Βωμός

 Σαν την περπατησιά σου θυμάμαι 

τα ελαφρά σου βήματα

να χαλνούνε μόλις

τη βρεμμένη άμμο

και τα μικρά κοχύλια

μες τα χέρια σου

που μάζευες

σαν φώτα αστεριών

να τρεμοπαίζουν

Όταν ο άνεμος

ξανάπλεκε με νέο σχέδιο

τα καστανά μαλλιά σου

και τους βοστρύχους σου 

επαίνευε το κύμα

δε μπορώ τότε παρά να μην

ακούσω τον ήχο εκείνο

που απ' τα χείλη σου

το βράδυ βγαίνει

το στεναγμό

που τον έρωτα θεριεύει

το δικό μου

κι έτσι τον όμορφο λαιμό σου

ξανά ζητώ

βωμό αιθέριο

πάλι να τον κάνω

σε όλα τα φιλιά

που μια νύχτα χωράει