Νέφτι

 Μας λένε ότι ο κόσμος

γίνεται ένα

κι εγώ βλέπω τα μυριάδες μυριάδων

κομμάτια του 

βουτηγμένα στην τύρφη 

ενός σκοτεινού δάσους

Κάποιος ξεκρέμασε τον ήλιο

και οι καρέκλες στα καφενεία

στοιβάστηκαν σε σωρούς

σα σκισμένος καμβάς

τα στάχυα έμειναν άκοπα

να χορεύουν

η ομίχλη αυτή αναδίδει 

μια πίκρα

που ζητά εξιλέωση

ζήτω ο μεγάλος λυτρωτής

ο αναδευτήρας και ολετήρας

αυτών που ζητούν συγχώρεση

τα παράθυρα δεν έχουν τζάμια πια

κάθε φωνή φτάνει στα αυτιά

σαν τσιρίδα

προφυλαχθείτε από τα ωραία 

απογεύματα

και όλα τα ψέμματα της αλήθειας

η ομίχλη αυτή

είναι καπνός

από τη φωτιά

που ξέσπασε μέσα μου

Μας λένε ότι ο κόσμος γίνεται ένα

αλλά η κόλλα αυτή ξεφτίζει

και βρωμάει 

νεφτι φτηνό