Η ανάσα του κόσμου είσαι
σε γυρεύω στα πιο ψηλά βουνά
σε βρίσκω στα πιό μικρά λιμάνια
σα το λουλούδι του γιαλού
Άνθος της θάλασσας σπάνιο
κοχύλι που μαρτυρά γλυκειά σιωπή
κι είναι γεμάτο ωκεανούς
στις άκρες εκείνες το φουστάνι που γυρίζει το δικό σου
δυο πουλιά τραγουδούν αντάμα
Με κάθε θρόισμα σου ίσκιος γίνομαι
και ελαφρύ περπάτημα στην άμμο
ξαναθυμάμαι πώς άρχισα να σ' αγαπώ
κάτω από έναν ήλιο ανελέητο
Η ανάσα του κόσμου είσαι
όταν σε κοιτώ
καθρεφτης της χαράς μου γίνεσαι
όλα τ αστέρια του ουρανού εκείνου
του πρώτου φιλιού
μες την ποδιά σου κρύβεις
και τ' αύριο μόνο δικό μας θάναι
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου