Κήπος

 Στο μακρινό νησί

όταν ο ήλιος βάφει ξανά

την ελιά ασημένια

μέσα στον κήπο της

Την βλεπω να στέκεται

και το χαμόγελό της

να είναι το χάδι του ήλιου

κι η ανάσα της

κάθε αεράκι που λυγά τους μίσχους

με τα λευκά δάκτυλα αυτά 

που έχουν σκορπίσει μουσική

που έχουν νιώσει σιωπή

που έχουν αγκαλιάσει μοναξιά

με τα χείλη της

που έχουν γίνει από ότι απέμεινε

από την καρδιά ενός μικρού παιδιού

και έχουν κάνει με τέχνη

άνδρες να δακρύσουν

αγγίζει κάθε λουλούδι ξεχωριστά

διαλέγει τα στολίσματά της

τους βασιλικούς κορφολογάει

και κοροϊδεύει το χρόνο

και ανοίγει το δρόμο

Να ήμουν ένα μόνο

από τα άνθη αυτά

οποιοδήποτε

κι ας ήτανε του Αυγούστου 

η τελευταία ημέρα

απλά να με ακραγγίξει

με το μετάξι της ψυχής της

μόνο ν' ακούσω τη μελωδία

από ένα μακρινό φλάουτο

κι όλο το βλέμμα της

επάνω μου να ρίξει

για ν' ανθίσω 

με ένα χρώμα που κανείς

δεν έχει ξαναδεί

και που ποτέ κανείς

ξανά δε θα δει

το χρώμα του έρωτα

που στη σκιά της κληματαριάς

κρύβεται

σ' ένα παλιό όμορφο μπαλκονάκι.