Και όταν οι λέξεις
όλες τελειώσουν
θα ζητήσω από τα ψηλά βουνά
από τις πιό απάτητες κορυφές
να στείλουν το πιό λευκό χιόνι
Από το βάθος των ωκεανών
θα αντλήσω όλο το μπλε
το γαλανό από τη μεσόγειο
το τυρκουάζ από το νησί σου
Απ τους αγρούς που έπαιζες μικρή
μερικά αγριολούλουδα θα μου δώσουνε
το κίτρινο
η κορδέλα που φόρεσες μια μέρα
στα μαλλιά το βεραμάν
και το κόκκινο από μια αγκαλιά τουλίπες
που βαστούσα τότε αμέριμνος
Το πορτοκαλί από την Άπω Ανατολή
και μια γιαπωνέζικη κερασιά τα άνθη της για το ροζ
Το πράσινο από τα πυκνά δάση καθε φύλλο θα στίψω
Το καστανό από το φλοιό μιας όμορφης βελανιδιάς
Λίγο ασημένιο από την ελιά στην αυλή σου
Χρυσό δε θα βρω πουθενά.
Μόνο στην καρδιά σου, μα δεν την πειράζω.
Όταν οι λέξεις όλες τελειώσουν
Μέσα στο σκοτάδι μου θ αρχίζω να σκαλίζω, να ζωγραφίζω
μέχρι το φως να δω ξανά.
Εσένα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου