Κανένας

 Πίνω το κρασί

και αυτό στο πάτωμα χύνεται

Κανένας δεν το πίνει

Κι ο κανένας ο Δυσσέας είναι

κι ο Δυσσέας είμ' εγώ

Στο πέλαγο το βαθύ αρμενίζω

και χάνομαι και βρίσκομαι 

μόνος παρέα με όλους

και την αγάπη της θάλασσας 

τη δική σου 

τον έρωτα των χιλίων νησιών

και του μεγάλου λιμανιού

που λέω αγκαλιά μου

που είναι η αγκαλιά σου

Όταν την πλάτη σου φιλώ

μια νύχτα ξαστεριάς ξεδιπλώνει

δεν τα προλαβαίνω να μετρήσω

μα δεν έχει σημασία

 

γιατί τα δύο αστέρια 

που το ταξίδι οδηγούν

πετράδια είναι στη ζώνη

που μου χάρισες

καβάλα στον άνεμο

τα πανιά φουσκώνει

του Κανένα που σε αγαπά

η ατίθαση ματιά σου

Αυτή μονάχα

τον έρωτα οδηγεί

κι όλη τη θάλασσα

κρασί την κάνει

που μαζί το πίνουμε

μέχρι το κύμα το μεγάλο

που λέγεται φιλί

που το στέρνο καίει

κι όλη τη θάλασσα

φωτιά την κάνει

δίχως τέλος