Μυστήριο

 Εξήγησέ μου τον κόσμο

μα μη μιλήσεις

μόνο στάσου να σε δω

η πλάτη σου θα μου δείξει

δέκα χιλιάδες αστέρια πώς γεννιούνται

κι ο κόσμος μες από τα σφυρά σου

θα γίνει θρύμματα ξανά

τα μαλλιά σου θ απλώσουν το σκοτάδι

των ονείρων το υλικό

οι καμπύλες των ώμων σου

θα γίνουν εκκλησάκια στο νησί 

Τα στήθη σου μια ευτυχία θα πουν

πώς καμώνεται μέσα στην αγκαλιά σου

και μελωδία ο λαιμός σου λευκή

θα στέργει κάθε λουλούδι

Αλλά το πιο μεγάλο μυστήριο

τα χείλη σου σα μοισανοίξουν

όλες τις εξηγήσεις θα σβήσουν μεμιας

και το χαμόγελο εκείνο που δείχνεις

Θα με κάνουνε από την αρχή

να θέλω να σε βλέπω

ξανά και ξανά

σαν τραγούδι που από το παραθύρι

ακούγεται 

ένα κυριακάτικο απόγευμα

που μοσχοβολά το γιασεμί

όταν ψελλίζεις

σε αγαπώ