Ζήλια

 Ζηλεύω όλα τα βλέμματα

που σε κοιτούν

να κινείσαι, να αναπνέεις

ενώ εγώ κλεισμένος

μέσα στο αδαμάντινο βουνό

επιζώ με μια ηχώ σου μακρινή

Ζηλεύω κάθε χαλίκι που είναι

στο διάβα σου κάθε πετραδάκι

κάθε σύννεφο που περνά

από πάνω σου

κάθε κύμα που στα πόδια σου πεθαίνει

Ζηλεύω κάθε ποτήρι απ το οποίο πίνεις

κάθε μπουκιά που τρως

κάθε σταγόνα νερού που από τον ουρανό

κυλάει πάνω σου

Κάθε πνοή ανέμου που τα μαλλιά σου

ανακατεύει

Ζηλεύω το κρεβάτι σου που σε υποδέχεται στην αγκαλιά του

ακόμα και τα στρωσίδια ζηλεύω

που σε τυλίγουν μια κρύα νύχτα

ή ένα ψυχρό πρωινό

Ζηλεύω το νησί σου και κάθε δέντρο του

που σκιά σου κάνει

κάθε παραλία που περπατάς

κάθε θάλασσα που τη νύχτα κολυμπάς

κάθε χαμόγελο που σου στέλνουν τα λουλούδια.

Και τη ζήλια αυτή σκοτώνω επίμονα

κάθε μέρα

την κάνω με ρυθμό δωρικό

μια συνεχή γραμμή, 

μια σκάλα μουσική

την κάνω αγάπη

και σε φτάνω