Μυστήριο

 Κλείνω τα μάτια μου

και τα δικά σου βλέπω

όλο το φως στο πέλαγος

να εξαργυρώνουν σε χαρά

Κλείνω τα χέρια μου

και τα δικά σου βρίσκω

όπως των παραθύρων των παλιών

οι γρίλιες 

τα δάχτυλά σου πλέξιμο έχουν

Σφαλώ το στόμα μου

κι η ανάσα σου μου μένει

βαθιά μες το κορμί μου αναπνοή μονάχη

για να χτυπά η αναστάσιμη καμπάνα 

ξανά και ξανά 

Αγγίζω τα λουλούδια

τα πιο απαλά

και ο λαιμός σου

σα μίσχος γέρνει στη δροσιά του ανέμου

Και τα μαλλιά σου σα μου ρίχνεις

κύματα γίνονται

με παρασέρνουν με τη μουσική

που από τη θάλασσά σου βγαίνει

γιορταστική του μυστηρίου αυτού

που έρωτα το λένε

και μόνο στα βράχια το μολογούν

τα θαλασσοδαρμένα