Αγάπη

 Κι όλη η βροχή δε μου φτασε

για να προφέρω τ' ονομά σου

κάθε νύχτα

θέλω ημέρα να την κάνω

όταν μές τα λουλούδια περπατώ

που θα σου δώσω στα χέρια

κάθε ουρανό

δικό μου τον έχω 

μές στη θωριά σου

όλα τα σύννεφα κλείνω

Οι φίλοι μου πάντοτε

έμεναν σε ανηφόρες

κάθε χαρτί μπροστά μου τώρα

απλώνεται ως τον ορίζοντα

Οι καρέκλες όλες άδειες

τα τραπέζια στρωμένα

για κανέναν 

οι νέοι τραγουδούν στο μπαλκόνι

τα ποτήρια γεμάτα μέχρι επάνω

με κρασί που χει πάρει φωτιά

και οι κρίνοι ζωγραφιές 

σκορπούν το άρωμα

Κάθε θάλασσα εσύ

Κάθε θάλασσα

δική μου την κάνω

μέσα στην αγκαλιά μου

κάθε πιθαμή σου

όλα τα κύματά χωράω πια

Κι όλη η βροχή δε μου φτασε

για να προφέρω τ' όνομά σου

αντί γι αυτό 

λέω αγάπη