Στην άκρη του κόσμου

 Ρώτησα τον άνεμο

πώς σε ξέρει τόσο καλά

κι απάντησε

από το χάδι στα μαλλιά της

Κολύμπησα τη θάλασσα 

και ρώτα την από που σε γνωρίζει

και ένα της στραφτάλισμα

μου δειξε τη ματιά σου

Πήγα στην άκρη του κόσμου

εκεί που σκάει το τελευταίο κύμα

μα δε φοβήθηκα

γιατί ήσουν εκεί μια προσευχή

ένα απόγευμα συννεφιασμένο

Αδραξα ένα όστρακο

πολύ μικρό μέσα στην άμμο

θαυματουργό στο σχήμα και την όψη

κι έπαιξε μουσική 

Θάλασσα είσαι για μένα

κι έπαιξε μουσική

τη λαλιά σου άκουσα

και ο έρωτας αγρύπνησε ξανά

Μέσα από τα λιβάδια ερχόμενος

με της ψυχής σου το άρωμα

με της καρδιάς σου την πορφύρα

με σίμωσε

Κοίταξα καλά

κι ο έρωτας αυτός καθρέφτης ηταν

κι έδειχνε μοναχά

έναν απέραντο γαλάζιο ουρανό

Κοίταξα καλά

και έδειχνε εμένα

που σ' αγαπώ