Τούτων δε μείζων η αγάπη

 Τούτων δε μείζων η αγάπη

Απο τα βουνά ασύγκριτα πιο υψηλή

Από τους ωκεανούς βαθύτερη

Από το στερέωμα πλέον αχανής

Πυκνότερη από τα μαύρα δάση

Κι από τον φωτοδότη φωτεινότερη

Τούτων δε μείζων η αγάπη

Και τα λουλούδια πλέον ανθίζουν μόνα τους μέσα από την άσφαλτο

Η άκρη της γης σε ένα όνειρο καταλήγει

Μέσα στη θάλασσα όλα τα καράβια χάρτινα

και η άδεια καρέκλα που χθες καθόταν

βωμός ιερός

Τούτων δε μείζων η αγάπη

Το σπίτι ένα παράθυρο απ' όπου οι άγγελοι τριγυρνούν

Και η βροχή πάντα μέσα μου κάνει ρυάκια

Τα μαλλιά της κρύβουνε αμέτρητες χαραυγές

Και όταν περπατά ο χρόνος κάνει στην άκρη και για λίγο ξαποσταίνει

Τούτων δε μείζων η αγάπη

Η μουσική από τον ίδιο τον Απόλλωνα

όλη συμπυκνωμένη τρομακτικά

στην άκρη των χειλιών της

όταν στη σκέψη εκείνη

ξεκινά το χαμόγελό της

να σχηματίζεται

σαν δέκα εκατομμύρια ήλιοι

έτοιμοι να εκραγούν

μπροστά στα μάτια μου