Μες τα στενά περπατώ
που κάποτε σ εψαχνα
τώρα που σ έχω δική μου
όλα τα τραγούδια μας ακούω
από τα πουλιά στα δέντρα
κάθε φιλί που δίνουμε
με αυτές τις παλιές όμορφες πόρτες μοιάζει
και τους τοίχους
που πίσω τους λες κρύβονται
κήποι ανθισμένοι
όπου μες το γρασίδι στο νυχτέρι
γυαλοκοπά ένα ρολόι παλιό
δίχως τους δείκτες
σταματημένο
με τις καμπάνες του
από λευκούς μικρούς ανθούς τριγυρισμένες
Τα γυμνά σου πέλματα
ακολουθώ πάνω στην άμμο
κι αναζητώ απ την αρχή
αυτή που αγαπώ
κάθομαι κει στο βράχο
και δέχομαι στα χέρια μου το κύμα
που σαν τα μαλλιά σου ευωδιάζει
θάλασσα κι αρμύρα
πουλιά χαζεύω που χαμηλοπετούν
και διώχνουνε τα ψάρια
για να μπορέσω επιτέλους να δω
σαν σε όνειρο
μες το βυθό
τα μάτια σου
τα κρίνα μου
το πρόσωπό σου
το φεγγάρι μου
την καρδιά σου
την ψυχή μου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου