Κατάλαβα

 Όταν το φεγγάρι ξανά

άρχισε να μου λείπει

κατάλαβα ότι ήσουν εσύ

και η βραδυνή μελωδία 

που ακουγόταν

από το διπλανό μπαλκόνι

η φωνή σου έγινε

Χωρίς τα μάτια σου κοιτάζω

τη νύχτα το σκοτάδι

και μέσα εκεί σε ξαναβρίσκω

της αγκαλιάς σου το ξημέρωμα

για φυλαχτό έχω

Κι η θάλασσα η σμαραγδιά

που κρύβει στο βυθό της

το μελί των ματιών σου

μαζί με τα κοχύλια που μαζεύουμε

να κάνουμε τραγούδια

να κάνουμε φιλιά καινούρια

κι η θάλασσα αυτή

που σαν ο ήλιος τη χαϊδεύει

ασήμι γίνεται

απλώνεται σαν πέπλο

να με σκεπάσει

να σε ονειρεύομαι

θάλασσά μου