Ένα

 Με ρώτησες

τι είναι ένας έρωτας μεγάλος

και απάντησα

αυτός που τα ποτάμια γυρνά

στην πηγή τους

και που τον ήλιο αντιστρέφει

για το ξημέρωμα τη νύχτα έχει

τοτε που μόνο η φωνή σου ακούγεται

υπέροχα να σκίζει 

της σιωπής το φόρεμα

μεθοδικά

με ρώτησες τι είναι ένα φως λαμπερό

και είπα

τα άστρα της νύχτας εκείνης

που μέρα κάναμε με ένα φιλί

κι αρχή καινούρια

όλο το λιμάνι

τη θάλασσα πρόσμενε

που έχεις μες τα μάτια

με ρώτησες τι είναι η αγάπη

και σε αγκάλιασα

κι αρχίσαμε να ρωτούμε

τη θάλασσα

και το γαλάζιο ουρανό

αλλά τις ξέραμε πια τις απαντήσεις

εμείς και τα πουλιά

που αγαπούμε να βλέπουμε

να πετούν

κει στον ορίζοντα

εκεί που έχουμε γίνει ένα

Αναζήτηση

 Μες τα στενά περπατώ 

που κάποτε σ εψαχνα

τώρα που σ έχω δική μου

όλα τα τραγούδια μας ακούω

από τα πουλιά στα δέντρα

κάθε φιλί που δίνουμε

με αυτές τις παλιές όμορφες πόρτες μοιάζει 

και τους τοίχους

που πίσω τους λες κρύβονται

κήποι ανθισμένοι

όπου μες το γρασίδι στο νυχτέρι

γυαλοκοπά ένα ρολόι παλιό 

δίχως τους δείκτες

σταματημένο

με τις καμπάνες του

από λευκούς μικρούς ανθούς τριγυρισμένες

Τα γυμνά σου πέλματα

ακολουθώ πάνω στην άμμο

κι αναζητώ απ την αρχή

αυτή που αγαπώ

κάθομαι κει στο βράχο

και δέχομαι στα χέρια μου το κύμα

που σαν τα μαλλιά σου ευωδιάζει

θάλασσα κι αρμύρα

πουλιά χαζεύω που χαμηλοπετούν

και διώχνουνε τα ψάρια

για να μπορέσω επιτέλους να δω

σαν σε όνειρο

μες το βυθό

τα μάτια σου

τα κρίνα μου

το πρόσωπό σου

το φεγγάρι μου

την καρδιά σου

την ψυχή μου

Δε μου φτάνει

 Όταν τη μορφή σου βλέπω

στην πόρτα του δωματίου

να στέκει γυμνή

σώμα αγαπημένο

τη φωνή σου 

ν ακούσω λαχταρώ πάντα

τη μουσική του στόματός σου

και των χειλιών σου 

την αθόρυβη ανάσα 

αφουγκράζομαι με προσοχή

ένα μικρό παιδί ν' ακούσω

Σαν τα μαλλιά σου 

στο στρώμα απλώνεις

δε μου φτάνει το χάδι τους μονάχα

θέλω τη λάμψη σου ν' αντικρύζω μαζί

που το σκοτάδι διώχνει μακριά

τα μάτια σου σαν δύο αστέρια 

της νύχτας εκείνης που μας ένωσε

Και όταν τους μηρούς σου

πλέκεις στους δικούς μου

και την ψυχή σου αγκαλιάζω μαζί

του στήθους σου τ' απόσταγμα

απ το λαιμό σου το γυρεύω

δες η καρδιά σου τότε

άνθος κόκκινο στέκει στο μπαλκονάκι

όπου καπνίζουμε τον έρωτα

από τη μέρα εκείνη

Γιατί ολόκληρη σε θέλω

Σε ποθώ

Σ επιθυμώ

Σε αγαπώ

τραγούδι αδιάκοπο

της μέρας

και της νύχτας μου

Εσύ

 Κάθε δέντρο

το κορμί σου θυμίζει

κάθε άνθος 

το γέλιο σου

τα πιο ψηλά βουνά

μιλούν για την ψυχή σου

και η καρδιά σου

μες το διαμάντι λάμπει φυλαγμένη

Κάθε δρόμος 

τα όμορφα μαλλιά σου μοιάζει

που σα χαϊδεύω

όνειρο μεταξωτό γίνονται

μέσα στα χέρια μου

Κάθε μικρός θάμνος

κάθε έντομο που χορεύει

της χαράς σου τη γεύση μου αφήνουν

Και κείνα τα στάχυα

που ο αέρας παιδεύει

ίδια με την αγριμιά του βλέμματός σου

είναι

Οι καρποί πάνω στα κλαδιά

τα χείλη σου έχουν χρώμα ίδιο

τραγούδι μου απαγγέλουν

του ωκεανού αλαργινό 

Και εκείνο το μπλέ

το βαθύ που θ αντικρύζω 

όλα τα πρωινά

Εσύ η ίδια είσαι

η αγάπη η δική μου

Κατάλαβα

 Όταν το φεγγάρι ξανά

άρχισε να μου λείπει

κατάλαβα ότι ήσουν εσύ

και η βραδυνή μελωδία 

που ακουγόταν

από το διπλανό μπαλκόνι

η φωνή σου έγινε

Χωρίς τα μάτια σου κοιτάζω

τη νύχτα το σκοτάδι

και μέσα εκεί σε ξαναβρίσκω

της αγκαλιάς σου το ξημέρωμα

για φυλαχτό έχω

Κι η θάλασσα η σμαραγδιά

που κρύβει στο βυθό της

το μελί των ματιών σου

μαζί με τα κοχύλια που μαζεύουμε

να κάνουμε τραγούδια

να κάνουμε φιλιά καινούρια

κι η θάλασσα αυτή

που σαν ο ήλιος τη χαϊδεύει

ασήμι γίνεται

απλώνεται σαν πέπλο

να με σκεπάσει

να σε ονειρεύομαι

θάλασσά μου