Πάλι-Again

Δυο τρία λόγια
και μετά σκοτάδι
στα πατζούρια φέγγει λιγοστό
το τελευταίο φως της Ιερουσαλήμ

η πούδρα της μητέρας
σκόρπια στο πάτωμα

ανάμεσα στα μισοδιπλωμένα ρούχα
τα μάτια σου

φωτεινό ισοδύναμο της στάχτης

έντεκα και δεκατρία
κολλημένο το ρολόι

πανάθεμα το

το άρωμα της χθεσινής νύχτας
παίζει στην τηλεόραση ακόμα
άσπρο-μαύρο

Είκοσι χιλιάδες φιλιά
μες το συρτάρι
δίχως τρόπο κανένα να βγουν να παν πουθενά
τα περιστέρια τσιμπολογούν
τα τελευταία ψίχουλα
δαγκώνουν τα χέρια μου

το παράθυρο χτισμένο με βογκητά ετών

Η πλάτη σου γυμνή
γαλαξίας από αλάβαστρο
και η αρχαιότητα των δευτερολέπτων
εκείνοι οι δείκτες

μαλθακοί

που τα ξέρουν όλα

χωρίς σκοπό
χωρίς έρωτα

τους απαντώ

δυο τρεις γουλιές
και μετά σκοτάδι
πάλι

-----------------------------
two or three words
dark inside
on the windows
shines the last dim light of Jerusalem

the mother's powder
scattered on the floor

between half-folded clothes
your eyes
like a bright equilibrium of dust
the clock stuck
at eleven thirteen

damn it

last night's perfume
still on the TV
in black and white

Twenty thousand kisses
in the drawer
with nowhere to go, no escape
pigeons nibble
the last of the crumbs
biting on my hands

the window sealed with years of moans

your naked back
an alabaster galaxy
and the ancient seconds reborn
on those clock hands

soft

and knowing all

with no purpose
with no love

I reply to them

two or three sips
and then dark inside

again