Εγώ είμαι

 Εκατσα στην άκρη της σιωπής

και άρχισα να στρώνω το χώμα

εκεί θα φύτευα τα πιο όμορφα λουλουδια

με μέθοδο και αγάπη

για εσένα

Ξαπόστασα εκεί που σταματά η οργή

και όλες οι κραυγές έχουν πεθάνει

και την πιο όμορφη γαλαρία ετοιμασα

με χρώμα λευκό 

να ζωγραφίσω την εικόνα σου

ξανά

Σταμάτησα στον τοίχο

ενός περιβολιού

και το αυτί μου έστησα

ν' ακούσω μια πορτοκαλιά τι είχε να μου πει για τον καημό σου

Ρώτησα τον ουρανό ποιά είσαι

και δεν ήξερε

Άκουσα όμως τη φωνή σου 

που ερχόταν μές απ' τη θάλασσα 

και κατάλαβα

Είσαι η μουσική

Κι ο αέρας που σηκώνεται ξάφνου μες το λιβάδι

Η μυρωδιά από τα στάχυα είσαι

Και ο λίβανος που χύθηκε στο πάτωμα απ το παιδί

Είσαι η τελευταία στο ποτήρι σταγόνα

και η πικροδάφνη που ταράζεται από τη βροχή

Μια λαμπάδα της Λαμπρής είσαι

Κι εγώ είμαι 

Ο ουρανός

Ο αέρας

Ο άγγελος

Το νερό

Κι εκείνο το μισάνοιχτο συρτάρι που δε μπορεί κανείς ποτέ να κλείσει