Υπάρχουν κάτι εκκλησάκια
ερημικά
χωρίς τοίχους
μόνο πέτρες και βράχια
σπαρμένα στην ακροθαλασσιά
Εκεί προσεύχονται κορίτσια
με πάνινα παπούτσια
που το κύμα τα βρέχει
μέχρι μέσα στην καρδιά
Σ' αυτά προσέρχονται
με λυγμούς αυτοί που αγαπούν
με λόγια που δεν ξεστομίζουν
μιλάνε στη βροχή
κι αυτή καταλαβαίνει
Σε τέτοια πηγαίνουνε
κι οι ποιητές
να ξαποστάσουνε απ' το βαρύ φορτίο
που κανένας άνθρωπος δε μπορεί να δει
εκεί το αποθέτουν
για λίγο
και έρωτα κάνουνε με τη θάλασσα
Σε αυτά φυτρώνουν κάτι λουλούδια
πολύ πολύ πολύ
σπάνια
Ναι;
Σπάνια και δυσεύρετα συνάμα
που με δάκρυα τρέφονται
αλλά όταν ανθίσουν
οι άγιοι κατεβαίνουνε
από τον Παράδεισο
το άρωμά τους να μυρίσουν
κι η ομορφιά τους
το σχέδιο του Θεού είναι
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου