Σεργιάνι

 Μέσα σε όλες τις παιδικές τις στράτες

περπάτησα με εκείνα τα παπουτσια

τα βυσσινί 

τα άβολα

και μ' έναν ήλιο αδύναμο του

δειλινού για συντροφιά

άρχισα να σε αγαπώ

άνοιξα το παλιό ντουλάπι

με τις δαντέλες στο τζάμι

και μέσα οι κούπες του καφέ

και δυο χάντρες που έπαιζες μικρή

κάτω από τους μεντεσέδες

στης αυλής την πόρτα έχουν φυτρώσει

δυο λουλούδια από αυτα που σ' αρέσουν

κάθε μέρα τη φροντίδα σου θέλουν

Εκεί στην άκρη στο παλιό πηγάδι

δίπλα στα στηρίγματα 

για τις κληματαριές 

έλουσες τα μαλλιά σου

και το νερό έγινες

και η θάλασσα έγινες εσύ

εκείνο το καλοκαίρι που χάσαμε

που θα το ξαναβρούμε στις αμμουδιές

που παίζαμε μικρά

εκεί στο μαντέμι επάνω

άφησα δυο όνειρά μου

κι αυτά πυρώσαν τόσο

που γίναν ίδια με τα μάτια σου

Μέσα σε όλες τις παιδικές τις στράτες

σεργιάνησα με βήμα σαν το δικό σου

ελαφρύ

μα μόνο μες την καρδιά μου

σε βρήκα

μόνο εκεί σ' αντάμωσα