Τραγουδιστό

μέρες και νύχτες στη σειρά

είναι οι ώρες του Θεού

 ανοιγοκλείνει τη ματιά

κι εμείς θα έχουμε πεθάνει

μέρες και νύχτες στη σειρά

οι ώρες που σε αγαπώ

και μόλις κάθομαι εδώ

μες το μυαλό μου πάλι μένεις

ένα ανθρώπινο στενό

είν' η αγάπη μου για σένα
δεν ξέρω πώς να σου το πω

δεν το τολμώ όταν σε βλέπω

σε ήλιο μέσα ή σε σκιά

το πρόσωπό σου λαμπυρίζει

η ομορφιά σου είναι αυτή

που στο μυαλό μου τριγυρίζει

στο στέρνο μου μία ευθεία

γεμάτη από τη θύμισή σου

που κόβει την καρδιά στα δυο

και το κορμί και το μυαλό

δεν έχω άλλο να σου πω

ένα ανθρώπινο στενό

ο πόνος ίδιος έχω γίνει

στο στέρνο μου μία ευθεία

γεμάτη από τη θύμισή σου

και ο λαιμός σου ο γλυκός

ας σκεπαστεί με το φιλί μου

μέρες και νύχτες στη σειρά

δε φτάνουν να σου τραγουδήσω

όμορφο συ μελαχρινό

γλυκό πουλί του παραδείσου

Ερωτικό

γυρίζω σελίδα

και είσαι εκεί

σπρώχνω μια πόρτα

και είσαι εκεί

ανοίγω τα μάτια

και είσαι εκεί

πέφτει η νύχτα

και είσαι εκεί

σε βλέπω

ημέρα ηλιόλουστη

ημέρα βροχερή

ξανά και ξανά

οι ώρες χορεύουν στο ρολόι τρελά

πρωΐ, μεσημέρι, βράδυ

να πατάς κουμπιά

και να συνοφρυώνεσαι

και να χαμογελάς ειρωνικά

σε βλέπω

να κάνεις όλα αυτά που μου αρέσουν χωρίς λόγο

στα μάτια σου μισό λεπτό μια ώρα ολόκληρη

είσαι μία μαύρη τρύπα

που θέλω να χαθώ

ο λαιμός σου ξεχωρίζει λίγο μέσα από εκείνο το παλτό

σ' ακούω

κάθε λέξη μία βελόνα μικρή

τα χέρια σου να πιάνουν χαρτιά

αντί για τα δικά μου

να είσαι εκεί

και να μην είσαι εδώ

τα μάτια σου να με κοιτούν

όταν δε σε κοιτώ

τα μάτια μου να σε κοιτούν

όταν δε με κοιτάς

να μην καταλαβαίνω πια

πώς μπορώ να σε βγάλω από μέσα μου

τι να κάνω να ξεριζώσω την ευτυχία

με έχεις διαλύσει

σιγά σιγά με τρως

μία σκουριά γλυκιά

φύγε

φύγε μακριά

σε μία μωβ θάλασσα

δε γίνεται τίποτα πια

δεν ξέρω τι να κάνω πια

λέξεις δεν υπάρχουν

μόνο κουρασμένες σκέψεις

μισοφαγωμένα όνειρα

και η εικόνα σου

που κάθε μέρα κρεμάει τον ουρανό στο ταβάνι

φύγε μακριά

κι εσύ

και τα μικρά σου χέρια

και η ανάσα σου

και ο τρόπος που προφέρεις κάθε λέξη

και η φωνή σου

φύγε

φύγε

μέχρι το επόμενο πρωΐ

που θα σε ξαναδώ

να κάθεσαι

επάνω στη μαύρη πέτρα

δίπλα στο μωβ ωκεανό

που είναι η ψυχή μου

--------------------------

EROTIKON

I turn a page

there you are

I push a door

there you are

I open my eyes 

there you are

night is young

and so are you

I see you

in a sunny day

in a rainy day

again and again

hours dance around the clock with craze

morning, noon, night

pushing buttons

getting all frowned up

smirking so loud

I see you

doing all these things I love for no reason

in your eyes half a minute is an hour

you are the black hole

I wanna be consumed by

your neck sticks out of that coat

I can hear you

every single word of yours a tiny needle

your hands grasping papers

and not my hands

to be there

and not to be here

you eyes to look

when I do not

my eyes to look

when you do not

I do not understand anymore

how is it possible to drain you out

how to crush this happiness

you take me apart

eat me bit by bit

sweet and mellow rust

go

go away

into a purple sea

nothing goes anymore

nothing to do anymore

no words left to speak

only tired thoughts

half-eaten dreams

and your image

that hangs the sky by the ceiling every day

go away

you

and your little hands

your breath

your attitude with words

your voice

go

go

till next morning

I will see you

standing

on a black rock

besides the purple ocean

my soul

Το ποδήλατο

Βρήκα το ποδήλατό σου

κάτω από την παλιά σκάλα.

