Βοή

 Ένα πρωινό 

που αρχίσαμε να μιλάμε

ήρθε η φωνή σου

σα μυστική βοή

μέσα από το πέλαγος

και με σήκωσε ψηλά

έγινα σύννεφα κι ουρανός

τη ματιά μου δάνεισα στα πουλιά

κι αυτά μου δώσανε τα φτερά τους

έτσι απέμεινα τυφλός

μα είχα προλάβει τυχερός

να σε θωρήσω

Και η δική μου η λαλιά

άσμα χαλκόχρυσο έγινε

για σένα

Το τραγούδι που δένει

τ' άλογα στο άρμα του ήλιου

Μ' ενα μαΐστρο δικό μου

ξεκινά να σ' αφυπνίσει

ν ακούσεις των γλάρων τη φωνή

που έχουν τη ματιά μου

με το φιλί μου

ακόμη πάνω στα χείλη σου

να δεις τη νέα μέρα

που σε αγαπώ