Άνθος

 Και αυτό το τελευταίο ρόδο

που απέμεινε

το πληγώσαν οι άνεμοι

τα λεπτά το ξεριζώναν

οι λάμιες νύχτες το εξευτέλιζαν 

Και αυτό το έσχατο μέσα

στην έρημό μου λουλούδι

το μαστιγώναν βροχές

το έπνιγαν οι παλίρροιες του φόβου

και καθε μαύρο κύμα το σκέπαζε

Οι φανερές κατάρες όλων 

των μαγισσών στόχο

το είχαν βάλει

και η σιωπή να το ξεράνει ήθελε

μυστικά

Μα ένα τέτοιο άνθος

έχει ρίζες που φτάνουν

μέχρι την μέσα καρδιά

αυτήν που την ψυχή κινεί

κι όχι το σώμα

Σύμμαχο έχει τους αγγέλους

και κάθε νύχτα που ενας φτωχός

τα χέρια ύψωσε στο Θεο να προσευχηθεί

και κάθε ημέρα που ένα άρρωστο παιδί

έγινε καλά

κάθε δειλινό που ένα κορίτσι

περπατούσε στην ακροθαλασσιά με τον έρωτα φυλαχτό

Εκεί θα μείνει

Όρθιο

Το μόνο άνθος

να σκορπά ευωδία

στην έρημό μου

τον παράδεισό μου