Φλόγα

 Θα παραδεχθώ

ότι όλα τα βράχια που είναι σπαρμένα

εκεί στην άκρη

περιμένουν τον έρωτα της θάλασσας

και τα φιλιά της

Θα παραδεχθώ

πως κάθε λιμάνι στον κόσμο

καθρέφτης είναι

που χωράει μόνο των ερωτευμένων τις ψυχές

Τότε μόνο

Θα πάρω ανάσα στα μαλλιά σου επάνω

και το λαιμό σου θα φιλήσω λαίμαργα

κάτω από τα σεντόνια

γιατί κι ο χρόνος 

καθρέφτης είναι

μιας βάρβαρης τελειότητας

που αρπάζει τα φρούτα από 

κάθε μικρό και μεγάλο δέντρο

για να τα κάνει φιλιά

Θα παραδεχθώ

πως κοιτώ μέσα από τις γρύλλιες

για να δω το όνειρο

υποψιασμένος

ότι η φωνή σου γυμνή

θα κείτεται

εκεί στην άκρη

Θα φτιάχνει ψιθύρους

μέσα στο παρεκκλήσι

όπου ποτέ δεν τολμώ να κάτσω πολύ

από φόβο μήπως ακούσω

εκείνη τη σονάτα ξανά

να τρεμοπαίζει σα φλόγα κεριού

που την έσπειραν

να κάνει το χωράφι γόνιμο

και αυτή έγινε φωτιά

που όλο τον κόσμο κατάπιε

Θα παραδεχθώ

ότι αυτή η φλόγα

ο παράδεισός μου είναι

και της αγάπης σου 

το ζυμωτό ψωμί

που μου δίνεις να φάω

Θα παραδεχθώ

ότι έχω γίνει πια αγάπη κι εγώ

κι έχεις παγώσει κάθε λεπτό μου

με μια κίνηση

που τον δείκτη των δευτερολέπτων

σπάει

μια κίνηση ασταμάτητη

ακαταμάχητη

τον χτύπο της καρδιάς σου

τη βοή της θάλασσας

τον αχό των κυμάτων

των δικών σου

την ηχώ των ασμάτων

των δικών μου

Θα παραδεχθώ ότι

η θάλασσα πια

κι ο ουρανός

μας ανήκουν