Ήταν θαμπό και λίγο σκουριασμένο.

Ανέβηκα

και άρχισαν οι μέρες να τρέχουν

κάτω από τις ρόδες,

μπήκα στο δρομάκι που τραγουδάνε τα πουλιά όλη μέρα

κι άρχισα εκεί ν' ακούω το γέλιο σου

ανάμεσα στις πεταλιές

μια όμορφη μουσική

και άρχισα ν' ακούω τη φωνή σου

που μου' λεγε τα πάντα

εκτός απο το σ' αγαπώ

και άρχισαν οι μέρες να φεύγουν

πίσω απ' τη σέλα μου,

μια προς τα μπρος

μια προς το χθες

τα ονόματα του κόσμου 

έγιναν όλα μικρά,

μπήκα στην αλέα που ευωδιάζουν τα λουλούδια όλη μέρα

βρήκα το ποδήλατό σου

παρατημένο στον τοίχο μιας εκκλησιάς,

την ώρα που ένας άνθρωπος φτωχός

προσπερνούσε σκυφτός το μεγάλο κόκκινο ήλιο

τα μυστήρια του κόσμου

έγιναν όλα απλά, 

μία όμορφη μουσική

Ανέβηκα

μπήκα στο δρόμο γεμάτο φως

όπου αντηχούσε μονάχα τ' όνομά σου

σαν προσευχή

ανάμεσα στις πεταλιές

έκλεισα τα μάτια μου για λίγο

βρήκα το ποδήλατο σου

πεσμένο στην αμμουδιά, δίπλα στη μεγάλη θάλασσα

ήταν το τιμόνι στραμμένο στον ουρανό

λες κι ήξερα από πάντα 

ότι σε αγαπούσα

                                                                                                                                              

ο κόσμος

κοιτώ το ταβάνι

στους τοίχους κυλάνε δάκρυα

οι φωτογραφίες μαυρίζουν

καμένος ο ουρανός μπουκώνει το δωμάτιο καπνό

τα στυλό γεμάτα με αίμα

τα πλακάκια σηκώνονται γεμάτα οργή από το πάτωμα

το χαλί μία θάλασσα από βρύα και μούχλα

αυτός είναι ο κόσμος

αστέρια δεν υπάρχουν πλέον

μαύρα πουλιά γεμίζουν τις γειτονιές

τα πρωινά μοιάζουν με νύχτες

ο ήλιος πήγε για ύπνο

και η βροχή φουσκώνει τα μάτια

αυτός είναι ο κόσμος τώρα

ανέραστοι άνθρωποι προστάζουν θάνατο

και τα παιδιά φοβούνται δίχως γωνίες να κρυφτούν να κλάψουν

τα όνειρα απαγορεύτηκαν με διάταγμα

στην κουζίνα η βρύση τρέχει μαυρόνερο

τα ποτήρια θαμπά από ξινό κρασί

ξεράσματα δαιμόνων

αυτός είναι ο κόσμος, βλέπεις;

πεθαίνω ξανά και ξανά κάθε μέρα και λεπτό

χωρίς ανάσταση μπροστά

και η μάχη ένα φως λαμπερό που σε τυφλώνει για πάντα

δεν ξέρω τι να τραγουδήσω πια

και τα πουλιά δε βοηθάνε και αυτά

αυτός είναι ο κόσμος μου

η φωτιά καίει τους ανθρώπους από μέσα

αλλά τα μάτια σβηστά

οι νέοι γεράσανε και αυτοί

χωρίς φωτογραφία του πατέρα μες το σπίτι

η μάνα τρελή σαν τη Μήδεια

τριγυρίζει στις γειτονιές

τραγουδώντας ξεχασμένες άριες

αυτός είναι ο κόσμος μας

τα βιβλία στρατιώτες στη σειρά, εχθροί που δε μιλούν

και έρεβος το τζάκι, καθρέφτης της μνήμης

η φωτιά καίει τους ανθρώπους από μέσα

και λέγεται απληστία

και λέγεται φόβος

και λέγεται μίσος

κοιτώ το ταβάνι

και βλέπω τη γη μας

χέρσα και χορταριασμένη

αυτός είναι ο κόσμος 

που έχουμε φτιάξει