη της αγκαλιάς

τα χέρια μας αφημένα

άνθη πορτοκαλιάς μες το συρτάρι

Οι φωνές μας τραγουδούν

σαν το νερό που σκάει στα βράχια

και τα σώματά μοσχοβολάν κανέλλα

ξάφνου τότε

ξανά καλοκαίρι με βροχή

μες το δωμάτιο μυρίζει

εκεί που αρχίζει η αγάπη

μονάχα εκεί

στην άκρη των χειλιών σου

στο δικό μας ακρογιάλι

σε βρίσκω

Δε χρειάστηκε

 Δε χρειάστηκε τίποτα

από τους θεούς να κλέψω

ούτε τα στολίδια τ' ουρανού

μήτε τις χρυσοφόρες ακτίνες

Μέσα στο όμορφο σκοτάδι

μόνο ξεσκέπασα το κορμί σου

και η λευκότητά του

έγινε το πρώτο φως 

Έφερε την ημέρα ξανά

οι ώμοι σου σκιρτήσανε

διώξανε των σεντονιών τα υπολλείματα

και το ποτάμι των μαλλιών σου φάνηκε

να χύνεται μπροστά μου

Μαζί με την ανάσα

το χαμόγελο ξέφυγε

από τα χείλη σου

σαν σε αγκάλιασα

τότε άρχισα να σε αγαπώ

κι έγινα γέλιο παιδικό μαζί σου

και τραγούδι

τόξο ουράνιο 

Βροχή

 Στα μπαλκόνια είχαν μείνει απλωμένες

κάποιες λέξεις από χθες που ειπώθηκαν

Στο ρυθμό της νύχτας ακόμα

έπαιζε το ραδιόφωνο 

το νεαρό ζευγάρι χόρευε

με δυο φετες ψωμί πρωϊνό στα χέρια

στο διπλανό δωμάτιο

πλάι σε ένα παράθυρο

καθώς τα τζάμια του ρόδιζαν

από το πρώτο φως της μέρας

Οι ηλικιωμένοι στον καφενέ

ένιωθαν νεότεροι με τις φωνές 

και την αντάρα

ο χρόνος βέβαια γελούσε

αόρατος

Πέρα δώθε από τις γάτες πέρναγε

που πηγαινοέρχονταν στις αυλές

με του Ιανού τη μάσκα

Οι νέοι βόλταραν αμέριμνοι

καθώς το κάθε δευτερόλεπτο

μαστίγωνε το πλακόστρωτο

με κάθε μια χαραυγή να γελά

ανάμεσα από τις πέτρες

Τα σοκάκια που περπατούσα

ίδια έμοιαζαν όλα χωρίς εσένα

αλλά ήξερα πως 

μέσα στις μπουκαμβίλιες

ήσουν κρυμμένη

και στα ρόδα

Κοίταξα ψηλά

κι είδα τον εαυτό μου

γεμάτο σύννεφα 

τα μάτια σου είδα

πίσω από την κρυφή τη λάμψη 

του σκεπασμένου ήλιου

Άρχισε μια βροχή δειλά

να πέφτει 

τόσο διάφανη

που μπορούσα καθαρά 

να σε θωρώ πια

πίσω από τις σταλίδες

Μετά έγινε δυνατή

σαν έρωτας 

Μετά πιο δυνατή

σαν την αγάπη έγινε

Έπεφτε

Έπεφτε ασταμάτητα

Πέφτει 

Πέφτει και τώρα

Βρέχει τους δρόμους όλους

ο ουρανός ο δικός μας

Βρέχει και σ' αγαπώ

Και όλη αυτή η βροχή

τη θάλασσά σου 

μέσα μου φέρνει

Υπόσχεση

 Το χαμόγελό σου

χωρίζει τη νύχτα από τη μέρα

και των μαλλιών σου τους βόστρυχους

έχω εγώ για μαξιλάρι

Σε παρακαλώ

μην αφήνεις αυτές τις αχτιδες

του πρωινού φωτός

την ευτυχία μου αυτή να κλέψουν

Άσε με λίγο ακόμα

στη σκοτεινιά του κόρφου σου

το στήθος σου να φιλώ

φτιάχνοντας έρωτα με τα χείλη

Και θα μαι εγώ

που θα σου φέρω την αυγή

και μέσα στην καρδιά σου

τη νέα ημέρα θα ξημερώσω

Κανένας

 Πίνω το κρασί

και αυτό στο πάτωμα χύνεται

Κανένας δεν το πίνει

Κι ο κανένας ο Δυσσέας είναι

κι ο Δυσσέας είμ' εγώ

Στο πέλαγο το βαθύ αρμενίζω

και χάνομαι και βρίσκομαι 

μόνος παρέα με όλους

και την αγάπη της θάλασσας 

τη δική σου 

τον έρωτα των χιλίων νησιών

και του μεγάλου λιμανιού

που λέω αγκαλιά μου

που είναι η αγκαλιά σου

Όταν την πλάτη σου φιλώ

μια νύχτα ξαστεριάς ξεδιπλώνει

δεν τα προλαβαίνω να μετρήσω

μα δεν έχει σημασία

 

