Παναγιά

 Όταν σιγείς

θεία η ομορφιά σου

απλώνεται στους πράσινους κάμπους

μεστώνει το δειλινό

κι αν είναι ώρες μικρές

κάθε κόμπο αποτινάζει της νύχτας

Όταν σιωπάς

οι άγιοι προσεύχονται

άφεση δίνει η μυστική σου ανάσα

σε ότι έγινε και θα γίνει

κορφή ενός βουνού απάτητου 

η καρδιά σου 

Σα δε μιλάς

ημερεύουν οι άνεμοι

οι θύελλες καταλαγιάζουν

στα αέναα πελάγη στρώνουν χαλί 

για τα πλοία που σε πιστεύουν

Όταν ψιθυριστά τα λόγια πεις

Κάθε αρρώστια γιάνει

καημοί ξεχνιούνται μεμιας

και οι φτωχοί γιορτάζουνε ξανά

τραγουδούν τ' όνομά σου

Μαντόνα σε λένε

και Παναγιά αειπάρθενο

μεγάλη είναι θαυματουργή η δύναμή σου

Μάνα του Κόσμου 

και του Λόγου πηγή

αιώνια είσαι