ο κόσμος

κοιτώ το ταβάνι

στους τοίχους κυλάνε δάκρυα

οι φωτογραφίες μαυρίζουν

καμένος ο ουρανός μπουκώνει το δωμάτιο καπνό

τα στυλό γεμάτα με αίμα

τα πλακάκια σηκώνονται γεμάτα οργή από το πάτωμα

το χαλί μία θάλασσα από βρύα και μούχλα

αυτός είναι ο κόσμος

αστέρια δεν υπάρχουν πλέον

μαύρα πουλιά γεμίζουν τις γειτονιές

τα πρωινά μοιάζουν με νύχτες

ο ήλιος πήγε για ύπνο

και η βροχή φουσκώνει τα μάτια

αυτός είναι ο κόσμος τώρα

ανέραστοι άνθρωποι προστάζουν θάνατο

και τα παιδιά φοβούνται δίχως γωνίες να κρυφτούν να κλάψουν

τα όνειρα απαγορεύτηκαν με διάταγμα

στην κουζίνα η βρύση τρέχει μαυρόνερο

τα ποτήρια θαμπά από ξινό κρασί

ξεράσματα δαιμόνων

αυτός είναι ο κόσμος, βλέπεις;

πεθαίνω ξανά και ξανά κάθε μέρα και λεπτό

χωρίς ανάσταση μπροστά

και η μάχη ένα φως λαμπερό που σε τυφλώνει για πάντα

δεν ξέρω τι να τραγουδήσω πια

και τα πουλιά δε βοηθάνε και αυτά

αυτός είναι ο κόσμος μου

η φωτιά καίει τους ανθρώπους από μέσα

αλλά τα μάτια σβηστά

οι νέοι γεράσανε και αυτοί

χωρίς φωτογραφία του πατέρα μες το σπίτι

η μάνα τρελή σαν τη Μήδεια

τριγυρίζει στις γειτονιές

τραγουδώντας ξεχασμένες άριες

αυτός είναι ο κόσμος μας

τα βιβλία στρατιώτες στη σειρά, εχθροί που δε μιλούν

και έρεβος το τζάκι, καθρέφτης της μνήμης

η φωτιά καίει τους ανθρώπους από μέσα

και λέγεται απληστία

και λέγεται φόβος

και λέγεται μίσος

κοιτώ το ταβάνι

και βλέπω τη γη μας

χέρσα και χορταριασμένη

αυτός είναι ο κόσμος 

που έχουμε φτιάξει