γιατί τα δύο αστέρια 

που το ταξίδι οδηγούν

πετράδια είναι στη ζώνη

που μου χάρισες

καβάλα στον άνεμο

τα πανιά φουσκώνει

του Κανένα που σε αγαπά

η ατίθαση ματιά σου

Αυτή μονάχα

τον έρωτα οδηγεί

κι όλη τη θάλασσα

κρασί την κάνει

που μαζί το πίνουμε

μέχρι το κύμα το μεγάλο

που λέγεται φιλί

που το στέρνο καίει

κι όλη τη θάλασσα

φωτιά την κάνει

δίχως τέλος

Βοή

 Ένα πρωινό 

που αρχίσαμε να μιλάμε

ήρθε η φωνή σου

σα μυστική βοή

μέσα από το πέλαγος

και με σήκωσε ψηλά

έγινα σύννεφα κι ουρανός

τη ματιά μου δάνεισα στα πουλιά

κι αυτά μου δώσανε τα φτερά τους

έτσι απέμεινα τυφλός

μα είχα προλάβει τυχερός

να σε θωρήσω

Και η δική μου η λαλιά

άσμα χαλκόχρυσο έγινε

για σένα

Το τραγούδι που δένει

τ' άλογα στο άρμα του ήλιου

Μ' ενα μαΐστρο δικό μου

ξεκινά να σ' αφυπνίσει

ν ακούσεις των γλάρων τη φωνή

που έχουν τη ματιά μου

με το φιλί μου

ακόμη πάνω στα χείλη σου

να δεις τη νέα μέρα

που σε αγαπώ

Ποτάμι

 Και αυτό το ποτάμι

που βλέπεις μπροστά σου

γεμάτο είναι με όλα τα άσματα

που κανένας άγγελος δεν τόλμησε

ποτέ να τραγουδήσει

Κι η ορμή του είναι

η φωνή η δική σου

η δύναμή του

η ανάσα σου είναι

το σθένος του

τα χείλη σου είναι

Απλώνεται σαν τα μαλλιά σου

κι αγγίζει τα χέρια σου

αγγίζει τη θάλασσα που έχεις γίνει

την πανώρια

Σα μέλι χύνεται στα πόδια σου

να προυπαντήσει τη χαρά κάθε λεπτού

που θαρθει

Αυτό το ποτάμι που ακούς

εγώ είμαι 

και κατεβαίνω σε σένα

με χίλιους διαφορετικούς ήχους

που κρύβονται μέσα στα λουλούδια

τ' αδέρφια τα δικά σου

με όλους τους τρόπους που ξεκινά

μια νύχτα να γίνεται υπέροχη

μια ημέρα να φαντάζει θαυμαστή

ένα δείλι να είναι έρωτας

και χύνομαι μέσα σου

θάλασσά μου

γιατί μόνο εκεί

να καταλήγω ξέρω 

στην αγκαλιά τη δική σου

που χτίζει τον ουρανό

το δικό μας

Όνειρο

 Όταν έρχεσαι 

μέσα από κάθε ονειρο

που δεν έχω ακόμα δει

δεν είσαι σκιά ποτέ

μονάχα φως

και λαμπύρισμα του αιγιαλού

αύρα πάνω από σπάνια λουλούδια

που φυτρώνουνε στην άμμο

σε κάθε πείσμα

σαν σκίρτημα είσαι

μιάς ηλιαχτίδας καλοκαιρινής

που λάμπει μες το χειμώνα

σαν ξημέρωμα λαμπερό

μέσα στην πιό βαθιά νύχτα

σαν άνεμος είσαι

του φθινοπώρου

που όλα τα φύλλα ρίχνει

