Αντίδοτο

 Αφού δεν το μπορώ

τα μάτια σου να δω απόψε

κοιτάζω με τις ώρες 

τη λαμπρή σελήνη

Αφού δε δύναμαι

τα χείλη σου μυστικά να τα φιλώ

στη θάλασσα τραγούδι λέω

για να μ' ακούσεις

Όπως την πλάτη σου

η απόσταση μου κρύβει

αστόχαστα γω τη λευκή ακρογιαλιά 

χαϊδεύω μες τη νύχτα

Και των μαλλιών σου 

το χυτό μετάξι αφού στερούμαι

τα πιο απαλά λουλούδια ακραγγίζω

τους μίσχους τους να γέρνουνε

πα στην καμπύλη των λευκών σου ώμων

Των σμιλευτών γοφών σου 

τα γυρίσματα 

σαν πόθο φέρνουν στο μυαλό

εκείνοι οι λόφοι 

μακριά όταν χαράζει

τα σύννεφα σεντόνια είναι

Στης ανάσας, στου φιλιού σου

τη θαλπωρή

ο πρωινός ο ήλιος

χλωμά να μοιάσει θα τολμήσει

Ένα μονάχα δε μπορώ

αντίδοτο να βρω

στην όμορφη φωνή σου

που και το πιό ωραίο πουλί

που τραγουδά μέσα στη νύχτα

το αηδόνι

τη γλύκα της δε φτάνει

κι έτσι εκεί

μόνη η μνήμη 

ντύνει το γυμνό σκοτάδι 

με τη δική σου μελωδία

των παφλασμών τον ήχο

Έτσι με έρωτα βελούδο

ως τα που χάνεται το βλέμμα

μες το μπλε βάθος

δίχως τέλος

γεννιέται η αγάπη

που σου έχω

λάμψη πάνω στα κύματά σου

γίνεται

σε ξημερώνει

θάλασσα μου