Αρετή

 Σε βλέπω 

μέσα στην απλοχωριά σου

στη θεάρεστη μεγαλοσύνη σου

σαν τα φιλιά το φώς να δέχεσαι

βασίλισσα της ημέρας όλης

μέσα στο απεραντο γαλάζιο

όλη του ήλιου τη λάμψη ν αντιγυρίζεις

μ ένα τρεμούλιασμα του ανέμου

που το στεφάνι στα μαλλιά σου γέρνει

Σε βλέπω 

ένα όραμα δίχως τέλος

που γράφεις στο σεντόνι της ψυχής μου

τα γαλανά τα πράσινα κύματά σου

φόρεμα σηκωμένο στα γόνατά σου

κι αυτά με ζωγραφίζουν

κ αυτά με ξαναφτιάχνουν ουρανό

Σε βλέπω θάλασσά μου

λύχνος της αγάπης η ματιά μου

έλεος του σύννεφου η βροχή μου

κάθε σταγόνα το φιλί μου

κι ο έρωτας ξανακινά

τον ήλιο ν αρχινήσει

πάνω στη θάλασσα να τον σκορπίσει

της αρετής σου το χαμόγελο

ξανά να σχηματίσει