Θαλασσογεννημένη

Εγώ που σ αγαπώ 

κι αυτή τη νύχτα

μαντεύω τα πατήματά σου

και θυμάμαι

πώς μύριζε εκείνη η βραδιά

που γιασεμιά φυτρώσαν μέσα μας

και που το μέλι στο ψωμί

πικρό φαινότανε

αντικρυ στα φιλιά μας.

Εγώ που σε αγγίζω

με πόθο και λαχτάρα στον καθρέφτη

γνωρίζω πια καλά το δρόμο

που είχε πάρει εκείνο το μικρό παιδί

μες τις πορτοκαλιές

Ήταν ο δρόμος ο δικός μου

παπαρούνες σπαρμένος γύρω

να μου γνωρίζουν από τότε

των χειλιών σου το χρώμα

Κι αν έλεγα ποτέ να φτασω

ποτέ δε θέλω

γιατί το τέλος θαναι 

κι εμένα η αρχή μ αρέσει

λίγο πιο λίγο απ των ματιων σου

την ίριδα

σαν στέκεσαι εκεί στον ήλιο

θαλασσογεννημένη.