Σελήνη

 Τη νύχτα που ήσουν

κάτω απ' τα σκεπάσματα

το φεγγάρι μισό ήταν

και ωρες πολλές το χάζευα

Γιατί είχε μια λάμψη μαγική

σαν το κρασί το λευκό

της σπονδής στους θεούς

που κάναν οι αρχαίοι

Όταν όμως σε βρήκε 

το πρώτο του ήλιου φως

και άνοιξες τα μάτια

τη λάμψη αυτή του φεγγαριού

είδα ξανά ολόκληρη μπροστά μου

κατάλαβα τότε

τι είναι ο έρωτας

και γιατί σε αγαπώ

κάθε πρωινό περισσότερο

και κάθε βράδυ πιότερο

τα χέρια σου αστέρια γίνονται

και εσύ η ίδια η σελήνη 

φαντάζεις ντυμένη στο λευκό