Χειμωνιάτικο φως

 Στέκει ολόγιομη

πάνω από το χειμώνα

η σελήνη

Πάνω στο βουβό βράχο 

γλιστρούν οι αχτίδες της απαλά

όπως τα μαλλιά σου την άμμο

το καλοκαίρι ακραγγίζουν

Προσπαθούν το χιόνι να λιώσουν

μα δε μπορούν 

θαμπές καθώς είναι

πάνω στο λευκό γράφουνε 

μονάχα το γαλάζιο

 

τη λάμψη που έχουνε τα μάτια σου

δεν έχουν

των χειλιών σου τη θέρμη

πώς να τη φτάσουν

ο χορός τους μέσα στη νύχτα

τα κύματα του κορμιού σου

αντιγράφει

και με κρασί τον έρωτα

μεθούν τα μάτια τα δικά μου

όταν την πλάτη σου βλέπω 

ολόγιομη

γυμνή

Σελήνη σε παρακαλώ

σαν ξεμακρύνεις την αυγή

άσε μόνο το φως σου

πάνω στην αγάπη μου

τη θάλασσα μου

που τη λέν Μαρία