Άνεμος

 Όταν σηκωθεί κι αυτός ο ήλιος

πάλι να σε φωτίσει

και τον ύπνο να διώξει

τα βλέφαρά σου σα ρόδα 

σαν ανοίξουν 

και το πρώτο βλέμμα ρίξεις ξανά

δες που μέσα από

την ομίχλη περνά το δάσος

που λέω αγάπη

και να σε κρύψει θέλει 

μέσα στα χιλιάδες φύλλα του

γιατί την ομορφιά σου

ο κόσμος δεν την αντέχει

να στέκεται ίδια φωνή αγγέλου

νότα ασημένια που δείχνει 

από που φυσάει ο έρωτας

ο δικός μου άνεμος

που ξεσηκώνει

αυτό το βλέμμα το δικό σου

μία σου μικρή ραψωδία των ματιών σου

κάθε ημέρα κάθε νύχτα

που κεντά της ζωής μου το υφάδι

με κάθε σου ανάσα

με κάθε σου βήμα 

προς εμένα