και τα κάνει λέξεις μες το μπουκάλι

που στη θάλασσα ταξιδεύει

άχρονα

σαν ηλιοβασίλεμα

που με ανατολή μοιάζει

και με βήμα πάνω στην άμμο

που χαραγμένο μένει

γιατί εκεί 

πάτησε η αγάπη

Ταξίδι

 Τούτο το πρωινό

δεν είμαι η αυγή

ούτε ο άνεμος

μήτε ο ήλιος

Μόνο είμαι

ο άνθρωπος που σε αγαπά

και λαχταρά

κάτω απ τον άνεμο

την αυγή

στον πρωινό τον ήλιο

να σε φιλήσει

να σου πει

καλημέρα

Και το πανί το λευκό

να ξεκρεμαστεί 

να γίνει πανί για τη βάρκα

που ευτυχία δική μας θαναι

που ευτυχία δική μας είναι

με το όνομα Αγάπη 

θα ταξιδεύουμε

Μυστήριο

 Εξήγησέ μου τον κόσμο

μα μη μιλήσεις

μόνο στάσου να σε δω

η πλάτη σου θα μου δείξει

δέκα χιλιάδες αστέρια πώς γεννιούνται

κι ο κόσμος μες από τα σφυρά σου

θα γίνει θρύμματα ξανά

τα μαλλιά σου θ απλώσουν το σκοτάδι

των ονείρων το υλικό

οι καμπύλες των ώμων σου

θα γίνουν εκκλησάκια στο νησί 

Τα στήθη σου μια ευτυχία θα πουν

πώς καμώνεται μέσα στην αγκαλιά σου

και μελωδία ο λαιμός σου λευκή

θα στέργει κάθε λουλούδι

Αλλά το πιο μεγάλο μυστήριο

τα χείλη σου σα μοισανοίξουν

όλες τις εξηγήσεις θα σβήσουν μεμιας

και το χαμόγελο εκείνο που δείχνεις

Θα με κάνουνε από την αρχή

να θέλω να σε βλέπω

ξανά και ξανά

σαν τραγούδι που από το παραθύρι

ακούγεται 

ένα κυριακάτικο απόγευμα

που μοσχοβολά το γιασεμί

όταν ψελλίζεις

σε αγαπώ

Άνεμος

 Όταν σηκωθεί κι αυτός ο ήλιος

πάλι να σε φωτίσει

και τον ύπνο να διώξει

τα βλέφαρά σου σα ρόδα 

σαν ανοίξουν 

και το πρώτο βλέμμα ρίξεις ξανά

δες που μέσα από

την ομίχλη περνά το δάσος

που λέω αγάπη

και να σε κρύψει θέλει 

μέσα στα χιλιάδες φύλλα του

γιατί την ομορφιά σου

ο κόσμος δεν την αντέχει

να στέκεται ίδια φωνή αγγέλου

νότα ασημένια που δείχνει 

από που φυσάει ο έρωτας

ο δικός μου άνεμος

που ξεσηκώνει

αυτό το βλέμμα το δικό σου

μία σου μικρή ραψωδία των ματιών σου

κάθε ημέρα κάθε νύχτα

που κεντά της ζωής μου το υφάδι

με κάθε σου ανάσα

με κάθε σου βήμα 

προς εμένα

Ζωγραφιά

 Αν από κάθε αυγή

έπαιρνα λίγο κόκκινο

και το πορτοκαλί της

Αν από τον ουρανό

έκλεβα το γαλάζιο

και από τα σύννεφα εκείνα

το κίτρινο το απαλό

όταν ξημερώνει

κι όταν βραδιάζει

που φανερώνεται

το μαύρο του διαστήματος

αν ήταν στο χέρι μου

και το μωβ των αγριολούλουδων

που αγαπάς τόσο

Πάλι εγώ θα σε ζωγράφιζα

ξανά και ξανά

γιατί ποτέ δε μου φτάνει το χρώμα

το μελί των ματιών σου να κάνω

το άλικο από τα χείλη σου

το γαλανό των φλεβών σου

Ποτέ δε μου φτάνει να σε κοιτώ

πάλι εγώ θα σε ζωγράφιζα

σαν τραγούδι να σε βλέπω

σαν εικόνα να σε ακούω

Αύριο

 Και αυτή η ανατολή

γεννιέται

σαν αγκαλιά της ημέρας που θαρθει

σαν το φιλί κάτω απ το φάρο

που πάντα είναι το πρώτο

σα βροχή σιγανή που σ' αρέσει τόσο

σαν το μικρό παιδί που σεργιανάει

τον κόσμο μπαλονάκι στο χέρι

κάθε πρωινό σε αγαπώ πιο πολύ

και όσο ο ήλιος τη γη ξημερώνει

η νύχτα μου είσαι εσύ

και η ημέρα η αυριανή

της αιώνιας άνοιξης

η αγκάλη μου είναι

που τα χέρια μου σου γνώρισαν

η αγάπη σου είναι

που τα μάτια σου μου δείχνουν 

Χορός στη βροχή

 Στη βροχή μέσα θα σε χορέψω

σαν μικρός ωκεανός

οι ψυχές μας θα είναι ένα

και καρδιές θα ν το μυαλό

Στα μπαλκόνια θα χει λουλούδια

στο τραπέζι το παλιό

και τα χερια σου θα ναι δικά μου

δικό σου καθε φιλί γλυκό

Θα σε χορεύω, θα σε χορευω

για ν ανθίζεις απ τη βροχή

το χαμογελό σου ο κόσμος

κι η αγαπή σου η αρχή

Εισαι για μένα

Ειμαι για σένα

οτι είναι η χαραυγή

καθε νύχτα θα σε προσμένω

έχω γίνει μια φωνή

Μια φωνή που τραγουδάει

μες τ' αστέρια αντηχεί

στα μαλλιά σου βάζω λουλούδια

κι η αγάπη μου ανθεί

Θα σε χορεύω, θα σε χορεύω 

μες την όμορφη νυχτιά

στης βροχής το κομπολόι

θα μαστε μια αγκαλιά

Και τα όμορφά σου μάτια

που στην άκρη τους σταθώ

το χαμόγελό σου δείχνουν

που πολύ το αγαπώ

Στη βροχή μέσα θα σε χορέψω

σα γαλάζιος ουρανός

και τα κύματά σου θα χω

στην ψυχή μου πέλαγος

Ήσουν

 Κι ησουν εσύ από την αρχή

αυτή που έψαξα

αυτή που βρήκα

να κάνει όλες τις ημέρες φιλιά

και άνεμο ερωτικό

Αυτή

Αυτή

Αυτή

που χάραζα επάνω στα τετράδια

και κάθε βήμα της μια χαρακιά ακόμα

για ένα δρόμο που δεν τελειώνει

και μέσα στο τελευταίο καγκελάκι

από το μπαλκόνι πιάνεται

και γίνεται λουλούδι

γίνεται άνθος στριφογυριστό

υπέροχο

γίνεται σιγά σιγά

το χαμόγελό σου

που από την αρχή 

έψαχνα

και τώρα το βλέπω

σα ν' αντικρύζω τον ήλιο

που μέσα στα μαλλιά σου κρύβεις